บทที่ 870 ความปิติของชิงหลวนเอ๋อร์

บทที่ 870 ความปิติของชิงหลวนเอ๋อร์

นำวิญญาณของชิงหลวนเอ๋อร์ออกมาในตอนนี้ ย่อมเป็นเพราะหานเจวี๋ยมีแผน

เขาต้องการให้ชิงหลวนเอ๋อร์กลายเป็นผู้ปกครองจักรวาลแห่งนี้

น้ำดีย่อมไม่ปล่อยเข้านาคนนอก

อีกอย่าง หากชิงหลวนเอ๋อร์ฟื้นคืนชีพ จะต้องหาทางพัฒนาตัวเพื่อให้ได้อยู่เคียงข้างเขาไปชั่วนิรันดร์แน่ มิเช่นนั้นฟื้นคืนชีพขึ้นมาก็ไม่มีความหมาย

หานเจวี๋ยไม่ขาดแคลนสตรี

ในเมื่อจะฟื้นคืนชีพให้ เช่นนั้นก็ต้องทำให้ชิงหลวนเอ๋อร์อยู่ข้างกายเขาไปตลอด

หานเจวี๋ยเริ่มสำแดงพลังแห่งการสรรค์สร้าง

ทำความเข้าใจมาหลายปี ในที่สุดเขาก็ได้ครอบครองเสี้ยวพลังแห่งการสรรค์สร้างเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่มหัศจรรย์พันลึก แต่การจะฟื้นคืนชีพให้สิ่งมีชีวิตสักรายหนึ่งนั้นไม่ยากเลย

วิญญาณของชิงหลวนเอ๋อร์ถูกรักษาไว้อย่างดี เพียงฟื้นฟูกายเนื้อให้ก็ใช้ได้แล้วดฯฌซ,ฑ๊โฌฮฤ

กายเนื้อของชิงหลวนเอ๋อร์ถูกสร้างขึ้นจนเสร็จภายในวันนั้น อยู่ในระดับจักรพรรดิเซียน

หากระดับต่ำกว่านี้อีก จะรองรับวิญญาณของนางไม่ได้

ชิงหลวนเอ๋อร์นอนอยู่บนเตียง สวมชุดสีขาว นี่คืออาภรณ์ที่หานเจวี๋ยสร้างขึ้นลวกๆ เพื่อให้นางให้ปกปิดเรือนร่าง

นางค่อยๆ ลืมตาขึ้น แววตาสับสน

ความทรงจำในส่วนลึกถาโถมออกมาปานน้ำหลาก ทำให้นางเบิกตากว้าง

“นี่ข้า…เกิดใหม่แล้วหรือ”

ชิงหลวนเอ๋อร์พึมพำกับตัวเอง นางยกมือขึ้นตามสัญชาตญาณ พบว่ามือของตนมิใช่มือทารก

เกิดอะไรขึ้น

นางต้องการลุกขึ้นนั่ง ผลคือไม่ทันระวัง พุ่งทะลุหลังคาอารามเต๋า ลอยขึ้นสู่นภา

นางหยุดอยู่กลางอากาศ ร่างกายสั่นสะท้าน

“เป็นไปได้อย่างไร…พลังวิญญาณนี้…”

ดวงตางามของชิงหลวนเอ๋อร์เบิกกว้าง สำรวจร่างกายของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

นางรับรู้ได้ถึงพลังอย่างหนึ่งที่เพิ่มขึ้นมาภายในร่าง นางอดไม่ได้ที่จะนึกถึงพลังวิญญาณขึ้นมา

เมื่อก่อนนางเป็นมนุษย์ธรรมดา แต่ก็พอจะเข้าใจในวิถีเทพเซียนเช่นกัน

นางทอดสายตามองลงไปด้านล่าง พบว่าบนภูเขากว้างใหญ่มีอารามเต๋าเพียงหลังเดียว หลังคาที่นางพุ่งทะลุออกมา ตอนนี้อยู่ระหว่างฟื้นฟูกลับมา ราวกับภาพมายา

