บทที่ 886 ปรมาจารย์เทพทมิฬ ตายชั่วคราว

บทที่ 886 ปรมาจารย์เทพทมิฬ ตายชั่วคราว

“ท่านพ่อ นี่คือสิ่งใดเจ้าคะ”

หานชิงเอ๋อร์ถามด้วยความประหม่า เป็นครั้งแรกที่นางได้พบสถานการณ์เช่นนี้ จึงประหม่าสุดขีด

หานเจวี๋ยเอ่ยว่า “เจ้าออกไปรอข้างนอกก่อน”

พูดจบ เขาก็กระโดดเข้าสู่คลื่นวนสีดำ เปิดใช้งานยอดสมบัติทั่วร่าง

ยามที่มือข้างนั้นยื่นออกมาเมื่อครู่ หานเจวี๋ยมองทะลุตบะของอีกฝ่ายแล้ว

เบิกฟ้ามหามรรคระยะสมบูรณ์!

หานเจวี๋ยทุ่มสมาธิทั้งหมด ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายบุกเข้ามาในอาณาเขตเต๋าแห่งที่สามผ่านคลื่นวนสีดำได้

เขากระโดดเข้าสู่คลื่นวนสีดำ สิ่งที่ปรากฏต่อครรลองสายตาคือห้วงอวกาศพังพินาศ สายฟ้าตัดพาดสลับกัน ด้านหน้ามีหลักศิลาใหญ่มหึมาชิ้นหนึ่ง บนนั้นมีโพรงมากมาย ในโพรงมีสิ่งที่น่าสยดสยองเคลื่อนไหวอยู่

ห้าเทวทัณฑ์ถูกตรวนหลายเส้นผูกล่ามไว้บนยอดหลักศิลา เคลื่อนไหวไม่ได้

หานเจวี๋ยใช้แบบจำลองการทดสอบตรวจจับรอบข้างทันที

[ปรมาจารย์เทพทมิฬ: ระดับเบิกฟ้ามหามรรคระยะสมบูรณ์ สิ่งมีชีวิตฟ้าบุพกาล นักพรตเต๋าผู้หลุดพ้น กายอันธการ]

ไม่มีตัวตนที่แข็งแกร่งกว่านี้แล้ว!

นั่นก็แปลว่าสัมผัสรับรู้ของหานเจวี๋ยไม่ได้ผิดพลาดไป

สายตาของหานเจวี๋ยมองไปที่ยอดหลักศิลา มีเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดคลุมสีดำ ปล่อยผมสยาย ผิวหนังราวกับเปลือกไม้แห้ง สีหน้ามืดครึ้มเย็นชา ราวกับมารร้ายที่ปีนขึ้นมาจากนรกขุมที่เก้า

เวลานี้ แขนขวาของปรมาจารย์เทพทมิฬกำลังฟื้นฟูกลับมาช้าๆ แขนข้างนั้นที่ถูกหานเจวี๋ยทำลายทิ้งคือมือของเขา

ปรมาจารย์เทพทมิฬมองหานเจวี๋ยด้วยความตระหนกตื่นตัว ถามเสียงขรึม “ท่านเป็นผู้ใด”

สายตาเขาเหลือบมองหานทั่วที่อยู่ด้านล่าง ไม่คิดเลยว่าหานทั่วจะมีภูมิหลังเช่นนี้

อี๋เทียนตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “พ่อบุญธรรม! รีบช่วยพวกเราเถิด!”

พ่อบุญธรรมหรือ

สามเทวทัณฑ์ที่เหลือสีหน้าแตกตื่น อริยะสวรรค์เกรียงไกรในตำนาน!

