ตอนที่ 852
บทที่ 852 สั่นสะเทือนฟ้าบุพกาล!
October 22, 2026
บทที่ 852 สั่นสะเทือนฟ้าบุพกาล!
ภายในตำหนักเอกภพ เหล่าอริยะเงยหน้าขึ้น มองเห็นสองหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ใกล้เข้ามา แต่ละคนสูงใหญ่นับหมื่นจั้ง ดูราวกับฟากฟ้าแห่งฟ้าบุพกาลกำลังจะถล่มลงมา!
หานเจวี๋ยก็เงยหน้ามองเช่นกัน กุมกระบี่พิพากษาอนธการไว้อีกครั้ง
เหล่าอริยะไม่สบายใจ
หยางเช่อถามอย่างระมัดระวัง “จำนวนของขุนพลศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นใช่หรือไม่”
กลิ่นอายของขุนพลศักดิ์สิทธิ์แกร่งกล้าเกินไป ทันทีที่จิตศักดิ์สิทธิ์ของเขาสัมผัสโดนพลันรู้สึกร้อนลวก ตกใจจนดึงจิตศักดิ์สิทธิ์กลับมาทันที
“มากขึ้นจริงๆ”
“ไหนเลยจะใช่แค่มากขึ้น เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวต่างหาก”
“เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ ไม่ได้สูญสิ้นไปหมดแล้วหรือ”
“ตกลงเป็นใครกันแน่ที่ควบคุมขุนพลศักดิ์สิทธิ์อยู่”
“เหตุใดต้องทำลายมรรคาสวรรค์ของพวกเราให้ได้”
เหล่าอริยะคับแค้นต่อความอยุติธรรม เวลานี้ลืมเลือนความหวาดกลัวและกังวลไปแล้ว มีเพียงความโกรธเคืองไร้สิ้นสุด
พวกเขาอดมองไปทางเหล่าตานไม่ได้
เหล่าตานรับรู้ได้ถึงโทสะของพวกเขา อดไม่ได้ที่จะกระอักกระอ่วนขึ้นมา “มองผู้เฒ่าทำไม ผู้เฒ่าไหนเลยจะทราบได้”
หานเจวี๋ยไม่สนใจท่าทีของอริยะคนอื่นๆ เขาผสานร่างจำลองเทพมารหนึ่งพันเก้าร้อยสี่สิบเก้าร่างอีกครั้ง เตรียมตัวพร้อมแล้ว
เขาชูมือข้างที่กุมกระบี่พิพากษาอนธการขึ้น ปลายกระบี่จ่อชี้ไปทางหลังคาของตำหนักเอกภพ
เมื่ออยู่ในระยะห่างที่เหมาะสม หานเจวี๋ยพลันสำแดงดรรชนีกระบี่โลกาสวรรค์ทลายภพออกมา
ตูม!
ปราณกระบี่ทะยานสู่ฟ้า ทำลายยอดหลังคามรรคาสวรรค์ พุ่งออกจากมรรคาสวรรค์อย่างรวดเร็ว ด้วยการควบคุมของหานเจวี๋ย ปราณกระบี่ไม่ได้ทำลายรากฐานของมรรคาสวรรค์เลย พุ่งเข้าสู่ความมืดมิดอย่างรวดเร็ว
เป็นเช่นเดียวกับก่อนหน้านี้!
เร็วเหลือเกิน!
ขุนพลศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองหมื่นคนยังคงพุ่งลงมา เพิ่งจะเห็นปราณกระบี่ ก็ถูกปราณกระบี่เข้าท่วมทับแล้ว
ความเร็วระดับนี้ เกินคำนิยามของคำว่าความเร็วไปแล้ว ก้าวข้ามกาลเวลา!
ขุนพลศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดมอดม้วย!
ด้วยกระบี่เดียว!
แรงกดดันมหาศาลจากขุนพลศักดิ์สิทธิ์สองหมื่นคนสลายไปในชั่วพริบตา เหล่าอริยะไม่ได้ตื่นตกใจเหมือนในตอนแรก เพียงรู้สึกดีใจเท่านั้น
หานเจวี๋ยเป็นกังวลอยู่บ้างอย่างไม่อาจควบคุมได้
คงไม่ใช่ว่าจะแห่มาอีกสองหมื่นคนกระมัง
แบบนั้นก็เกินไปแล้ว!
