ตอนที่ 877
บทที่ 877 ความรู้สึกของหานอวี้
October 22, 2026
บทที่ 877 ความรู้สึกของหานอวี้
เมื่อเผชิญหน้ากับคำพูดของคนตัดไม้ หานชิงเอ๋อร์ไม่ได้เอ่ยตอบ แต่เหาะกลับไปหาหานเจวี๋ย บอกเล่าประวัติความเป็นมาของคนตัดไม้
“ท่านพ่อ พวกเราช่วยล้างแค้นให้เขาได้หรือไม่เจ้าคะ เขาน่าเวทนาเกินไปแล้ว!”
หานชิงเอ๋อร์เอ่ยอย่างมีคุณธรรม นางยังไม่เคยเผชิญความลำบากเช่นนี้มาก่อนเลย ดังนั้นจึงไม่กล้าจินตนาการเลยว่าหากตนเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้จะรับมือได้อย่างไร
หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ใต้หล้ามีคนตกทุกข์ได้ยากมากมายปานใดเล่า เจ้าจะช่วยไปทีละคนๆ หรือ”
หานชิงเอ๋อร์ผงะไป ไม่คิดเลยว่าจะถูกหานเจวี๋ยปฏิเสธ
ชิงหลวนเอ๋อร์ส่ายหน้าพลางเอ่ยว่า “ชิงเอ๋อร์ ตั้งแต่เล็กเจ้าถูกพวกเราดูแลประคบประหงมมาดีเกินไป ไม่เคยพบความทุกข์ยากในโลกมนุษย์เลย ใต้หล้านี้ต่างมีคนที่เป็นเช่นเดียวกับเขา ใต้มรรคาสวรรค์มีโลกมนุษย์ธรรมดาอยู่หลายหมื่นโลก”
หานชิงเอ๋อร์เงียบไป
หานเจวี๋ยทอดสายตามองไปที่คนตัดไม้ผู้นั้น เอ่ยเสียงเบา “ที่นี่มีเคล็ดบำเพ็ญอยู่จริงๆ ให้เขาไปค้นหาเถอะ ขอเพียงหาพบ เขาก็มีโอกาสล้างแค้นด้วยตัวเองแล้ว เขาก็หวังเช่นนี้อยู่ไม่ใช่หรือ”
หานชิงเอ๋อร์ถาม “เคล็ดวิชานั้นอยู่ที่ใดเจ้าคะ”
“ให้เขาค้นหาด้วยตัวเองเถอะ อย่างน้อยข้าก็บอกเขาแล้วว่ามีอยู่ที่นี่ ขอเพียงเขาไม่ละความพยายาม จะหาพบในไม่ช้าก็เร็ว”
“เจ้าค่ะ”
หานชิงเอ๋อร์เบะปาก จากนั้นก็เหาะกลับไปหาคนตัดไม้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง แจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ
ชิงหลวนเอ๋อร์ถอนหายใจเอ่ยไปว่า “สาวน้อยคนนี้ไร้เดียงสาเช่นนี้ วันหน้าจะวางใจให้นางออกท่องโลกภายนอกคนเดียวได้อย่างไร”
บุตรสาวแตกต่างกับบุตรชาย มักจะทำให้พ่อแม่ห่วงกังวลมากกว่าดฮณ๊ฯดฯฌซ,
หานเจวี๋ยยิ้มพลางเอ่ยว่า “ดังนั้นข้าถึงได้พาพวกเจ้ามาที่นี่”
ชิงหลวนเอ๋อร์ถามด้วยความแปลกใจ “หรือท่านทราบถึงการมีอยู่ของคนผู้นี้แต่แรกแล้ว”
“แน่นอน มิเช่นนั้นเหตุใดข้าต้องพาพวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเล่า มีเพียงข้าที่สามารถสัมผัสถึงบรรยากาศเก่าๆ ได้ พวกเจ้าไม่ได้มีความรู้สึกร่วมด้วยเลย”
