บทที่ 953 สวรรค์ประทานโชค

บทที่ 953 สวรรค์ประทานโชค

“นับตั้งแต่ฟ้าบุพกาลถูกบุกเบิกขึ้น ผ่านช่วงเวลามานานนับไม่ถ้วน ผานกู่และบรรพชนเต๋าล้วนเคยอยู่ในตำแหน่งอันดับหนึ่งแห่งผู้ไร้พ่ายทั้งสิ้น ในยุคสมัยที่เป็นเช่นเดียวกับพวกเขามีสุดยอดผู้แข็งแกร่งไม่ต่ำกว่าสามสิบคน แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเจตจำนงฟ้าบุพกาล ทั้งหมดล้วนพ่ายแพ้ปราชัย บ้างก็ร่างสิ้นมรรคสลายกลายเป็นวิญญาณร้าย มีจิตอาฆาตพยาบาทต้องการล้างแค้นฟ้าบุพกาลเสมอมา บ้างก็กลายเป็นมารมรรคา มรดกถ่ายทอดส่งต่อไปยังชนรุ่นหลัง บุกเบิกสติปัญญาขึ้นมา นี่คือต้นตอการถือกำเนิดของดวงจิตบรรพกาล เพียงแต่ดวงจิตบรรพกาลยังไม่กลายเป็นสุดยอดผู้แข็งแกร่งก็เท่านั้น

“หากมิใช่เพราะเจ้าปรากฏตัวขึ้น สุดยอดผู้แข็งแกร่งของยุคนี้คงเป็นดวงจิตบรรพกาล เขาจะมีชัยเหนือบรรพชนเทพปฐมกาลและบรรพชนเต๋า ปีนป่ายขึ้นสู่ตำแหน่งสุดยอดผู้แข็งแกร่งแห่งฟ้าบุพกาล แต่เจ้าปรากฏตัวขึ้นมากลางคัน เปลี่ยนแปลงชะตากรรมไป จึงดึงดูดความสนใจของเจตจำนงฟ้าบุพกาลเข้า”

น้ำเสียงของเทวีตราวินัยสงบราบเรียบอย่างยิ่ง ทว่าสามารถสรุปฉากมหากาพย์อันยิ่งใหญ่ในชีวิตของหานเจวี๋ยได้ครบถ้วน

หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “ดังนั้นเทวีจึงต้องการเสนอให้ข้ายอมจำนนแต่โดยดีหรือ”

เทวีตราวินัยตอบว่า “บรรลุถึงตำแหน่งสุดยอดผู้แข็งแกร่งแห่งฟ้าบุพกาลแล้ว ไหนเลยจะยอมจำนนได้ เจ้าลองสู้ดูสักตั้งได้ แต่อย่าได้เข้าสู่เส้นทางมาร หากว่าสู้ไม่ไหว เหลือชีวิตรอดกลับมาให้ได้ก็ยังดี ขอแค่มีชีวิตถึงจะมีความหวัง นับแต่โบราณมา มีสุดยอดผู้แข็งแกร่งพ่ายแพ้ไปแล้วสามสิบคน ส่วนคนที่ยอมสยบให้ล้วนกลายเป็นตัวตนที่อยู่เหนือกว่ามหามรรคแล้วทั้งสิ้น”

หานเจวี๋ยเงียบไป

บ้าบอ!

ผู้เฒ่าไม่มีทางยอมสยบอย่างว่าง่าย!

หานเจวี๋ยพลันกระจ่างขึ้นมา

เจตจำนงฟ้าบุพกาลคือด่านเคราะห์อย่างหนึ่งของผู้สร้างมรรคา

หากว่าพ่ายแพ้ นับจากนี้จะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

มิน่าเล่าฟ้าบุพกาลถือกำเนิดขึ้นมานานถึงเพียงนี้ แต่ยังมีผู้สร้างมรรคาเพียงห้าคนเท่านั้น

หานเจวี๋ยเอ่ยถาม “ผู้สร้างมรรคาที่เซียนพเนจรกล่าวถึง นั่นคือระดับที่อยู่ถัดไปจากยอดมหามรรคจริงๆ น่ะหรือ”

เทวีตราวินัยเอ่ยเสียงเรียบ “เล่าขานกันไว้เช่นนี้จริงๆ แต่ก็เลื่อนลอยไร้หลักฐาน ยากจะบอกได้ว่าจริงหรือเท็จ ในความคิดข้า ยอดมหามรรคคือปลายทางของระดับพลังแล้ว สิ่งที่อยู่ถัดจากนี้ไปมีเพียงความห่างชั้นระหว่างผู้แข็งแกร่งและอ่อนแอเท่านั้น มิใช่ความห่างชั้นด้านระดับตบะ”

