บทที่ 875 ท่านปู่มีฐานะอย่างไร

บทที่ 875 ท่านปู่มีฐานะอย่างไร

“อาจารย์…อาจารย์!”

หลังจากหยางเทียนตงตะลึงไปครู่หนึ่ง ก็รีบเดินอ้อมมาด้านหน้าโต๊ะพญายมคุกเข่าคารวะหานเจวี๋ย

ชิงหลวนเอ๋อร์และหานชิงเอ๋อร์ประหม่าอยู่บ้าง ถึงอย่างไรหยางเทียนตงก็ดำรงตำแหน่งพญายมมาหลายล้านปี แรงกดดันในตัวยังคงแข็งแกร่งยิ่ง คนธรรมดาหากพบเขาก็จะแข้งขาอ่อน

หานเจวี๋ยเปิดปากเอ่ย “ลุกขึ้นเถอะ หลายปีมานี้เป็นอย่างไรบ้าง”

เขาทำนายถึงสิ่งที่หยางเทียนตงพบพานได้ แต่เรื่องเช่นนี้ยังคงต้องให้หยางเทียนตงพูดออกมาเอง

หยางเทียนตงข่มความตื้นตันไว้ เอ่ยว่า “วันสืบวัน ทุกวันล้วนจัดการเรื่องสังสารวัฏในยมโลก ถึงแม้จะน่าเบื่อ แต่ปลอดภัยดี ช่วงเวลาปกติก็สามารถแบ่งเวลามาฝึกบำเพ็ญได้ขอรับ”

ไม่ทราบว่าเพราะเหตุใด เมื่อได้พบหานเจวี๋ยอีกครั้ง หยางเทียนตงอยากร้องไห้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

แต่เขาเป็นพญายม ไหนเลยจะหลั่งน้ำตาได้

แต่ในใจเขากลับควบคุมอารมณ์นี้ไม่อยู่เลย

หลายล้านปีที่ผ่านมา เขานึกว่าหานเจวี๋ยลืมเลือนเขาไปแล้ว

ใช่แล้ว

สำนักซ่อนเร้นมีบุตรแห่งสวรรค์มากมายดั่งเมฆา ถึงขั้นที่ไม่ขาดแคลนอริยะเลย เขาจะนับเป็นอันใดเล่า

อย่าว่าปกติเขาแสร้งทำตัวเกียจคร้าน อันที่จริงทุกครั้งยามที่ได้ยินเรื่องของบุตรแห่งสวรรค์เหล่านั้นของสำนักซ่อนเร้น ในใจเขาผิดหวังยิ่งนัก รวมถึงนึกเสียใจ

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ท่านนี้คืออาจารย์หญิงของเจ้า นี่คือบุตรสาวของอาจารย์ หานชิงเอ๋อร์”

เมื่อได้ยิน หยางเทียนตงมองไปที่พวกชิงหลวนเอ๋อร์แม่ลูก รีบทำความเคารพ

ชิงหลวนเอ๋อร์ไม่ทันตั้งตัว พบหน้าศิษย์ครั้งแรก ว่าตามหลักมารยาทแล้ว ควรต้องทำเช่นเดียวกับเซวียนฉิงจวิน

หานเจวี๋ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ไม่ต้องมากพิธีไป ไปเรียกหานซินหยวนมาเถอะ”

หยางเทียนตงรับคำสั่งทันที ออกไปเรียกหานซินหยวนมา

หานชิงเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย “ท่านพ่อ เขาคือผู้ใดเจ้าคะ ดูดุดันเหลือเกิน”

หานเจวี๋ยตอบว่า “เขาคือศิษย์คนแรกของพ่อ แต่พ่อก็ไม่ได้พบหน้าเขามานานมากแล้ว”

“เหตุใดถึงไม่ได้พบล่ะเจ้าคะ”

“เขาก็เหมือนเจ้า ชอบออกไปวิ่งเล่นวุ่นวาย”

“หืม”

“ถูกต้อง หากวันหน้าเจ้ายังออกไปวิ่งเล่นวุ่นวาย พ่อก็จะไม่ได้พบเจ้าอีก”