“มิใช่การกลับชาติมาเกิด หรือข้าจะยังไม่ตาย”

ชิงหลวนเอ๋อร์ขมวดคิ้ว พยายามควบคุมร่างกาย ค่อยๆ ร่อนลง

นางเดินเข้าไปในอารามเต๋าอย่างระมัดระวัง ร้องถาม “มีผู้ใดอยู่หรือไม่”

หลิวเป้ยยังคงอยู่กับเจียงเจวี๋ยซื่อ ดังนั้นในอาณาเขตเต๋าแห่งที่สามจึงไร้ผู้คน เงียบสงบอย่างยิ่ง

ครืด…

ประตูใหญ่ของอารามเต๋าพลันเปิดออก ชิงหลวนเอ๋อร์มองไม่เห็นสภาพด้านใน รู้สึกประหม่ายิ่งกว่าเดิม ไม่กล้าผลีผลามเข้าไป

ภายในอารามเต๋า หานเจวี๋ยลุกขึ้นยืน จัดแจงอาภรณ์เล็กน้อย

เมื่อครู่หากมิใช่เพราะเขาตอบสนองว่องไว ชิงหลวนเอ๋อร์คงพุ่งชนหัวโขกจนสลบไปแล้ว ความแข็งแรงทนทานของอารามเต๋ามิใช่สิ่งที่จักรพรรดิเซียนจะสามารถทำลายได้

หานเจวี๋ยรออยู่พักหนึ่ง ชิงหลวนเอ๋อร์ก็ยังไม่เข้ามา เขาจึงจำเป็นต้องยกมือขึ้นแล้วดูดดึงตัวชิงหลวนเอ๋อร์เข้ามา

ชิงหลวนเอ๋อร์ควบคุมร่างกายไม่ได้ ถูกดูดเข้าสู่อารามเต๋า

ในใจนางรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวัง

นางหลับตาลงตามสัญชาตญาณ รอจนร่อนแตะพื้นอีกครั้ง นางถึงลืมตาขึ้น จากนั้นก็ตะลึงงันไป

“ท่าน…ท่านพี่”

ชิงหลวนเอ๋อร์ร้องเรียกด้วยความดีใจ จากนั้นยกมือขยี้ตาอีก

หานเจวี๋ยเอ่ยยิ้ม “อะไรกัน เจ้ายังกลัวข้าอีกหรือ หากมิใช่ข้า ผู้ใดจะช่วยคืนชีพให้ภรรยาอย่างเจ้ากัน”

เมื่อชิงหลวนเอ๋อร์ได้ยิน ก็คลายความสงสัยลง โผเข้าหาอ้อมอกของหานเจวี๋ยทันทีโนเวลพีดีเอฟ

“ท่านพี่ ข้าไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่ ท่านคืนชีพให้ข้าจริงๆ หรือ ยังมีอีก เหตุใดข้าถึงอ่อนเยาว์เช่นนี้”

ชิงหลวนเอ๋อร์ถามไม่หยุด นางมีข้อสงสัยมากมายยิ่งนัก

หานเจวี๋ยดึงนางให้นั่งลง เริ่มอธิบาย “หลังเจ้าสิ้นใจ ในใจข้าทุกข์ระทม เดิมทีคิดจะรอจนแก่ตายไปกับเจ้า ไม่คิดเลยว่าจะได้พบเทพเซียนผู้หนึ่งเข้า ได้รับโอกาสวาสนาจากเทพเซียน ฝึกบำเพ็ญมาหลายล้านปี ข้าได้บุกเบิกฟ้าดินขึ้น ได้รับโชคอันยิ่งใหญ่ ถึงคืนชีพให้เจ้าได้”

“ช้าก่อน! หลายล้านปีหรือ”