บทที่ 917 ดูดซับกฎเกณฑ์

บทที่ 917 ดูดซับกฎเกณฑ์

หานชิงเอ๋อร์พอได้ยินคำพูดหานฮวงก็ยิ่งโมโห นางเอ่ยด้วยความโกรธ “พี่รอง ถ้าพูดไม่เป็นก็หุบปากไปเสีย!”

หานฮวงเกาหัว รู้ว่าตนกล่าวผิดไปแล้ว รีบหันเหหัวข้อสนทนาไป เอ่ยว่า “ชิงเอ๋อร์ ให้ข้าสอนเจ้าฝึกฝนพลังวิเศษดีหรือไม่ ข้าชำนาญฝ่ามือสวรรค์มหาเกรียงไกรยิ่งนัก”

หานชิงเอ๋อร์แค่นเสียง “เช่นนั้นก็ให้ข้าได้เห็นหน่อยเถอะว่าท่านชำนาญเช่นไร!”

สองพี่น้องกลับไปที่ใต้พฤกษาเก่าแก่อีกครั้ง หานฮวงเริ่มบอกเล่าประสบการณ์ของตนออกมาอย่างต่อเนื่อง ในไม่ช้า หานชิงเอ๋อร์ก็ฟังจนตกอยู่ในภวังค์

ถึงแม้นางจะหงุดหงิดกับคุณสมบัติของหานฮวง แต่ในใจกลับเลื่อมใสนัก ดังนั้นจึงอยากฟังความเข้าใจของหานฮวงดู

อีกด้านหนึ่ง

บนดาวเคราะห์ดวงหนึ่ง เจียงเจวี๋ยซื่อเพิ่งพิสูจน์มหามรรคสำเร็จ กำลังปรับตบะให้มั่นคง

หลิวเป้ยอยู่ข้างกายเขา ถือแผ่นจานสีขาวไว้ในมือ กลางแผ่นจานมีภาพจำลองมนุษย์ขนาดเล็กฝึกฝนกระบวนยุทธ์อยู่ เคลื่อนไหวเฉียบคม ปรับเปลี่ยนท่าทางไปสารพัดอย่างรวดเร็ว

เจียงเจวี๋ยซื่อลืมตาขึ้น เอ่ยว่า “อย่าดูเลย ไม่มีประโยชน์หรอก”

หลิวเป้ยจ้องมองโดยไม่กะพริบตาเลย เอ่ยไปว่า “เจ้านึกว่าข้าเหมือนเจ้า มีมหาโชคอยู่กับตัวหรือไร คุณสมบัติของข้าสามัญ พลังวิเศษนี้สำหรับข้านับเป็นโอกาสวาสนาอันยิ่งใหญ่”

แผ่นจานนี้ได้มาตอนที่เจียงเจวี๋ยซื่อสกัดขวางเผ่าพันธุ์ด้านนอกที่เข้ารุกรานจักรวาลดวงดาว ในแผ่นจานน่าจะบันทึกมรดกตกทอดของเผ่าพันธุ์ไว้ รวมถึงวิชายุทธ์ระดับเสรีด้วย

เจียงเจวี๋ยซื่อสีหน้าเคร่งขรึม กล่าวว่า “ระยะนี้ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่าอาจจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น ทำให้ข้ารู้สึกกระสับกระส่ายนัก”

หลิวเป้ยตอบว่า “กลัวอันใดเล่า! อยู่ในอาณาเขตนายท่านของข้า ผู้ใดจะทำอันตรายเจ้าได้”

เจียงเจวี๋ยซื่อนึกถึงหานเจวี๋ยขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะเบาใจลง

ท่านอาจารย์ผู้ลึกลับคนนี้ของเขาแข็งแกร่งจริงๆ น่าจะปกป้องเขาได้

เพียงแต่ความกระสับกระส่ายในใจกลับไม่อาจลบล้างไปอย่างสมบูรณ์ได้ ความรู้สึกเช่นนี้ไม่เคยมีมาก่อนเลย

สรุปแล้วเป็นเพราะอะไรกันแน่

เจียงเจวี๋ยซื่อขมวดคิ้ว ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

….