วาจาของหานเจวี๋ยทำให้หานชิงเอ๋อร์ตกใจ ดวงตาของนางเริ่มแดงเรื่อ น้ำตาเอ่อคลอ

ชิงหลวนเอ๋อร์กลอกตาใส่เขาทีหนึ่ง เอ่ยอย่างมีน้ำโห “ท่านจะขู่นางไปทำไม”

หานเจวี๋ยเอ่ยยิ้มๆ “ข้าไม่ได้ขู่นาง”

ชิงหลวนเอ๋อร์ผงะไป หานชิงเอ๋อร์ร้องไห้จ้าแล้ว

หานเจวี๋ยมองอย่างมีความสุข

สาวน้อยคนนี้ร่าเริงเกินไป ควรกำราบไว้สักหน่อย เลี่ยงไม่ให้พอโตเข้าวัยสิบเจ็ดสิบแปดก็หนีไป จากนั้นค่อยพาบุรุษกลับมาสู่ขอที่บ้านไอรีนโนเวล

ถึงแม้หานเจวี๋ยจะไม่อยากยุ่งเรื่องของลูกๆ มากนัก แต่เขาหวังให้หานชิงเอ๋อร์เป็นฝ่ายให้ความสำคัญกับการฝึกบำเพ็ญด้วย

ยิ่งตบะสูงเท่าไร ก็จะได้เจอบุรุษดีๆ มากขึ้นเท่านั้น

แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นระดับใด ล้วนมีบุรุษชั่วช้าอยู่ แต่อย่างน้อยหานเจวี๋ยก็หวังว่านางจะไม่ต้องลำบากมากนัก

ถ้าตบะต่ำเกินไปต่อให้ออกเรือนไป ก็เลี่ยงการเกิดแก่เจ็บตายไม่พ้น เมื่อถึงเวลานางจะต้องมาขอร้องหานเจวี๋ยเพื่อสามีตนแน่นอน

ดังนั้นที่พาหานชิงเอ๋อร์มาที่นี่ก็เพื่อให้พบปะกับคนคุ้นเคยเก่าเหล่านี้ เพื่อปลูกฝังทัศนคติให้หานชิงเอ๋อร์

ใช่ว่าหานเจวี๋ยจะดูแคลนคนธรรมดา แต่หากเขาเป็นมนุษย์ธรรมดาแล้วมีนางเซียนมาหลงรักเขา เขาต้องหวาดกลัวแน่นอน เกรงว่าจะเกิดปัญหายุ่งยากตามมาได้ ไม่กล้ารับรัก เว้นแต่อีกฝ่ายจะใช้กำลังบังคับ

ชิงหลวนเอ๋อร์ปลอบขวัญหานชิงเอ๋อร์

ไม่นานนัก หยางเทียนตงพาหานซินหยวนเข้ามา

หลังจากพาคนเข้ามาในตำหนักแล้ว เขาก็เดินออกไปนอกตำหนัก ไปรออยู่ด้านนอก

หานซินหยวนฉงนอยู่ในใจ เพียงแต่เมื่อนางได้เห็นหานเจวี๋ย นางพลันเหม่อลอยไป

หานอวี้

ชนรุ่นหลังคนนั้นของนาง ยามนี้เป็นอริยะแล้ว

ไม่ถูกสิ ไม่ใช่หานอวี้

ใบหน้าหนึ่งที่หานซินหยวนใกล้จะลืมเลือนไปแล้วพลันผุดขึ้นมาในหัวของนาง

บิดาของนาง หานทั่ว

นางถามด้วยความสงสัย “ท่านเป็นใครหรือ”

นางนึกว่าหานเจวี๋ยคือทายาทของหานอวี้ เพียงแต่สามารถเรียกใช้ท่านพญายมได้ ซ้ำยังทำให้ท่านพญายมเลี่ยงออกไปได้ ต้องไม่ธรรมดาแน่นอน

ชิงหลวนเอ๋อร์มองหานซินหยวน หัวใจพลันอ่อนยวบ ราวกับนางได้เห็นหานทั่วในวัยที่เติบใหญ่แล้ว

นางก้าวเข้าไปทันที คิดจะจับมือหานซินหยวน