บทที่ 872 ข้าอยู่เหนือกว่าอริยะเสรีแล้ว

บทที่ 872 ข้าอยู่เหนือกว่าอริยะเสรีแล้ว

เมื่อได้ฟังคำพูดของเจียงเจวี๋ยซื่อ หลิวเป้ยจมจ่อมอยู่ในห้วงความคิด

หานเจวี๋ยรับปากเขาไว้แล้ว บอกว่าในอนาคตจักรวาลนี้จะอยู่ในความดูแลของเขา ดังนั้นยามที่อยู่ว่างไร้เรื่องราวเขาจะใคร่ครวญถึงปัญหานี้อยู่เสมอ

ต้องกล่าวเลยว่า ความเห็นของเจียงเจวี๋ยซื่อยอดเยี่ยมมาก

หลังจากโบยบินขึ้นมาแล้วห้ามลงไปยังโลกเบื้องล่างอีก เช่นนี้ก็สามารถป้องกันไม่ให้ผู้แข็งแกร่งยึดครองทรัพยากรบำเพ็ญจนส่งผลกระทบต่อชนรุ่นหลัง

หลิวเป้ยเอ่ยขึ้นว่า “ข้าคิดว่าใช้ได้เลย ใช้การฝ่าเคราะห์ควบคุม เมื่อบรรลุถึงระดับหนึ่งแล้ว จะต้องฝ่าเคราะห์”

เจียงเจวี๋ยซื่อเผยรอยยิ้มออกมา เอ่ยว่า “ไม่เลวเลย”

เหตุผลที่เขาผูกมิตรกับหลิวเป้ย มิใช่เพียงเพราะหลิวเป้ยเป็นเจ้าของจักรวาลแห่งนี้ นิสัยของหลิวเป้ยก็ทำให้เขาสบายใจมากเช่นกัน ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าเป็นคนในเส้นทางเดียวกันเลย

ยิ่งคุยกันทั้งสองก็ยิ่งตื่นเต้น

ในเวลาเดียวกันนี้

นอกห้วงจักรวาลดารา หมอกดำทะมึนลอยตลบโถมเข้ามา คล้ายกับความมืดมิดที่เข้ากลืนกินห้วงมิติ ข่มขวัญคนอย่างยิ่งไอรีนโนเวล

ณ อาณาเขตเต๋าแห่งที่สาม ภายในอารามเต๋า

หานเจวี๋ยยังไม่ได้เข้าสู่สภาวะฝึกบำเพ็ญ เขาสังเกตเห็นหมอกดำทะมึนนอกห้วงจักรวาลแล้ว

เขามองแวบเดียวก็ทราบแล้วว่าในหมอกดำมีวิญญาณร้ายอยู่นับไม่ถ้วน กำลังกรีดร้องอย่างไร้เสียงอยู่

สิ่งอัปมงคลหรือ

หลังจากบรรลุยอดมหามรรค สิ่งอัปมงคลที่มองไม่เห็นก็ไม่สามารถเล็ดรอดสายตาของหานเจวี๋ยไปได้อีก

หืม

ทันใดนั้นหานเจวี๋ยสังเกตเห็นว่ามีคนผู้หนึ่งอยู่ในสิ่งอัปมงคล เขาแตกต่างไปจากสิ่งอัปมงคลอื่นๆ มีพลังเวทผสานอยู่ มีสัญญาณชีวิตซ่อนอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณ

ดูเหมือนคนผู้นี้จะเป็นผู้นำของเหล่าสิ่งอัปมงคล ตบะเพิ่งบรรลุระดับเสรีเบิกฟ้าระยะต้น ไม่นับว่าร้ายกาจ

หานเจวี๋ยไม่ได้ลงมือ ถือโอกาสใช้สิ่งอัปมงคลขัดเกลาเจียงเจวี๋ยซื่อได้พอดี

หากเอาแต่พากเพียรบำเพ็ญไปตลอดจะปิดกั้นตัวเอง ออกไปต่อสู้เสียบ้างก็เป็นเรื่องดี

ไม่นานนัก เจียงเจวี๋ยซื่อและหลิวเป้ยสัมผัสถึงการรุกรานได้ พวกเขาออกมาด้านนอกห้วงจักรวาลดารา

เจียงเจวี๋ยซื่อขมวดคิ้ว มิใช่ครั้งแรกที่เขาได้พบกับสิ่งอัปมงคล กลิ่นอายอัปมงคลเข้มข้นผสานอยู่ในหมอกดำนั้น ทำให้เขาอึดอัดอย่างยิ่ง