นภาครามเมฆาขาว บนยอดเขาสูง ไอรีนโนเวล

หานทั่วลืมตาขึ้น อี๋เทียนที่อยู่ข้างๆ ก็เช่นกัน

ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง ต่างอ่านแววตาของอีกฝ่ายออก

อี๋เทียนบ่นออกมา “เอาอีกแล้ว ความรู้สึกกระสับกระส่ายนี้คืออะไร น้องชาย เจ้าว่าเป็นเพราะอะไรกันแน่ หรือว่าจะมีอำนาจใดคอยควบคุมพวกเราอยู่ในความมืด”

หานทั่วขมวดคิ้ว กล่าวว่า “ข้าก็ไม่ทราบแน่ชัด บางทีรอจนพวกเราพิสูจน์มหามรรคสำเร็จก็คงทราบ”

อี๋เทียนถาม “ต้องแจ้งเรื่องนี้ต้องท่านเทพหรือไม่”

หานทั่วส่ายหน้า “ช่างเถอะ ฝึกฝนต่อไปแล้วกัน เร่งพิสูจน์มหามรรคให้ได้ในเร็ววัน หากไม่สำเร็จมหามรรค เข้าร่วมงานชุมนุมฟ้าบุพกาลไปก็เป็นได้แค่ผู้ชมเท่านั้น”

อี๋เทียนรู้สึกว่ามีเหตุผล จึงพยักหน้าเห็นด้วย

ทั้งสองฝึกบำเพ็ญต่อไป มุ่งสู่มหามรรค

….

ณ ห้วงอวกาศฟ้าบุพกาล เจดีย์มรรคายิ่งใหญ่ลอยเคลื่อนไปด้านหน้าอย่างสงบ รอบข้างมีเมืองลอยฟ้าและเกาะนับไม่ถ้วนลอยห้อมล้อม

ภายในเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่

โจวฝานมองจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายที่เดินเข้ามาในห้องโถง ยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “ฝ่าบาท ไม่ได้พบกันเสียนาน เหตุใดจึงว่างมาเยี่ยมข้าหรือได้เล่า หรือว่าจะมีโอกาสวาสนามาอีกแล้ว”

มีใครคนหนึ่งตามหลังจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายมา เขามีนามว่าจ้านฝัว เป็นศิษย์ของฉู่ซื่อเหริน ดวงจิตพุทธะ ยามนี้เป็นแม่ทัพเทพวังสวรรค์

“ถูกต้อง เป็นโอกาสวาสนาครั้งยิ่งใหญ่”

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายหัวเราะดังลั่น สายตามองไปยังโม่ฟู่โฉวที่อยู่ข้างกายโจวฝาน ยิ้มพลางพยักหน้าให้

โจวฝานเข้ามาหา ดึงจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายให้นั่งลงอย่างคึกคัก

“ว่ามาเถิด โอกาสวาสนายิ่งใหญ่อันใด ข้ารอนานจนร้อนใจแล้ว”

โจวฝานเอ่ยยิ้มๆ ฟ้าบุพกาลกว้างไพศาล ถึงแม้เจดีย์มรรคายิ่งใหญ่จะออกล่องเดินทางอยู่ตลอด แต่โอกาสวาสนาที่พบก็น้อยยิ่ง

เขาหวนระลึกถึงวันที่ได้ร่วมมือกับจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายบ่อยครั้ง

เขาอยากรู้มากเช่นกันว่าเหตุใดจักรพรรดิสวรรค์ชั่วร้ายมักจะค้นพบทรัพยากร สมบัติวิเศษหรือโลกที่อุดมมรดกสืบทอดรวมถึงเป้าหมายอยู่เสมอ เขายังทำไม่ได้เลย

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเอ่ยยิ้มๆ “โอกาสวาสนาครานี้ทำให้เจ้าก้าวเข้าสู่มหามรรคได้ไม่ยากเลย”

โจวฝานได้ยินก็ยินตื่นเต้น

จักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้ายเล่ารายละเอียด โจวฝานรับฟังด้วยสีหน้าตั้งใจ

โม่ฟู่โฉวก็ฟังด้วย เมื่อเห็นจักรพรรดิสวรรค์ผู้ชั่วร้าย ในใจเขารู้สึกสะท้อนใจอย่างยิ่ง

ไม่คิดเลยว่าจะได้พบคุ้นเคยเก่าจากแดนเซียนในฟ้าบุพกาล ความรู้สึกซับซ้อนถาโถมปรวนแปรยิ่ง

ส่วนจ้านฝัวนั้นมีสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่สนใจเรื่องนี้เลย

ผ่านไปนานพักใหญ่