บทที่ 971 บุตรแห่งสวรรค์อันดับหนึ่งของฟ้าบุพกาล

บทที่ 971 บุตรแห่งสวรรค์อันดับหนึ่งของฟ้าบุพกาล

“จริงหรือ รอให้เจ้าได้พบเห็นโลกภายนอกแล้วค่อยว่ากันเถิด”

หานเจวี๋ยส่ายหน้าหลุดยิ้มออกมา ไม่ได้ถือเป็นจริงเป็นจัง

เขาสะบัดแขนเสื้อส่งหานหลิงไปยังอาณาเขตเต๋าหลัก เขาให้หานหลิงไปเดินเล่นภายในเขตเซียนร้อยคีรีก่อน

ผลคือผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หานหลิงก็กลับมา บอกว่าเขตเซียนร้อยคีรีไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ

หานเจวี๋ยจึงพานางเคลื่อนย้ายไปยังอาณาเขตเต๋าแห่งที่สอง ไปพบเหล่าศิษย์สืบทอด

ลี่เหยาและอู้เต้าเจี้ยนได้พบหานหลิงก็ยินดียิ่ง ดึงตัวนางไปพินิจดูซ้ายทีขวาที

หานเจวี๋ยติดต่อไปหาเทพมารคนอื่นๆ ผ่านไปไม่ถึงสามลมหายใจ เหล่าเทพมารก็มาที่หน้าอารามเต๋า

หานเจวี๋ยจูงบุตรสาวออกไปนอกอารามเต๋า แนะนำต่อเหล่าศิษย์

“นี่คือบุตรีลำดับที่สี่ของนายท่านหรือ”

“สวัสดีศิษย์น้องหลิงเอ๋อร์!”

“ข้าสมควรเรียกขานว่าอย่างไร อาจารย์อาหรือว่าอาจารย์น้า”

“ฮ่าๆๆ รูปโฉมงดงามนัก สมกับเป็นทายาทของท่านอาจารย์”

“นางเพิ่งอายุไม่เท่าไร เหตุใดเป็นอริยะแล้วเล่า”

“นึกถึงหานฮวงสิ แล้วเจ้าจะไม่แปลกใจอีก”

เมื่อเผชิญกับสายตากระตือรือร้นของผู้คนในสำนักหลายสิบคน หานหลิงไม่ได้ประหม่ากังวลเลย ใจกว้างงามสง่าเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อน

ปัจจุบันนี้ เหล่าเทพมารต่างค้นพบมรรควิถีแห่งตนแล้ว หานเจวี๋ยไม่จำเป็นต้องเทศนาธรรมให้พวกเขาอีก ที่มารอบนี้เพียงมาแจ้งให้ทราบเท่านั้น คาดว่าอีกไม่นานข่าวนี้คงแพร่ไปถึงหูศิษย์สืบทอดเหล่านั้นที่ท่องอยู่ในฟ้าบุพกาล

หานเจวี๋ยพาบุตรสาวจากไปภายในวันนั้น เหล่าศิษย์ก็แยกย้ายกันไปฝึกบำเพ็ญต่อ

ภายในอารามเต๋า อู้เต้าเจี้ยนดึงลี่เหยาไว้ เอ่ยไปว่า “พี่ลี่เหยา ท่านต้องคว้าโอกาสมาให้ได้นะ นายท่านมาที่นี่น้อยยิ่ง หากว่ามีบุตรชายหรือบุตรสาว เขาคงจะมาอยู่นานขึ้น”

ลี่เหยากลอกตาใส่ “ใครสอนเรื่องพวกนี้ให้เจ้ากัน”

อู้เต้าเจี้ยนหัวเราะคิกคักตอบไปว่า “ไก่คุกรัตติกาลน่ะสิ ตอนนี้มันเป็นกุนซือให้ข้าแล้ว เมื่อครู่หลิงเอ๋อร์อยู่ข้าไม่สะดวกจะแสดงท่าที ครั้งหน้าหากนายท่านมาคนเดียว ข้าจะต้องคว้าโอกาสไว้ให้ได้”

ลี่เหยาเริ่มใช้ความคิด

ก็ใช่ หานเจวี๋ยมาที่นี่น้อยครั้งยิ่ง!

