บทที่ 882 ทัศคติของเจียงเจวี๋ยซื่อ บุตรีอริยะสวรรค์

บทที่ 882 ทัศคติของเจียงเจวี๋ยซื่อ บุตรีอริยะสวรรค์

หานชิงเอ๋อร์ถูกเจียงเจวี๋ยซื่อทำให้ตกใจจึงเก็บจิตรับรู้กลับมา ตระหนกจนแข็งทื่อไปทั้งตัว

นางมีความรู้สึกเหมือนสร้างหายนะใหญ่ขึ้นแล้ว คงมิใช่ว่าชักนำเรื่องยุ่งยากมาเสียแล้วกระมัง

นางนึกถึงเรื่องเล่าสมัยที่ตนเคยท่องแดนเซียน มีผู้บำเพ็ญเคยกล่าวว่า บางครั้งก็กวาดจิตรับรู้ออกไปจนล่วงเกินผู้ทรงพลังเข้าโดยไม่ตั้งใจ ก่อให้เป็นภัยมาถึงชีวิต

นางนึกถึงความรู้สึกหวาดผวาเมื่อครู่นี้ ยิ่งคิดก็ยิ่งกลัว

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงตัดสินใจไปหาหานเจวี๋ย

นางเปิดประตูใหญ่อารามเต๋า ตรงเข้าไปในอาราม

“ท่านพ่อ…”

หานชิงเอ๋อร์มาหยุดเบื้องหน้าหานเจวี๋ย เอ่ยอย่างระมัดระวัง

หานเจวี๋ยไม่สนใจ ทำให้นางร้อนรนยิ่งกว่าเดิม

อีกด้านหนึ่ง

ภายในดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง

เจียงเจวี๋ยซื่อถามด้วยความแปลกใจ “เหตุใดมีจิตรับรู้ในจักรวาลนี้ แถมข้ายังไม่รู้ด้วยว่าเขาอยู่ที่ไหน”

หลิวเป้ยทราบดีว่าเป็นความเคลื่อนไหวของทางอาณาเขตเต๋าแห่งที่สาม คิดดูเล็กน้อยก่อนเอ่ยไปว่า “อันที่จริงเจ้าของจักรวาลแห่งนี้ มิใช่ข้า”

พอเจียงเจวี๋ยซื่อได้ยิน สีหน้าพลันแปรเปลี่ยน

หลิวเป้ยรีบเอ่ยว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลไป ผู้ทรงพลังที่สร้างจักรวาลนี้ขึ้นเป็นผู้มานะบำเพ็ญ เขาเหนือกว่าอริยะมหามรรค เป็นตัวตนระดับสุดยอดในฟ้าบุพกาล ได้ยกจักรวาลแห่งนี้ให้ข้าแล้ว ข้าจึงเป็นเจ้าของจักรวาลแห่งนี้”

สีหน้าเจียงเจวี๋ยซื่อผ่อนคลายลง ถามว่า “ผู้ทรงพลังท่านนี้มีนามว่าอย่างไร”

หลิวเป้ยส่ายหน้า กล่าวว่า “ไม่อาจกล่าวถึงได้”

เจียงเจวี๋ยซื่อขมวดคิ้ว เอ่ยถาม “เช่นนั้นการมาของข้า…”

หลิวเป้ยเอ่ยอย่างมีนัยลุ่มลึก “ผู้มาต่างเป็นเพราะมีวาสนา ในอดีตเมื่อนานมาแล้ว ผู้ทรงพลังท่านนั้นก็ได้ทำนายถึงการมาของเจ้าแล้ว เขาบอกว่าเจ้าอยู่ที่นี่แล้วจะพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว อนาคตของเจ้าไม่อาจคาดคะเน สักวันหนึ่ง เขาจะช่วยสนับสนุนเจ้าอีกแรง ให้ได้ยืนในจุดสูงสุดของฟ้าบุพกาล มองหยามดวงจิตและผู้ทรงพลังได้อย่างไรขีดจำกัด”

เมื่อเจียงเจวี๋ยซื่อได้ยินก็ค่อนข้างตกใจที่ได้รับความเมตตา

เขามาถึงที่นี่นานขนาดนี้แล้วยังไม่เคยสัมผัสถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายเลย ย่อมไม่นึกสงสัยในตบะของอีกฝ่าย

ผู้ทรงพลังในฟ้าบุพกาลยากจะประเมินได้

เจียงเจวี๋ยคิดๆ ดู รู้สึกว่าตนน่าขันนัก ในฟ้าบุพกาลแห่งนี้ไหนเลยจะมีสถานที่เงียบสงบอย่างสมบูรณ์ ก่อนจะมาถึงจักรวาลดารา เขาเคยไปเยือนสถานที่มากมาย บ้างก็รกร้าง บ้างก็มีผู้ทรงพลังเข้ายึดครอง ไอรีนโนเวล