เขาพลันหวั่นใจ จิตรับรู้ของเขาพุ่งออกจากฟ้าบุพกาลในทันใด เขาก้มมองฟ้าบุพกาล เอ่ยขึ้นว่า “หมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ข้าสังหารได้ในกระบี่เดียว สองหมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ก็เป็นเช่นเดียวกัน จากนี้จะมาสักเท่าไรเล่า หนึ่งแสน หนึ่งล้านหรือว่าร้อยล้าน”
“นี่น่ะหรือสิ่งที่เรียกว่าระเบียบแห่งฟ้าบุพกาล เหตุใดการกระทำจึงเหมือนคนถ่อยในแดนมนุษย์เล่า มรรคาสวรรค์จะยืนหยัด ไม่ว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังขุนพลศักดิ์สิทธิ์จะเป็นใคร หากคิดทำลายมรรคาสวรรค์ก็เข้ามาได้เลย! ข้าอยากเห็นนักว่าจะมีมากพอสำหรับกระบี่เดียวของข้าหรือไม่”
เสียงของเขาแว่วไปทั่วฟ้าบุพกาล!
เขากระทำการด้วยความตั้งใจ นอกจากสิ่งมีชีวิตมรรคาสวรรค์แล้ว สรรพสิ่งฟ้าบุพกาลล้วนจะได้ยินเสียงของเขา
ชั่วขณะนั้น ทั่วฟ้าบุพกาลตกอยู่ในความแตกตื่น สิ่งมีชีวิตในโลกนับไม่ถ้วนอยากรู้ยิ่งนักว่าเสียงเมื่อครู่เป็นผู้ใด ส่วนผู้บำเพ็ญที่อยู่เหนือกว่ามรรคผลเบิกฟ้าเหล่านั้นต่างสั่นสะท้าน
พวกเขาล้วนทราบเรื่องที่ขุนพลศักดิ์สิทธิ์ต้องการโจมตีมรรคาสวรรค์ แต่ฟังจากคำพูดของหานเจวี๋ย หมื่นขุนพลศักดิ์สิทธิ์ถูกทำลายไปแล้วหรือ
ไม่ถูกสิ!
ขุนพลศักดิ์สิทธิ์สองหมื่นรายถูกผู้ทรงพลังลึกลับแห่งมรรคาสวรรค์สังหารในกระบี่เดียวอย่างนั้นหรือ
จะเป็นไปได้อย่างไร!
….
ภายในตำหนักเอกภพไอรีนโนเวล
เหล่าอริยะได้ฟังคำพูดของหานเจวี๋ย ต่างกล่าวชื่นชม
แม้แต่จอมอริยะเสวียนตูที่สงบเสงี่ยมมาโดยตลอดก็เป็นเช่นนี้ สองมือเขากำแน่น ตะโกนขึ้นว่า “เช่นนี้สมควรแล้ว ไล่ล่าบีบคั้นให้ตัวตนลึกลับที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องหลังเผยตัวออกมา! พฤติกรรมเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรกัน หนึ่งหมื่นผ่านไปก็มาอีกสองหมื่น นี่ยังนับเป็นกฎระเบียบอีกหรือ กฎระเบียบสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาหรือไร
“ยิ่งไปกว่านั้น มรรคาสวรรค์มีความผิดใด”
อันที่จริงเหล่าอริยะล้วนไม่เข้าใจเลย
เหตุใดขุนพลศักดิ์สิทธิ์ถึงต้องล้างบางเทพมารฟ้าบุพกาล
ผู้ใดบ้างที่ไม่ทราบว่าเทพมารฟ้าบุพกาลเป็นสิ่งมีชีวิตที่ถือกำเนิดขึ้นในช่วงแรกเริ่มบุกเบิกฟ้าบุพกาล เปรียบเสมือนบุตรแห่งฟ้าบุพกาล ส่วนดวงจิตมหามรรค เป็นเพียงกฎระเบียบแห่งฟ้าบุพกาลเท่านั้น ผู้ดูแลกฎคิดจะสังหารบุตรแห่งฟ้าบุพกาลอย่างนั้นหรือ
ไร้เหตุผลสิ้นดี!
ฟังไม่ขึ้นเลย!