หานเจวี๋ยเปิดใช้สมบัติวิเศษทั่วร่าง แสงเทพเจิดจ้าข่มคน ในมุมมองของพวกเขาแล้วดูทรงอำนาจและน่าเกรงขามกว่าเทพมหาทัณฑ์เสียอีก

ฉากนี้สร้างความตกตะลึงให้พวกเขาอย่างยิ่ง

หานเจวี๋ยถาม “เหตุใดสหายเต๋าต้องจับตัวบุตรชายข้าด้วย”

ปรมาจารย์เทพทมิฬขมวดคิ้วพลางถาม “ผู้ใดคือบุตรชายของเจ้า เจ้าบอกมา ข้าจะปล่อยเขาก็ได้”

หานเจวี๋ยมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าห้าคนนี้คือห้าเทวทัณฑ์ เขาเชื่อมไมตรีกับเทพมหาทัณฑ์แล้ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นสหายของหานทั่ว เขาย่อมต้องช่วยเหลือ

“ปล่อยทุกคนซะ แล้วจะถือเสียว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด”

หานเจวี๋ยเอ่ยอย่างจริงจัง เขาทิ้งเสี้ยวเจตจำนงไว้ในคลื่นวนสีดำ กันไม่ให้มีคนแอบแทรกซึมเข้าไปได้

ปรมาจารย์เทพทมิฬหัวเราะดังลั่น ราวกับได้ยินเรื่องตลกชวนหัวที่สุด

เขาจ้องหานเจวี๋ยอย่างดุร้าย เอ่ยเสียงเยียบเย็น “ท่านผู้สูงศักดิ์ไม่รู้สึกว่าน่าขันหรอกหรือ”

หานเจวี๋ยถอนหายใจคราหนึ่ง ถามไปว่า “พวกเขาล่วงเกินเจ้าหรือ”

“ก็มิใช่”

“เช่นนั้นเจ้าทำไปเพื่ออะไร”

“ย่อมเป็นเพราะข้าต้องการร่างของพวกเขา”

ปรมาจารย์เทพทมิฬยกสองมือขึ้น มีไอทมิฬแปลกประหลาดผุดออกมาจากปากโพรงนับไม่ถ้วนบนหลักศิลา

ในเวลานี้เอง เขาพบว่าหานเจวี๋ยหายไปแล้ว

เขาไม่ได้ตื่นตระหนก กลับยกยิ้มมุมปาก ไอรีนโนเวล

มองเห็นเพียงว่าหานเจวี๋ยปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเขา ถือกระบี่พิพากษาอนธการไว้ในมือ ฟันเข้าใส่

ไอทมิฬผุดขึ้นมาจากความว่างเปล่า ห่อหุ้มร่างของปรมาจารเทพทมิฬไว้

เมื่อกระบี่พิพากษาอนธการตัดผ่าน ไอทมิฬสลายไปดั่งหมอกควัน ตามมาด้วยกายเนื้อของปรมาจารย์เทพทมิฬที่ถูกฟันขาดสองท่อน

“เป็นไปได้อย่างไร!”

สีหน้าปรมาจารย์เทพทมิฬแปรเปลี่ยนมหันต์ สีหน้าราวกับไม่อยากจะเชื่อ

เวลานี้เอง พลังควบคุมอันแข็งแกร่งประการหนึ่งสะกดเขาไว้ ทำให้เขาขยับเขยื้อนไม่ได้ แม้แต่วิญญาณก็หนีไม่ได้

เขาตื่นตระหนกเมื่อพบว่าตนไม่สามารถสำแดงพลังแห่งมหามรรคได้

เป็นไปไม่ได้!

เขาเป็นถึงตัวตนระดับอริยะมหามรรคระยะสมบูรณ์!

ทอดสายตามองไปทั่วฟ้าบุพกาล เขามีตบะระดับสูงสุดแล้ว นอกจากดวงจิตยุคโบราณเหล่านั้น ยังจะมีผู้ใดสู้เขาได้อีก

ร่างจำลองเทพมารร่างหนึ่งพลันยืดขยายขึ้นเหนือศีรษะหานเจวี๋ย คว้าตัวเขาไว้ด้วยมือเดียว จากนั้นก็บีบเขาให้แหลก

[ปรมาจารย์เทพทมิฬเกิดความเกลียดชังในตัวท่าน ระดับความเกลียดชังในขณะนี้คือ 6 ดาว]

หานเจวี๋ยจับสัมผัสรอบข้างดู ไม่มีเงาร่างของปรมาจารย์เทพทมิฬอยู่เลย

กล่าวได้เพียงว่า คนผู้นี้เหลือทางรอดไว้ ทิ้งวิธีชุบชีวิตไว้ที่อื่น

เขาได้แต่อุทานจุ๊ๆ อยู่ในใจ มีพลังแค่นี้ก็กล้ามาผยองแล้วหรือ