บทที่ 879 บุตรชายของอริยะสวรรค์

บทที่ 879 บุตรชายของอริยะสวรรค์

คำพูดของฉิวซีไหลมีน้ำหนักยิ่ง หนักแน่นทรงพลัง กวาดล้างความไม่สบายใจของเหล่าอริยะออกไปในคราวเดียว

ใช่แล้ว

มรรคาสวรรค์มีอริยะสวรรค์เกรียงไกรอยู่ ยังต้องกลัวอันใดอีก

“ใช่แล้ว มีอริยะสวรรค์เกรียงไกรอยู่ พวกเราไม่จำเป็นต้องกลัวเลย”

“อริยะสวรรค์ปิดด่านอยู่ตลอด หากว่ามรรคาสวรรค์มีภัย เขาต้องรับรู้ได้แน่นอน”

“จะว่าไป ก่อนหน้านี้ข้าท่องอยู่ในฟ้าบุพกาล พอบอกฐานะว่าเป็นอริยะมรรคาสวรรค์ ผู้ทรงพลังฟ้าบุพกาลล้วนไม่กล้าล่วงเกินข้าทั้งสิ้น”

“ถูกต้อง มรรคาสวรรค์ก้าวหน้าไปอย่างไม่อาจหยุดยั้งได้ ครั้งนี้ได้ต้อนรับห้าเทวทัณฑ์ ต้องแสดงให้เห็นถึงความยิ่งใหญ่ของมรรคาสวรรค์เรา”

เหล่าอริยะพากันพูดคุย บรรยากาศคึกคักขึ้นมา เหล่าอริยะหน้าใหม่ก็สนใจใคร่รู้ในตัวอริยะสวรรค์เกรียงไกรยิ่งนัก

สำหรับอริยะมรรคาสวรรค์ที่เพิ่งได้รับตำแหน่งในช่วงที่ผ่านมานี้ อริยะสวรรค์เกรียงไกรนับว่าเป็นตำนาน ลึกลับอย่างยิ่ง

….

หลายพันปีต่อมา ห้าเทวทัณฑ์มาถึง

ห้าเทวทัณฑ์เข้าสู่ชั้นฟ้าที่สามสิบสามภายใต้การนำทางของจอมอริยะเสวียนตู

จอมอริยะเสวียนตูตระหนกอยู่ในใจ

ไม่น่าเชื่อว่าพลังของมรรคาสวรรค์จะไม่ขวางกั้นห้าเทวทัณฑ์ นี่มันอะไรกัน

ผานซินและเทพสูงสุดอู๋ฝ่าเปลือกตากระตุกวูบเช่นกัน

ทั้งคณะมาถึงตำหนักเอกภพ เหล่าอริยะมารวมตัวกันที่นี่ สายตาของเหล่าอริยะจับจ้องห้าเทวทัณฑ์ ต่างสนใจใคร่รู้ ล้วนไม่ได้มีพิธีรีตอง

อี๋เทียนกวาดตามองไปรอบๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มรรคาสวรรค์พัฒนาไปยอดเยี่ยมจริงๆ มีอริยะมากมายขนาดนี้แล้ว”

ฟางเหลียงมองอี๋เทียน สีหน้าซับซ้อน

อี๋เทียนเป็นเทพมารฟ้าบุพกาลที่ดวงจิตมรรคาสวรรค์ส่งมาเกิดใหม่ เท่ากับเป็นมรรคาสวรรค์กลับชาติมาเกิด ฟางเหลียงเป็นผู้ก่อตั้งสำนักวิถีสวรรค์ย่อมรู้สึกสนิทสนมใกล้ชิด

เพียงแต่ยามนี้ไม่ว่าจะเป็นด้านอำนาจหรือว่าตบะ ล้วนก้าวข้ามฟางเหลียงไปแล้ว บุตรแห่งมรรคาสวรรค์ก้าวข้ามมรรคาสวรรค์ไปแล้ว ฟางเหลียงย่อมกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

สายตาของหานทั่วมองไปที่หานอวี้

คู่บรรพบุรุษลูกหลานสบตากัน สื่อสารกันอย่างไร้สุ้มเสียง

หานอวี้ก็ไม่คิดเช่นกันว่าหานทั่วจะเป็นหนึ่งในห้าเทวทัณฑ์ ทั้งยังเดินนำด้านหน้าสุดด้วย

หานทั่วเห็นว่าหานอวี้สำเร็จเป็นอริยะแล้ว ในใจถึงขั้นที่นึกชื่นชม เพียงแต่ไม่ได้แสดงออกทางสีหน้าเท่านั้น

