ตอนที่ 842
บทที่ 842 ผสานรวมยอดสมบัติ มีชีวิตอยู่จริง
October 22, 2026
บทที่ 842 ผสานรวมยอดสมบัติ มีชีวิตอยู่จริง
“สู้เถอะ จะกลัวอะไร!”
เทพสูงสุดอู๋ฝ่าเอ่ยขึ้น อริยะคนอื่นๆ ก็พากันเปิดปากเอ่ย เริ่มแสดงความเห็น
ผานซินหัวเราะดังลั่น “ไม่ได้สู้มานานมากแล้ว หวังว่าขุนพลศักดิ์สิทธิ์จะมีมากพอให้พวกเราได้สู้!”
“ในเมื่ออริยะสวรรค์เกรียงไกรออกปากแล้ว พวกเรายังจะกลัวอะไรอีก”
“ถึงแม้พวกเราจะเป็นอริยะใหม่ แต่ก็ไม่เคยหวั่นเกรงที่จะต้องสู้!”
“ใช้ศึกนี้แสดงพลังของมรรคาสวรรค์ให้ฟ้าบุพกาลได้เห็นสักหน่อย!”
“จุ๊ๆ โลกหลิงหลงส่งคำเชิญให้ข้า แต่ข้าปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อใยแล้ว!”
“ขุนพลศักดิ์สิทธิ์จะมาถึงยามใด ข้าอยากสู้เสียตอนนี้เลย!”
เหล่าอริยะต่างแสดงความเห็นของตนออกมา บรรยากาศคึกคักเร่าร้อนนัก
หานเจวี๋ยเหลือบมองจอมอริยะเสวียนตู จอมอริยะเสวียนตูทราบความนัย เริ่มสรุปผลความก้าวหน้าของมรรคาสวรรค์ในระยะนี้ จากนั้นก็เป็นเรื่องการจัดวางห้วงมิติรอบมรรคาสวรรค์
เหล่าตาน เต้าจื้อจุน จ้าวเซวียนหยวนและเจียงอี้รับฟังอย่างสงบ ความรู้สึกของพวกเขาแตกต่างออกไปยิ่งนัก
ไม่คิดเลยว่าอริยะมรรคาสวรรค์จะสมานฉันท์กันได้ขนาดนี้!
มองเผินๆ แล้วดูกลมเกลียวยิ่งกว่าการหารือร่วมกันภายในสำนักเสียอีก มองไม่เห็นการแย่งชิงผลประโยชน์เลย
เหล่าตานสะท้อนใจ ‘อริยะสวรรค์เกรียงไกรผู้นี้ค่อนข้างมีฝีมือเลยทีเดียว ไม่ได้รู้จักแต่ปิดด่านบำเพ็ญเท่านั้น’
เขารู้สึกว่าหานเจวี๋ยอาจเคยข่มขู่เหล่าอริยชนแบบส่วนตัวมาก่อน มิเช่นนั้นจะสมานฉันท์กันขนาดนี้ได้อย่างไร
พวกเต้าจื้อจุนทั้งสามรู้สึกภาคภูมิใจยิ่งกว่าเดิม
มรรคาสวรรค์เป็นของสำนักซ่อนเร้นแล้ว!
ไม่แปลกเลยที่หานเจวี๋ยไม่คิดจะพัฒนาสำนักซ่อนเร้น ในเมื่อยึดครองปราการสูงตระหง่านได้แล้ว จะพัฒนารากฐานไปอย่างไรก็ย่อมได้
รอจนจอมอริยะชี้แจงจบ หานเจวี๋ยเอ่ยขึ้นว่า “ข้าชักจูงอริยะมหามรรคมาเข้าร่วมได้สองราย หนึ่งในนั้นจะนำโลกในการปกครองของตนมาด้วย เมื่อถึงเวลานั้นจงจัดแจงให้อยู่ใกล้กับมรรคาสวรรค์ ในอนาคตจะได้ร่วมพัฒนาไปพร้อมกับมรรคาสวรรค์ ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน”
วาจานี้ทำให้เหล่าอริยชนตกตะลึงยิ่ง
อริยะมหามรรคสองรายอย่างนั้นหรือ
พวกเขาทราบถึงการมีอยู่ของอริยะสวีหุนอยู่แล้ว มีมาเพิ่มอีกสองราย ก็เท่ากับมีอริยะมหามรรคสี่รายแล้วไม่ใช่หรือ
เหล่าอริยะที่ถูกคุกสวรรค์อนธการสยบทาสแล้วนึกถึงนักพรตเต๋าเสินเผาขึ้นมาอีก เช่นนั้นก็ห้ารายแล้ว!
