บทที่ 86 เซียนพิภพไท่อี่ บุตรแห่งสวรรค์คนแรกของจวนเซียนสวรรค์

บทที่ 86 เซียนพิภพไท่อี่ บุตรแห่งสวรรค์คนแรกของจวนเซียนสวรรค์ สัตว์เทพจูเชวี่ย?

หานเจวี๋ยได้สติขึ้นมา ปฏิกิริยาแรกของเขาคือรู้สึกว่าจูเชวี่ยมีปัญหา

ไม่ดูแลลูกตัวเองให้ดี ตายแล้วยังมาโทษเขาอีก?

ไม่รู้ว่าตลอดทางจูโต้วฆ่าสิ่งมีชีวิตไปตั้งเท่าไร!

แต่ว่าชื่อเสียงของจูเชวี่ยนั้นโด่งดังเป็นอย่างมาก หานเจวี๋ยต้องตรวจตอบดูค่าความสัมพันธ์อย่างระมัดระวัง

รูปประจำตัวของจูเชวี่ยเป็นหัวนกตัวหนึ่ง สอดคล้องกับจูเชวี่ยในจินตนาการของหานเจวี๋ยเป็นอย่างมาก

[จูเซวี่ย: เซียนพิภพไท่อี่ขั้นกลาง สัตว์เทพฟ้าประทาน ดวงชะตาแข็งแกร่ง เหตุเพราะท่านสังหารบุตรของเขา จึงเกิดความอาฆาตแค้นต่อท่านอย่างเต็มเปี่ยม รอท่านสำเร็จมรรคผลขึ้นสู่สวรรค์แล้ว จะต้องตามหาท่านเพื่อแก้แค้น ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 5 ดาว]

เซียนพิภพไท่อี่!

ฟู่…

หานเจวี๋ยถูกทำให้ตกใจเสียแล้ว เก่งกาจเพียงนี้เชียว

ไม่รู้ว่าระหว่างระดับมหายานกับเซียนพิภพไท่อี่จะมีระดับอื่นคั่นกลางหรือไม่ ไม่ว่าจะมีหรือไม่ ล้วนไม่ใช่ระดับที่หานเจวี๋ยจะสามารถต่อต้านได้

ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงต้องรอเขาบินขึ้นไปแล้วจูเชวี่ยถึงค่อยแก้เค้น

หรือว่าจูเชวี่ยลงมายังโลกมนุษย์ไม่ได้?

เป็นไปได้อย่างมาก!

บางทีนี่อาจจะเป็นกฎของเซียนกระมัง

ดูท่าหากจะบินขึ้นไปในภายหน้า อย่างน้อยต้องแข็งแกร่งกว่าจูเชวี่ย ไม่อย่างนั้นก็อันตรายมาก

ขณะที่หานเจวี๋ยคิดไปพลาง เขาก็นำหนังสือแห่งความโชคร้ายออกมาเงียบๆ

ก็ไม่รู้ว่าหนังสือแห่งความโชคร้ายจะสามารถสาปแช่งสัตว์เทพได้หรือไม่

หานเจวี๋ยทำการสาปแช่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่มีผลสะท้อนกลับ ดูท่าคงจะได้

เขาตัดสินใจแล้ว

ต่อจากนี้ช่วงเวลาว่างจากการฝึกฝน เขาจะสาปแช่งเฒ่าประหลาดอู้เต้ากับจูเชวี่ย!

เช้าวันถัดมา

สวินฉางอันกลับมาใต้ต้นฝูซังด้วยวิญญาณล่องลอย

เมื่อคืนเขาดื่มสุราที่โรงเตี๊ยมจนเมามาย สุราของสำนักหยกพิสุทธิ์ล้วนไม่ใช่สุราธรรมดา ผู้บำเพ็ญดื่มแล้วก็สามารถเมาได้

การเมาในครั้งนี้ทำให้สวินฉางอันจมอยู่ในเคราะห์รัก

หานเจวี๋ยออกจากถ้ำเทวา มายืนตรงหน้าสวินฉางอัน

สวินฉางอันจิตใจเหม่อลอย ไม่ทันสังเกตเห็นการมาของหานเจวี๋ย

หานเจวี๋ยขมวดคิ้ว และอดนึกถึงที่มาของสวินฉางอันไม่ได้

โสมวิญญาณบรรพกาลกลับชาติมาเกิด ชาติก่อนถูกเลี้ยงดูโดยสำนักพุทธ เพราะตกหลุมรักกับปีศาจสาวชั่วขณะ ทำให้พุทธาเทพพิโรธ จึงส่งตัวมาโลกมนุษย์ เพื่อผ่านด่านเคราะห์รักชั่วกัลปวสาน

