ตอนที่ 850
บทที่ 850 ยากจะเชื่อ บรรพชนเทพปฐมกาล
October 22, 2026
บทที่ 850 ยากจะเชื่อ บรรพชนเทพปฐมกาล
ภายในตำหนักเอกภพ
หานเจวี๋ยค่อยๆ ลดกระบี่พิพากษาอนธการในมือลง เมื่อครู่เขาใช้กระบี่พิพากษาอนธการเป็นตัวกลาง สำแดงดรรชนีกระบี่โลกาสวรรค์ทลายภพออกมา พิฆาตหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ได้ในกระบี่เดียว
เขายอมรับ เมื่อครู่เขาทุ่มพลังทั้งหมดอย่างแน่นอน ถึงขั้นที่สั่นคลอนมรรคาสวรรค์ได้
ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ทำให้เขาต้องผิดหวัง เป็นเช่นเดียวกับในแบบจำลองการทดสอบ สังหารในเสี้ยววินาที!
เหล่าอริยะยังไม่ได้สติกลับมา ล้วนแต่ตกตะลึงกับกระบี่เมื่อครู่นั้น แต่ละคนนิ่งเงียบดั่งจักจั่นในฤดูหนาว
เหล่าตานเบิกตากว้าง สั่นสะท้านไปทั้งตัว
เหล่าจื่อครอบครองมรรคกระบี่ เขาย่อมคุ้นเคยกับมรรคกระบี่เป็นธรรมดา แต่ปราณกระบี่ที่หานเจวี๋ยสำแดงออกมาเมื่อครู่ทำให้เขาตกตะลึง
ไม่ใช่แค่พลังของมรรคกระบี่อย่างแน่นอน!
น่ากลัวยิ่งกว่ามรรคกระบี่ของเหล่าจื่อเสียอีก!
ประเด็นสำคัญที่สุดคือ เหล่าตานสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายของหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์หายไปแล้ว
หรือว่า…
เขาไม่กล้าคิด
เหล่าอริยะก็สัมผัสได้เช่นกันว่ากลิ่นอายของขุนพลศักดิ์สิทธิ์พลันเลือนหายไป แต่ละคนจ้องมองหานเจวี๋ย ความตกตะลึงในใจยากจะบรรยายออกมาได้
โจวฝานทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน ถามด้วยความระมัดระวัง “อาจารย์ ขุนพลศักดิ์สิทธิ์…”
หานเจวี๋ยนั่งลง ตอบว่า “สังหารไปแล้ว ก่อนหน้านี้มีผู้ใดเดาไว้หรือไม่ว่าข้าจะสังหารหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ได้ภายในกระบี่เดียว”
ตูม!
ความตื่นเต้นเข้าปกคลุมตำหนักเอกภพ เหล่าอริยะบ้าคลั่งไปแล้ว!
ถูกต้อง!
บ้าไปแล้ว!
ช่วงหลายแสนปีมานี้ แรงกดดันที่ขุนพลศักดิ์สิทธิ์สร้างให้พวกเขามหาศาลเกินไปจริงๆ!
โดยเฉพาะศึกที่อาณาเขตปฐมภพก่อนหน้านี้ เทพมารฟ้าบุพกาลหลายสิบตนที่นำทัพโดยผานกู่ถูกกวาดล้างอย่างทรงพลัง แรงกดดันที่ตามมาบรรลุถึงขีดสูงสุด!
ถึงแม้พวกเขาจะฝากความหวังไว้ที่หานเจวี๋ย แต่เดิมทีนึกไว้ว่าต้องมีศึกดุเดือดสักฉาก…ไอรีนโนเวล
ผลลัพธ์กลับไม่เป็นไปอย่างที่คิด!
สังหารได้ในเสี้ยววินาที!
พิฆาตหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ในกระบี่เดียว!
