บทที่ 941 การกลับมาของบรรพชนเทพ ชะตาของหานเจวี๋ย

บรรพชนเทพปฐมกาล!

อดีตผู้นำดวงจิตมหามรรค!

หานเจวี๋ยรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของเขาจากต้นฝูซัง

บรรพชนเทพปฐมกาลถูกเขาสาปแช่ง อีกทั้งเผชิญการลอบสังหารจากเทพมหาทัณฑ์ เหลือเพียงเสี้ยววิญญาณที่ถูกผนึกไว้ในกฎเกณฑ์สูงสุด หานเจวี๋ยเดาไว้แล้วว่าเขาสามารถฟื้นคืนชีพได้ แต่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้

ไม่น่าเชื่อว่าคนผู้นี้จะไปหาต้นฝูซัง มิใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน

ต้นฝูซังมีบ่วงกรรมกับหานเจวี๋ย ทำนายถึงได้ง่ายยิ่ง ถึงอย่างไรแต่ก่อนต้นฝูซังก็อยู่ในอาณาเขตเต๋าของหานเจวี๋ยมาโดยตลอด บ่วงกรรมทั้งหมดที่มีล้วนเชื่อมโยงกับเขาทั้งสิ้น

หานเจวี๋ยสังเกตดูต้นฝูซังอย่างละเอียด

บรรพชนเทพปฐมกาลไม่ได้แฝงตัวอยู่ในต้นฝูซัง เพียงแต่มีกลิ่นอายของเขาเจือปนอยู่

หานเจวี๋ยทำนายไม่ได้ว่าบรรพชนเทพปฐมกาลคิดจะทำอะไร จำเป็นต้องใช้งานความสามารถวิวัฒนาการ

‘ข้าอยากรู้ว่าเหตุใดบรรพชนเทพปฐมกาลถึงช่วยเหลือต้นฝูซัง’

[จำเป็นต้องหักอายุขัยสิบล้านล้านปี จะดำเนินการต่อหรือไม่]

ดำเนินการต่อ!

ตอนนี้อายุขัยสิบล้านล้านปีไม่อยู่ในสายตาของหานเจวี๋ยแล้ว อีกอย่าง แม้แต่ตัวตนที่มีค่าตัวถึงร้อยล้านล้านปีอย่างดวงจิตบรรพกาลก็ถูกเขาสังหารมาแล้ว

เจตจำนงจิตรับรู้ของหานเจวี๋ยเข้าสู่ฉากภาพลวงตาวิวัฒนาการ

เขาลืมตาขึ้นแล้วมองออกไป ที่นี่คือห้วงมิติสีขาวโพลนแห่งหนึ่ง นอกจากต้นฝูซังและอีกเงาร่างหนึ่งที่อยู่ใต้ต้นฝูซังก็ไม่มีปรากฏสิ่งมีชีวิตอื่นใดอีก ไม่มีแม้แต่ผืนแผ่นดินด้วยซ้ำ

ต้นฝูซังเอ่ยถาม “ท่านคือผู้ใด”

บรรพชนเทพปฐมกาลมิได้เผยร่างจริง เพียงปรากฏตัวในรูปลักษณ์เงาแสงสายหนึ่ง

บรรพชนเทพปฐมเทพกาลฟังแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้านับว่าเคยเป็นดวงจิตมหามรรคมาก่อน ที่มาหาเจ้าในครานี้เพราะอยากมอบโอกาสให้เจ้า ช่วยเจ้าพิสูจน์มหามรรคแปลงกายให้สำเร็จ อีกทั้งข้าเองก็ต้องการอาศัยเจ้าเพื่อตระหนักเข้าใจในกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาด้วย แน่นอน เรื่องนี้นับว่าเป็นการช่วยสนับสนุนกันทั้งสองฝ่ายเท่านั้น ข้าไม่ได้คิดจะจับเจ้าเป็นไว้เป็นตัวประกันแต่อย่างใด”

ต้นฝูซังเงียบไป

“เจ้าคือหนึ่งในสิบสิ่งอัศจรรย์แห่งมรรคาสวรรค์ ทั้งยังมีมหาโชคบรรพกาลแห่งฟ้าบุพกาลด้วย เดิมทีไม่อาจแปลงกายได้ เนื่องจากเป็นตัวแทนแห่งกฎเกณฑ์ เชื่อมโยงหมื่นโลกาแห่งฟ้าบุพกาล ครอบครองมหาโชคและบ่วงกรรมมหาศาล แต่เพราะการปรากฏขึ้นของบุคคลหนึ่งเจ้าถึงบังเกิดวิญญาณและปัญญาขึ้นมา ย่อมแบกรับราคาที่แลกเปลี่ยนไปมหาศาลแล้ว หากเจ้าคิดจะพึ่งพาตัวเองเพื่อก้าวหน้าหลุดพ้น เช่นนั้นไม่มีทางเป็นไปได้เลย อีกอย่างการมีอยู่ของเจ้าก็ดึงดูดจิตใจละโมบของผู้ทรงพลังมากมาย”