ในเมื่อผู้ทรงพลังท่านนี้ชื่นชมในตัวเขา ไยเขาจะไม่ถือโอกาสรั้งอยู่ต่อ เพื่อทำความรู้จักที่พึ่งในอนาคตเล่า

ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ล้วนต้องมีที่พึ่งทั้งสิ้น มิเช่นนั้นจะเป็นได้เพียงหนูเฒ่าพเนจรข้างถนน

ช่างเถอะ

ความเย็นชาบนใบหน้าเจียงเจวี๋ยซื่อสลายไป ถอนหายใจคราหนึ่ง ฝึกบำเพ็ญต่อ

หลิวเป้ยรู้ว่าเขาคลายความระแวงลงแล้ว ได้แต่ยิ้มอยู่ในใจ ไม่พูดมากอีก

คำพูดบางอย่างพูดมากไปก็ไม่ดี ทุกอย่างต้องปล่อยไปตามเวลา

เขาเชื่อว่าเจียงเจวี๋ยซื่อมีความคิดในใจแล้ว

ส่วนเขาก็ไร้สิ่งที่ต้องละอายใจ

….

ภายในอารามเต๋าแห่งที่สาม หานชิงเอ๋อร์รั้งอยู่ครึ่งชั่วยามถึงออกไป ไม่รบกวนการบำเพ็ญของหานเจวี๋ยอีก

นางกลับมาที่ใต้ต้นไม้

ชิงหลวนเอ๋อร์ลืมตาขึ้นแล้วเอ่ยถาม “เหตุใดเจ้าถึงรีบร้อนไปหาท่านพ่อเจ้า บอกแล้วไม่ใช่หรือ ห้ามไปรบกวนการบำเพ็ญของพ่อเจ้า”

หานชิงเอ๋อร์เบะปาก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงเล่าเหตุการณ์ที่ประสบมาก่อนหน้านี้ออกมา นางเกรงว่าถ้าปกปิดเรื่องนี้ไว้แล้วจะเป็นหายนะใหญ่

หลังจากชิงหลวนเอ๋อร์ได้ฟัง ก็อดขำไม่ได้

หานชิงเอ๋อร์ขุ่นเคือง เอ่ยถาม “ท่านแม่ ท่านขำอะไรเจ้าคะ! คิดว่าข้าหลอกท่านหรือ”

ชิงหลวนเอ๋อร์ส่ายหน้าพลางตอบว่า “ไม่เลย แม่เชื่อเจ้า เพียงแต่ผู้บำเพ็ญที่อยู่ในจักรวาลแห่งนี้ล้วนมิใช่ศัตรู ความจริงแล้วเป็นศิษย์ของบิดาเจ้า”

“หา?”

หานชิงเอ๋อร์ตะลึงงัน

ศิษย์หรือ

นางมองอย่างทึ่มทื่อ

เสียงของเจียงเจวี๋ยซื่อน่ากลัวระดับใดเล่า นางถึงขั้นที่นึกว่าบิดาตนมิใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะเป็นศิษย์ของท่านพ่อ

นางรีบถามต่อ “ท่านแม่ เหตุใดท่านพ่อถึงไม่พาเขาเข้ามาล่ะเจ้าคะ อีกทั้งไม่เคยเอ่ยถึงเขาเลย”

“ท่านพ่อเจ้ามีศิษย์มากมาย เจ้าไม่สนใจเรื่องของเขามิใช่หรือ ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเคยเล่าเรื่องราวมากมาย แต่เจ้าก็หลบเลี่ยงอยู่เสมอ ไปเล่นเอะอะอยู่คนเดียวด้านข้าง ถ้าจะโทษเจ้าก็ต้องโทษตัวเองแล้ว”艾琳小說

ชิงหลวนเอ๋อร์ส่ายหน้าพลางเอ่ยตอบ สีหน้าเย้าหยอก

หานชิงเอ๋อร์ลองคิดดูอย่างละเอียด ดูเหมือนจะว่าใช่จริงๆ

นางบังเกิดความสนใจในตัวของเจียงเจวี๋ยซื่อ เริ่มซักถามแล้ว

ชิงหลวนเอ๋อร์ก็ไม่ได้ปิดบัง

ตอนนี้หานชิงเอ๋อร์เป็นครึ่งอริยะแล้ว สมควรรับรู้ถึงระดับที่สูงขึ้นไปอีก

เมื่อนางเล่าจบ หานชิงเอ๋อร์ก็นิ่งทื่อไป

อริยะเสรี…

ระดับสูงกว่านางถึงสองขั้น!

ซ้ำยังเป็นขั้นใหญ่ด้วย!

ไม่แปลกเลยที่เมื่อครู่จะกลัวถึงเพียงนั้น