หานเจวี๋ยยักไหล่พลางเอ่ยไป ชิงหลวนเอ๋อร์ฟังแล้วแสดงสีหน้าเลื่อมใสออกมา
“หรือว่าตำนานเซียนของที่นี่…”
“อืม เป็นเคล็ดวิชาที่ข้าทิ้งไว้เอง”
ชิงหลวนเอ๋อร์ตกใจยิ่งกว่าเดิม
เพียงแต่เมื่อนึกถึงตบะของหานเจวี๋ย อารมณ์ของนางก็สงบลงอีกครั้ง
ภายในป่า
หลังจากหานชิงเอ๋อร์บอกให้ทราบแล้ว ก็กล่าวว่า “ขอเพียงเจ้ายอมค้นหาต่อไป จะต้องหาพบแน่นอน ขออวยพรให้เจ้าโชคดี”
คนตัดไม้รีบเอ่ยว่า “ข้าสมควรตอบแทนพวกท่านอย่างไร”
หานชิงเอ๋อร์เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าดูแลตัวเองให้ได้แล้วค่อยว่ากันเถอะ ระหว่างพวกเราในตอนนี้ ไหนเลยจะมีอันใดให้ตอบแทน”
ถึงแม้นางจะอ่อนประสบการณ์ แต่นางไม่ได้โง่
รับตัวคนผู้นี้มาเป็นทาส ก็ต้องคอยปกป้องเขาไม่ใช่หรือ
หานชิงเอ๋อร์ทะยานกาย เหาะจากไปอย่างรวดเร็ว ไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้พูดมากอีก
หานชิงเอ๋อร์ร่อนลงเบื้องหน้าบิดามารดา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ชี้แจงไปชัดเจนแล้วเจ้าค่ะ”
หานเจวี๋ยพยักหน้าด้วยความพอใจ การแสดงออกของหานชิงเอ๋อร์ทำให้เขาพอใจมาก ไม่ได้จองหองจนไม่ฟังคำเตือน และไม่ได้เมตตามากไปจนทำให้อีกฝ่ายเอาเปรียบได้
“ในอนาคตหาเผชิญเรื่องเช่นนี้ เจ้ายังคงต้องระมัดระวังด้วย เจ้าจะรู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายพูดจริงหรือพูดเท็จ” ชิงหลวนเอ๋อร์เอ่ยกำชับ
หานชิงเอ๋อร์กล่าวว่า “เขาน่าจะไม่ได้โกหกข้ากระมัง ข้าดูแล้วเขาไม่เหมือนว่ากำลังพูดโกหกอยู่เลย”
นางมองไปทางหานเจวี๋ย เอ่ยถาม “ท่านพ่อ ท่านคิดว่าอย่างไรเจ้าคะ”
หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “ข้ารู้สึกว่าไม่สำคัญเลย หากเป็นข้า ไม่มีทางสนใจเขา ไม่ต้องสนใจเลยว่าเขาจะพูดจริงหรือไม่”
หานชิงเอ๋อร์เบะปาก บ่นอุบอิบประโยคหนึ่ง
“เจ้าพูดอะไรอยู่”
“ไม่ได้พูดอะไรเจ้าค่ะ”
หานชิงเอ๋อร์ส่ายหน้า จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป ออกไปเที่ยวเล่นในป่าเขาละแวกนี้
หานเจวี๋ยยิ้มออกมา ไม่ได้พูดมากเช่นกัน
เขาพาชิงหลวนเอ๋อร์ตามไป เดินเล่นในป่าเขาแถบนี้
พวกเขาจากไปภายในวันนั้น
พวกเขามายังชั้นฟ้าที่สามสิบสามต่อ เข้าสู่วังปู้โจว
หานอวี้กำลังนั่งสมาธิฝึกบำเพ็ญอยู่ ได้ยินเสียงฝีเท้า เขาจึงลืมตาขึ้น เมื่อเห็นหานเจวี๋ย ก็รีบลุกขึ้นทำความเคารพ