“เจ้าจำเป็นต้องมีที่พึ่ง”

บรรพชนเทพปฐมกาลเอ่ยอย่างเรื่อยเฉื่อย น้ำเสียงสบายๆ

ต้นฝูซังชบาใคร่ครวญพลางตอบว่า “ข้ามีที่พึ่งอยู่แล้ว”

บรรชนเทพปฐมกาลกล่าวว่า “ข้าทราบดี หากจะว่ากันไปแล้วข้ายังมีนัดหมายต่อสู้กับเขาอยู่ด้วย จนใจที่ถูกคนต่ำช้าลอบเล่นงาน หลายปีมานี้ข้าจับตามองฟ้าบุพกาลมาตลอด มองทะลุเรื่องราวมากมายยิ่ง ข้ามิใช่คู่ต่อสู้ของที่พึ่งแห่งเจ้าเลย แต่ที่พึ่งของเจ้าก็ยังไม่แน่ว่าจะให้ความสนใจเจ้าตลอด ข้าบอกเล่าถึงความสัมพันธ์ระหว่างข้าและเขาให้เจ้าฟังก็มากพอที่จะแสดงให้เห็นถึงความจริงใจของข้าแล้ว”

“หากข้าคิดจะอาศัยเจ้าเพื่อวางแผนเล่นงานเขา คงปกปิดอำพรางเผยให้ทราบเพียงผลประโยชน์ ทำให้เจ้าหวั่นไหวก็พอแล้ว แต่ข้าจำเป็นต้องพึ่งเจ้า เจ้าก็จำเป็นต้องพึ่งข้าเช่นกัน ในฟ้าบุพกาลไม่มีผู้ใดรู้ดีไปกว่าข้าแล้วว่าตัวตนของเจ้าสื่อถึงสิ่งใด แล้วจะช่วยให้เจ้าเติบโตได้อย่างไร”

ต้นฝูซังเอ่ยถาม “หลังจากนั้นเล่า”’

บรรพชนเทพปฐมกาลกล่าวว่า “รอจนเจ้าพิสูจน์มหามรรคแปลงกายสำเร็จ ข้าก็ตระหนักเข้าใจในหลักเหตุผลแห่งมหามรรคกาลเวลาแล้ว วันหน้าข้าและเจ้าจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก อีกทั้งข้าก็ไม่ต้องการให้เจ้าตอบแทนอะไรเช่นกัน เดิมทีก็เป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันเท่านั้น” 艾琳小說

ต้นฝูซังตกอยู่ในความเงียบ

ผ่านไปสักพัก ต้นฝูซังเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “ตกลง!”

ฉากภาพลวงตาวิวัฒนาการสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

หานเจวี๋ยลืมตาขึ้น เขาสะเทือนใจอย่างยิ่ง

เขาไม่รู้สึกขัดแย้งในการเลือกของต้นฝูซัวังเลย หากเปลี่ยนเป็นเขาก็คงอยากแปลงกายเช่นกัน

ส่วนบรรพชนเทพปฐมกาล เขาอยากรอดูต่อไปอีกสักหน่อย

ถึงอย่างไรศัตรูของบรรพชนเทพปฐมกาลก็คือเทพมหาทัณฑ์และเจ้าแดนต้องห้ามอันธการ

มองจากปัจจุบันนี้ บรรพชนเทพปฐมกาลไร้กำลังจะกลับมาเรืองอำนาจได้ชั่วคราว

หานเจวี๋ยทอดสายตาไปยังบานประตูแห่งมหามรรคอีกครั้ง เจตจำนงของต้นฝูซังแปลงกายเป็นสตรีร่างแน่งน้อยนางหนึ่ง กำลังอาศัยพลังเวทของตนผลักเปิดประตูแห่งมหามรรคอยู่

เวลานี้ด้านหลังบานประตูมหามรรคมีผู้ทรงพลังหลายคนมาคอยท่าแล้ว กำลังพูดคุยกันถึงประวัติที่มาของต้นฝูซังอยู่

หานฮวงก็อยู่ด้วยเช่นกัน

ทุกครั้งที่เด็กคนนี้สังเกตเห็นว่ามีอริยะมหามรรคคนใหม่ถือกำเนิดขึ้น จะมาร่วมวงชมเรื่องครื้นเครงเสมอ ไม่้ยินยอมให้อริยะมหามรรคคนอื่นๆ สะกดข่มชนรุ่นหลัง ด้วยเหตุนี้จึงได้รับชื่อเสียงจากเรื่องนี้ ได้รับความนับถือจากชนรุ่นหลัง

ทุกๆ หนึ่งแสนปีล้วนจะมีตัวตนเลิศล้ำน่าตื่นตะลึงปรากฏตัวขึ้นเสมอ ในสายตาของสรรพสิ่งหานฮวงมิใช่บุตรแห่งสวรรค์อีกต่อไป แต่เป็นผู้ทรงพลังเลื่องชื่อทรงอำนาจในด้านหนึ่งแล้ว

ความคิดเห็น