หลี่ไท่กู่เอ่ยด้วยความตื่นเต้น “ผู้อาวุโสหานร้ายกาจโดยแท้ เมื่อเป็นเช่นนี้ ก็มีความมั่นใจในการต่อกรกับขุนพลศักดิ์สิทธิ์มากขึ้นแล้ว!”
อริยะคนอื่นๆ ก็พากันประจบเอาใจหานเจวี๋ย ล้วนจริงจังตั้งใจยิ่ง
ซย่าจื้อจุนและบรรพชนพุทธโปรดโลกาไม่เข้าใจเกี่ยวกับอริยะมหามรรคมากนัก แต่ก็พอจะทราบว่าอยู่สูงกว่าพวกเขาขึ้นไปสองระดับ ลึกล้ำเกินหยั่งแน่นอน สายตาที่พวกเขามองหานเจวี๋ยเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส
จั้งกูซิงมองหานเจวี๋ยที่มีสีหน้าสงบนิ่ง อารมณ์ซับซ้อน
เขานึกถึงกาลก่อนตอนอยู่ที่แม่น้ำมรรคกระบี่
ตอนนั้นไหนเลยจะเคยคิดว่าจะมีวันนี้ดฮณ๊ฯดฯฌซ,
ยามนี้พอนึกย้อนกลับไปดูราวกับความฝันก็มิปาน
เขาพอจะทราบอยู่เรื่องหนึ่ง ได้พบหานเจวี๋ย เคยได้รับความเมตตา นับเป็นวาสนายิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตนี้ของเขา
หากไม่มีหานเจวี๋ย เขาจะถูกผลักดันจนสำเร็จเป็นอริยะได้อย่างไร
หานเจวี๋ยลุกขึ้นยืน เอ่ยว่า “สรุปคือทุกท่านจงดูแลมรรคาสวรรค์ให้ดี รอจนขุนพลศักดิ์สิทธิ์บุกมาถึง ข้าจะออกโรงแน่นอน ไม่จำเป็นต้องตระหนก ส่วนการติดต่อคบค้ากับโลกอื่นๆ พวกเจ้าจงควบคุมตัวเองให้ดี เลือกเส้นทางให้ดี เรื่องที่ผ่านไปแล้วข้าไม่ถือสา แต่หวังว่าจะไม่เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง”
พอสิ้นเสียง หานเจวี๋ยก็เลือนหายไป
เหล่าอริยะมองหน้ากัน อริยะบางส่วนได้แต่แอบโล่งใจ
หากหานเจวี๋ยไม่พูดออกมาเลย พวกเขามักจะรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่ตลอด กลัวว่าเรื่องเหล่านั้นจะกลายเป็นจุดอ่อนให้อริยะคนอื่นนำมาเล่นงานตน
สวีตู้เต้ามองไปที่หยางเช่อ เอ่ยอย่างมีเลศนัย “ใครบางคนคงต้องระวังตัวให้มากหน่อยแล้ว”
หยางเช่อแค่นเสียง “เจ้าก็เช่นกัน”
โง่เง่า!
ข้าคือทาสรับใช้ผู้ภักดีของท่านอริยะสวรรค์เกรียงไกรแล้ว ท่านอริยะสวรรค์เกรียงไกรจะเอาโทษข้าได้อย่างไร
ผานซินมองจิ้นเสิน เอ่ยว่า “เส้นทางสวรรค์ฟ้าบุพกาลสายที่สองต้องเร่งดำเนินการแล้ว จงเลือกโลกใดโลกหนึ่งในภาคีร้อยดินแดนเป็นจุดหมายปลายทางเถอะ”
จิ้นเสินพยักหน้า
อริยะคนอื่นๆ ก็เริ่มพูดคุยกันเองเช่นกัน
เหล่าตานมองไปที่จอมอริยะเสวียนตู กล่าวว่า “อริยะสวรรค์เกรียงไกรเลิศล้ำโดยแท้ ดูเหมือนก็ไม่ได้หลับหูหลับตาเลือกมั่วๆ เช่นกัน”
จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยว่า “ติดตามสหายเต๋าหาน อย่างน้อยก็ต้องมีความรับผิดชอบ มิใช่อยู่เปล่าๆ”
เหล่าตานขมวดคิ้ว
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างไม่แยแส อริยะคนอื่นๆ ต่างได้ยินเต็มหู ทว่าแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง
พวกเขารู้อยู่แก่ใจดี จอมอริยะเสวียนตูกำลังแสดงความภักดีต่ออริยะสวรรค์เกรียงไกร!
….