หานเจวี๋ยพยักหน้ารับ “ขอบพระคุณเทวีที่มาเตือน ขออำลา”

พูดจบเขาก็หันหลังมุ่งเข้าสู่คลื่นวนสีดำ

คลื่นวนสีดำหดตัวลงจนกระทั่งหายวับไป

เทวีตราวินัยยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่ทราบว่ากำลังคิดอะไรอยู่

….

ณ อาณาเขตเต๋าแห่งที่สาม ภายในอารามเต๋า

พอพวกเจียงเจวี๋ยซื่อเห็นหานเจวี๋ยปรากฏตัวขึ้นก็ล้วนถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หานชิงเอ๋อร์ถามด้วยความตื่นเต้น “คนผู้นั้นตายอย่างสิ้นเชิงแล้วหรือเจ้าคะ”

หานเจวี๋ยตอบว่า “เปล่า วันหน้ายังฟื้นคืนชีพกลับมาได้ เขาผสานรวมกับเจตจำนงฟ้าบุพกาล นับว่าเป็นอมตะมิวางวายแล้ว”

พอเอ่ยออกไปเช่นนี้ สีหน้าของทั้งสามต่างแปรเปลี่ยนมหันต์

หานเจวี๋ยกล่าวว่า “พวกเจ้าออกไปเถอะ จะออกไปท่องฟ้าบุพกาลต่อก็ได้ เซียนพเนจรไม่มีทางฟื้นคืนชีพกลับมาในระยะนี้ ต่อให้คืนชีพได้ก็มีข้าคอยจัดการให้อยู่”

ออกไปท่องเที่ยวกันก็ดี ป้องกันไว้เผื่อเจตจำนงฟ้าบุพกาลระเบิดพลังออกมาแล้วเด็กพวกนี้ยังอยู่ในอาณาเขตเต๋าจะมาหาเรื่องสร้างความวุ่นวายให้เขาเข้า

หลังจากทั้งสามได้ฟังก็คำนับอำลาไปทันที

หานเจวี๋ยโบกมือคราหนึ่ง ปล่อยบุตรแห่งสวรรค์ทั้งหมดที่อยู่ในปฐมยุคประทับนภาออกมา โยนทิ้งไว้ด้านนอกมรรคาสวรรค์

[เจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลเกิดความประทับใจในตัวท่าน ระดับความประทับใจในขณะนี้คือ 1 ดาว]

พอเห็นแจ้งเตือนนี้ หานเจวี๋ยผงะไปเล็กน้อย

เขายิ้มออกมาอย่างมีความสุข

การแสดงของเขาคุ้มค่าแล้ว

ตอนเผชิญหน้ากับดวงจิตบรรพกาล หานเจวี๋ยพูดปาวๆ อยู่ตลอดว่าทำเพื่อสรรพสิ่งฟ้าบุพกาล รับบทผู้มีจิตใจเมตตาผดุงความยุติธรรม มาตอนนี้ก็ช่วยเหลือบุตรแห่งสวรรค์ที่เจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลชุบเลี้ยงไว้อีก ย่อมได้รับความประทับใจเป็นธรรมดา

หานเจวี๋ยคิดว่าการกระทำของตนยอดเยี่ยมไร้ที่ติ

บอกว่าเขาเป็นตัวประหลาดได้ แต่จะยัดเยียดความผิดให้เขาไม่ได้

‘เขาเกิดความประทับใจในตัวข้า ก็แปลว่าเจตจำนงฟ้าบุพกาลไม่เกี่ยวข้องกับเขา ดูเหมือนเหล่าผู้สร้างมรรคาจะไม่แยแสฟ้าบุพกาลจริงๆ เว้นแต่ข้าต้องการจะทำลายล้างฟ้าบุพกาล’

หานเจวี๋ยคิดเงียบๆ

แต่เขาจำได้ว่าเจ้าอวิชชาฟ้าบุพกาลให้ความสนใจเจ้าแดนต้องห้ามอันธการเป็นพิเศษ มีสาเหตุจากอะไรกัน

เขาใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าคงเป็นเพราะไม่สามารถทำนายถึงเจ้าแดนต้องห้ามอันธการได้