ถึงแม้สายสัมพันธ์จะไม่แปรเปลี่ยน แต่ก็จำเป็นต้องบ่มเพาะความรู้สึก

….

หานเจวี๋ยพาหานหลิงออกจากอาณาเขตเต๋า เริ่มออกท่องฟ้าบุพกาล

พวกเขาทั้งสองแยกเสี้ยววิญญาณทิ้งไว้ในอาณาเขตเต๋าแห่งที่สามแล้วเพื่อให้สะดวกต่อการคืนชีพ ไอรีนโนเวล

แม้ตอนนี้จะดูเหมือนสงบสุขยิ่ง แต่หานเจวี๋ยต้องการป้องกันไว้ก่อน หากว่าจู่ๆ ผู้สร้างมรรคาเกิดคลุ้มคลั่งจัดการเขากะทันหัน จะไม่จบเห่หรือ

ยิ่งตบะสูงเท่าไร ก็ยิ่งต้องระวังมากเท่านั้น!

เว้นแต่เขาจะไร้พ่ายอย่างสมบูรณ์แล้ว

สองพ่อลูกยืนบนเมฆาม่วง หานเจวี๋ยอธิบายถึงฟ้าบุพกาลให้นางทราบ

หานหลิงรับฟังอย่างสงบ ฟังอย่างตั้งใจยิ่ง

หลังจากหานเจวี๋ยอธิบายถึงรูปการณ์ของฟ้าบุพกาลไปคร่าวๆ ต่อมาก็เริ่มเล่าชีวประวัติของตน คราวนี้หานหลิงกลับตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว ดวงตาเปล่งประกาย

เมฆาม่วงเคลื่อนที่ไปรวดเร็วยิ่ง

พอหานเจวี๋ยเล่ามาถึงช่วงที่ตนพิสูจน์มรรค พวกเขาก็มาถึงอาณาเขตของเจดีย์มรรคายิ่งใหญ่แล้ว

โจวฝานถ่ายทอดเสียงหาโจวฝาน ให้เขารอต้อนรับ

ถึงอย่างไรโจวฝานก็เป็นผู้นำกลุ่มอิทธิพลหนึ่งแล้ว หานเจวี๋ยไม่อยากบุกเข้าไปตรงๆ ต้องการไว้หน้าเขา

ไม่นานนัก โจวฝานก็เตรียมการเสร็จสิ้น เชิญเขาไปที่ยอดเจดีย์

ภายในห้องโถงนอกจากโจวฝานแล้วยังมีคนอีกสองคน คนแรกคือโม่ฟู่โฉว คนที่สองคือบุรุษชุดดำคนหนึ่ง หน้าตาคล้ายคลึงกับโจวฝานเจ็ดแปดส่วน

“อาจารย์!”

พอโจวฝานเห็นหานเจวี๋ยก็คุกเข่าคารวะทันที

ชายชุดดำคุกเข่าตาม กลับเป็นโม่ฟู่โฉวที่ประดักกระเดิดนัก ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

หานเจวี๋ยเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เอาล่ะ ลุกขึ้นเถอะ พี่โม่ ไม่ได้พบกันนานยิ่ง ช่วงนี้สบายดีหรือไม่”

พอโม่ฟู่โฉวได้ยินก็ราวกับยกภูเขาออกจากอก ยิ้มพลางเอ่ยว่า “สบายดียิ่ง โจวฝานปฏิบัติต่อข้าดั่งพี่ชายร่วมสายเลือด เพียงแต่ข้าไม่คู่ควรให้เจ้าเรียกว่าพี่โม่แล้ว”