มีเพียงแค่การลืมเลือนรัก และสะบั้นรักเท่านั้น ถึงจะหลุดพ้นจากทุกข์แห่งวัฏสงสารได้ นี่เป็นชาติที่สามสิบเก้า ทว่าสวินฉางอันเกิดในตระกูลผู้บำเพ็ญ แม้ว่าจะมีพรสวรรค์เลิศล้ำ แต่จนใจที่เกิดมาอัปลักษณ์ เชี่ยนเอ๋อร์จึงไม่ชอบ หลังจากถูกเชี่ยนเอ๋อร์ปฏิเสธอยู่หลายครั้ง เขาเจ็บปวดรวดร้าวใจจนต้องโกนผมบวชเป็นพระ

เมื่อวานหานเจวี๋ยใช้พลังจิตจับภาพการพูดคุยระหว่างสวินฉางอันและเชี่ยนเอ๋อร์ ภาพที่ปรากฏนั้น…

ราวกับหมาที่ชอบเลีย[1]

ไม่สิ

หมาชอบเลียเป็นศัพท์ในอินเตอร์เน็ตของโลกปัจจุบัน ณ สถานที่แห่งนี้ควรเรียกว่ามีความรู้สึกลึกซึ้งมากกว่า

ความรู้สึกลึกซึ้งเพียงข้างเดียว

หานเจวี๋ยไม่รู้ว่าควรเกลี้ยกล่อมสวินฉางอันอย่างไรดี

นี่เป็นเคราะห์รัก ลำพังแค่การเกลี้ยกล่อมไหนเลยจะสามารถช่วยอะไรได้

หานเจวี๋ยเอ่ยปากเรียก “ศิษย์เอ๋ย”

สวินฉางอันใจลอยอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นชัดเจนว่าเป็นหานเจวี๋ยก็ค่อยๆ ลุกขึ้นมาคุกเข่าตรงหน้าเขา จู่ๆ อารมณ์ของเขาพลันพุ่งปะทุออกมา ร้องไห้คร่ำครวญเอ่ยว่า “อาจารย์! ในใจของศิษย์ทุกข์ตรมยิ่งนัก…”

ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด หานเจวี๋ยถึงนึกถึงตือโป๊ยก่ายขึ้นมา

ทั้งสองมีลักษณะพิเศษเหมือนกัน

ล้วนอัปลักษณ์

หานเจวี๋ยทอดถอนใจกล่าว “ศิษย์เอ๋ย ความรักระหว่างชายหญิงก็คือทุกข์ นี่เป็นเหตุผลที่อาจารย์ปิดด่านฝึกฝนมาตลอด”

“ทว่าเหตุใด…ถึงมีสาวงามเข้าหาท่านมากเช่นนั้น แต่ข้าก็ชอบหญิงเพียงคนเดียว นางกลับ…”

สวินฉางอันร้องไห้ปานจะขาดใจ

ตรงกลางเขา ไก่คุกรัตติกาลที่กำลังงีบอยู่ใต้ต้นไม้พลิกตัวไปมา

“เจ้าโง่ ตั้งใจฝึกฝนไม่ได้หรือ…”

ไก่คุกรัตติกาลพูดด้วยน้ำเสียงฮึดฮัด หลังจากกินจูโต้วไปแล้ว มันรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าสายเลือดของมันกำลังเกิดการเปลี่ยนแปลง มันตื่นเต้นมาก รู้สึกว่าตัวเองจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิม

มันเริ่มวาดหวังแม้กระทั่งอยากให้สุนัขสวรรค์ฮุ่นตุ้นกลับมาท้าสู้กับมัน

เจ้าไข่สุนัขเอ๋ย!

พอถึงเวลานั้นข้าจะทำให้เจ้าเข้าใจความร้ายกาจของพ่อไก่!

อีกด้านหนึ่ง