หลิวเป้ยเองก็เช่นกัน

ในอดีตเมื่อพวกเขาเผชิญหน้ากับสิ่งอัปมงคล ล้วนเลือกหลบหนีตลอด ดังนั้นยามนี้จึงมีสีหน้าลำบากใจยิ่ง

“ทำอย่างไรดี”

เจียงเจวี๋ยซื่อถาม เขาอยากหนี แต่ก่อนหน้านี้ทั้งสองเพิ่งหารือกันว่าจะก่อตั้งจัดการจักรวาลเช่นไร ทำให้เขาค่อนข้างละอายใจจริงๆ

หลิวเป้ยกล่าวว่า “สู้เถอะ ไม่ว่าจะไปที่ใด ล้วนเป็นไปได้ว่าจะต้องพบสิ่งอัปมงคล เว้นแต่จะเป็นอาณาเขตของผู้ทรงพลัง”

เขาสูดหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง ไม่ได้กังวลนัก ถึงอย่างไรก็มีหานเจวี๋ยอยู่

เพียงแต่หานเจวี๋ยไม่ได้ลงมือ อาจจะอยู่ในระหว่างปิดด่าน เขาทำได้เพียงขัดขวางด้วยตัวเองไปสักระยะก่อน

เจียงเจวี๋ยซื่อมองหลิวเป้ยด้วยความแปลกใจ

เขารู้จักอุปนิสัยของหลิวเป้ยแล้ว พูดให้น่าเกลียดหน่อยก็คือรักตัวกลัวตาย

หลิวเป้ยฝืนยิ้ม “ถึงอย่างไรก็ต้องมีเป้าหมายถึงจะเกิดความมานะทุ่มเท มิเช่นนั้นจะฝึกบำเพ็ญไปเพื่ออะไร”

เจียงเจวี๋ยซื่อได้ยินวาจานี้แล้วสะเทือนไปถึงจิตใจ

ใช่แล้ว

ฝึกบำเพ็ญไปเพื่อสิ่งใดกันเล่า

เจียงเจวี๋ยซื่ออยากคืนชีพให้อาจารย์ แต่นั่นเป็นเพียงเป้าหมายที่เพิ่มเข้ามาในภายหลัง ก่อนหน้านี้ เขาเพียงอยากแข็งแกร่งขึ้น

หลังจากพิสูจน์มรรคแล้วถึงพบว่า อริยะมิใช่จุดสูงสุด

หลังจากมาถึงฟ้าบุพกาล เขาถึงได้ทราบว่าอะไรที่เรียกว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน

การบำเพ็ญไร้ขีดจำกัด ไม่มีวันไปถึงจุดสูงสุด

แล้วตัวเขาฝึกบำเพ็ญไปเพื่อสิ่งใดเล่า?

เพื่อให้แข็งแกร่งที่สุดหรือ

เจียงเจวี๋ยซื่อไม่มีความมั่นใจเลย

แต่เขาได้ยินมาว่าเทพมารฟ้าบุพกาลถูกขุนพลศักดิ์สิทธิ์ล้างบาง!

ทันใดนั้นเขานึกถึงอริยะสวรรค์เกรียงไกรขึ้นมา

อริยะสวรรค์เกรียงไกรก็เป็นผู้ที่เพียรบำเพ็ญอยู่เสมอเช่นกัน แต่ในฟ้าบุพกาล ผู้บำเพ็ญมากมายต่างฉงนว่าเหตุใดอริยะสวรรค์เกรียงไกรถึงต้องปกป้องมรรคาสวรรค์ด้วย

มรรคาสวรรค์เป็นดินแดนที่ผานกู่บุกเบิกขึ้น ซ้ำยังถูกบรรพชนเต๋าผสานมรรค ต่อให้มรรคาสวรรค์แข็งแกร่งแค่ไหน ดวงชะตาก็ไม่มีทางตกไปอยู่กับอริยะสวรรค์เกรียงไกร

วินาที เจียงเจวี๋ยซื่อเหมือนจะเข้าใจขึ้นมาแล้ว

ก็เหมือนกับหลิวเป้ย

เสียงของหลิวเป้ยแว่วเข้ามา “สหายเต๋าเจียงจะร่วมสู้ไปกับข้าหรือไม่ หากสู้ไม่ไหวค่อยหนีก็ได้”