อริยะทั้งหมดตื่นเต้นตกตะลึง ถึงขั้นที่รู้สึกว่าไม่ใช่ความจริง
“ตายแล้วจริงๆ น่ะหรือ”
“แค่กระบี่เดียวเท่านั้น อริยะสวรรค์เกรียงไกร ท่านอยู่ในระดับใดกันแน่”
“จริงหรือเท็จ”
“สัมผัสถึงกลิ่นอายของขุนพลศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้แล้วจริงๆ…”
“ไม่เหลือสักคนเลยหรือ นี่ก็ออกจะเกินจริงไปแล้ว อริยะสวรรค์เกรียงไกรร้ายกาจนัก ข้ายอมสยบแล้ว”
เหล่าอริยะพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น สวีตู้เต้าและผานซินคุกเข่าคารวะหานเจวี๋ย สีหน้าคลั่งไคล้เทิดทูน
บรรดาอริยะจากสำนักซ่อนเร้นก็เริ่มคุกเข่าคารวะเช่นกัน ทำให้อริยะที่เหลือจำเป็นต้องคุกเข่าตาม
ชั่วขณะนั้นเหลือเพียงจอมอริยะเสวียนตูและเหล่าตานที่ยังยืนอยู่
จอมอริยะเสวียนตูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงค้อมคำนับ
อริยะคนอื่นๆ ยังพอว่า บ้างก็นับถือหานเจวี๋ยเป็นนายอยู่แล้ว บ้างก็เป็นอริยะใหม่ เติบโตมากับตำนานของหานเจวี๋ย คุกเข่าคารวะหานเจวี๋ยก็เหมือนคุกเข่าคารวะบรรพชน
หากว่าจอมอริยะเสวียนตูคุกเข่า ภายหน้าจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีกเช่นกัน อย่างน้อยเขาก็ทราบแล้วว่าการประชุมอริยะในครั้งต่อไป เขาไม่มีคุณสมบัติพอจะนั่งข้างๆ หานเจวี๋ยอีก
ส่วนเหล่าตานเดิมทีไม่ใช่อริยะมรรคาสวรรค์อยู่แล้ว ย่อมไม่จำเป็นต้องคุกเข่า เพียงแต่ตัวเขาก็ไม่สามารถรักษาความสงบไว้ได้แล้ว
หานเจวี๋ยเอ่ยยิ้มๆ “ลุกขึ้นให้หมดเถอะ คุกเข่าอันใดกัน ยังไม่แน่ว่ามหันตภัยจะสิ้นสุดลงแค่นี้”艾琳小說
เหล่าอริยชนได้ยินก็พากันลุกขึ้นมา
ในเวลาเดียวกันนี้
นอกมรรคาสวรรค์
อริยะเทพอวี๋เจี้ยนและหงหยวนตื่นตะลึงอยู่เนิ่นนาน ถึงได้เรียกสติกลับมาได้
“หมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์หายไปแล้วหรือ” หงหยวนถามด้วยความประหม่า
อริยะเทพอวี๋เจี้ยนพยักหน้ารับอย่างเฉยชา
จะเป็นไปได้อย่างไร!
เหตุใดเขาถึงแข็งแกร่งขนาดนี้
อริยะเทพอวี๋เจี้ยนกรีดร้องอยู่ในใจ
เขาไม่เคยตื่นเต้นเช่นนี้มาก่อนเลย วินาทีนี้ ภาพลักษณ์ของหานเจวี๋ยที่อยู่ในใจเขาเพิ่มสูงขึ้นมาในทันใด
เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเลื่อมใสในตัวใครคนหนึ่งขึ้นมา
เลื่อมใส!
อริยะเทพอวี๋เจี้ยนคาดคิดถึงจุดจบไว้นับไม่ถ้วน ถึงขึ้นที่จินตนาการฉากที่หานเจวี๋ยมีชัยไว้
แต่ไม่คิดเลยว่าหานเจวี๋ยจะสังหารขุนพลศักดิ์สิทธิ์ได้ในกระบี่เดียว ขุนพลศักดิ์สิทธิ์ยังไม่ทันได้แตะต้องมรรคาสวรรค์เลยด้วยซ้ำ!
จุดนี้เกินจริงยิ่งกว่าผานกู่ล้างบางเทพมารฟ้าบุพกาลสามพันตนในปีนั้นเสียอีก!
เทพมารฟ้าบุพกาลสามพันตนในเวลานั้นตบะห่างชั้นจากขุนพลศักดิ์สิทธิ์มากนัก จำนวนก็เทียบไม่ได้!
ผานกู่ก็ไม่ทรงพลังเท่าหานเจวี๋ย!
อริยะเทพอวี๋เจี้ยนอดถามไม่ได้ “นี่สิ้นสุดลงแล้วหรือ”