จอมอริยะเสวียนตูเดินนำห้าเทวทัณฑ์ออกมาด้านหน้า จากนั้นเหล่าอริยะก็พากันนั่งลง

หานทั่วเอ่ยขึ้นว่า “ตัวข้าถือกำเนิดในมรรคาสวรรค์ ที่มาในครั้งนี้ ไม่ได้มีเหตุผลเจาะจงอันใด ทุกท่านไม่จำเป็นต้องกังวล”

คำว่ากังวลสองคำนี้เผยให้เห็นความประหม่าที่ซ่อนเร้นอยู่ในใจของเหล่าอริยะ เหล่าเทวทัณฑ์ยิ้มออกมา

ออกมาได้ระยะหนึ่งแล้ว ไม่ว่าผู้ใดที่ได้พบพวกเขาล้วนประหม่ากังวล เมื่อผ่านไปนานเขา พวกเขาย่อมบ่มเพาะความหยิ่งผยองขึ้นมา

หานทั่วเองก็เป็นเช่นนี้ เมื่อห้าเทวทัณฑ์มาถึง เหล่าอริยะกลับไม่ทำความเคารพ เย่อหยิ่งยิ่งกว่าดวงจิตมหามรรคเสียอีก เช่นนี้มิใช่เรื่องดีเลย

หากอริยะมรรคาสวรรค์บ่มเพาะทัศนคติดูหมิ่นต่อดวงจิตมหามรรค มีแต่จะชักนำความเดือดร้อนมาให้มรรคาสวรรค์ไม่หยุดหย่อน วันนี้ห้าเทวทัณฑ์มีเขาเป็นผู้นำ ไม่ถือสาหาความได้ แต่วันหน้าหากเป็นดวงจิตมหามรรคตนอื่นที่มาเล่า

คงไม่อาจปล่อยให้ท่านพ่อของเขาต้องตามล้างตามเช็ดไปตลอดได้กระมัง!

หานทั่วคิดว่าจำเป็นต้องกำราบสักหน่อย เลี่ยงไม่ให้อริยะเหล่านี้ชักนำปัญหามาอีก

ผานซินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเราย่อมไม่กังวลแน่นอน มีอริยะสวรรค์เกรียงไกรนั่งแท่นอยู่ ไม่ว่าจะเป็นผู้ใดในฟ้าบุพกาลมาเยือน พวกเราล้วนไม่กริ่งเกรง”

อริยะคนอื่นๆ พากันยิ้มออกมา

สำหรับดวงจิตมหามรรค พวกเขาไม่กริ่งเกรงที่จะต้องล่วงเกินเลย เดิมทีก็เป็นศัตรูคู่แค้นที่ไม่อาจสลายความเป็นอริได้อยู่แล้ว ตอนนี้ที่มาสานสัมพันธไมตรีก็เพราะจนปัญญาจะทำอันใดอริยะสวรรค์เกรียงไกรได้ก็เท่านั้น

ในเมื่อเป็นศัตรูกันอยู่แล้ว ไยต้องมีมารยาทอีกเล่า

จอมอริยะเสวียนตูเอ่ยขึ้นว่า “ลืมแนะนำไปเลย เทวทัณฑ์ท่านนี้คือบุตรชายแท้ๆ ของอริยะสวรรค์เกรียงไกร หานทั่ว”

บุตรชายอริยะสวรรค์เกรียงไกร!

เมื่อเอ่ยวาจานี้ออกมา เหล่าอริยะต่างหน้าเปลี่ยนสี

อี๋เทียนหัวเราะพลางเอ่ยว่า “ข้านามว่าอี๋เทียน เป็นบุตรบุญธรรมของอริยะสวรรค์เกรียงไกร”

สามเทวทัณฑ์ที่เหลืออดกลอกตาไม่ได้ คนผู้นี้หน้าไม่อายเลย ทำให้เสียชื่อห้าเทวทัณฑ์โดยแท้

เพียงแต่สำหรับหานทั่วและอี๋เทียนแล้ว สามเทวทัณฑ์ที่เหลือต่างยอมรับนับถือด้วยใจจริง พรสวรรค์ในการต่อสู้ของสองคนนี้น่ากลัวเกินไป สยบพวกเขาได้ตั้งนานแล้ว

หานทั่วส่ายหน้าหลุดยิ้มออกมา แต่ก็ไม่ได้พูดมาก