บทที่ 8

“เฮ่อชินอ๋องฉินอ้าว? เสด็จอาของข้าหรือ?”

ฉินอวิ๋นฟานต้องมีความทรงจำเกี่ยวกับคนผู้นี้อยู่แล้ว เขาคืออนุชาลำดับที่สิบสามของอดีตฮ่องเต้ คือผู้ที่ทำตัวไม่โดดเด่นที่สุด แทบจะไม่ยุ่งงานราชกิจเลย ขณะอดีตฮ่องเต้ชิงบัลลังก์ เขาคือผู้พิทักษ์ที่ภักดีที่สุดของอดีตฮ่องเต้

หลังจากอดีตฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ เขาถอยไปอยู่เบื้องหลัง ใช้ชีวิตปลดเกษียณ

“ถ้าข้าจำไม่ผิด ยี่สิบปีก่อนถังเจิ้นไห่น่าจะเป็นรองแม่ทัพคนหนึ่งในกระโจมของเฮ่อชินอ๋อง ถ้าบอกว่าระหว่างพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกัน ข้าไม่เชื่อหรอก”

อู่จ้านกล่าวอย่างหนักแน่น

“อื่ม! เป็นข้า ข้าก็ไม่เชื่อเหมือนกัน!”

คงเพราะการจัดระเบียบขั้วอิทธิพลในเวลานี้ หัวของฉินอวิ๋นฟานจึงแทบจะระเบิด ทางแจ้งมีสองใหญ่ ทางลับยังมีผู้แข็งแกร่งน่ากลัวอีกคนหนึ่ง

ฉินอวิ๋นฟานถาม “แล้วพวกเราเล่า?”

“หือ...พวกเรา?”

อู่จ้านส่ายหน้าด้วยความจนใจ เอ่ย “พวกเราไม่มีอะไรเลย ไร้รากฐาน ไร้ความสามารถ ได้แต่พึ่งพาตัวเองแล้ว”

“แย่ แย่เช่นนี้เชียวหรือ?”

ฉินอวิ๋นฟานมุมปากกระตุก นี่มันจะทุเรศไปแล้วมั้ง? เป็นถึงรัชทายาทในรัชกาลปัจจุบัน แต่ไม่มีคนสนับสนุนเลยเนี่ยนะ?

“ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า?”

อู่จ้านกล่าวอย่างจนปัญญา “ก่อนที่อดีตฮ่องเต้จะชิงบัลลังก์เคยทำการแลกเปลี่ยนกับต้าเหลียง ต้าเหลียงจะส่งทหารมาช่วยเสด็จพ่อของท่าน ถ้าได้ขึ้นเป็นฮ่องเต้แล้วจะต้องแต่งตั้งมารดาของท่านเป็นฮองเฮา และแต่งตั้งท่านเป็นรัชทายาท มิเช่นนั้นด้วยสภาพการณ์ของท่านในตอนนี้จะถูกแต่งตั้งเป็นรัชทายาทได้ยังไง?”

ฉินอวิ๋นฟานทำหน้าจนใจ สถานการณ์ลำบากกว่าที่คิดมาก

“ฉิบหาย เปิดเกมมาก็เป็นโหมดนรกแล้วเหรอะ!”

ฉินอวิ๋นฟานสีหน้าปั้นยาก หน้าดำคร่ำเครียดถาม “ในราชสำนักมีคนที่ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใดหรือไม่?”

“ไม่ฝักใฝ่ฝ่ายใด...ก็มีอยู่คนหนึ่งเหมือนกัน ไท่เว่ย[footnoteRef:1]ระดับหนึ่งชั้นเอก หนึ่งในซันกง[footnoteRef:2] เขาไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องศึกระหว่างองค์ชายเลย อ้างป่วยอยู่บ้านครึ่งปีกว่าแล้ว” [1: เทียบกับผู้บัญชาการทหารสูงสุดหรือสมุหกลาโหมในปัจจุบัน] [2: ขุนนางตำแหน่งสูงสุดในราชสำนักซึ่งจะแตกต่างกันในแต่ละยุคสมัย]

อู่จ้านส่ายหน้าเอ่ย “ท่านคิดจะดึงเขามาเป็นพวกหรือ มันไม่มีความหวังหรอก เลิกคิดให้เร็วเถิด!”

“เช่นนั้นหรือ? ทำไมเล่า?”

“เขาแหนงหน่ายศึกในราชสำนักมานานแล้ว อีกอย่าง เขาปฏิเสธพวกองค์ชายใหญ่ องค์ชายรองอย่างชัดเจน แทบจะไม่มีท่าทีว่าจะหวนคืนสักนิด ท่านคิดว่าท่านมีคุณสมบัติ มีข้อได้เปรียบอะไรให้เขากลับราชสำนัก อยู่ฝ่ายของท่านได้เล่า?”

“แล้วเขาไม่มีจุดอ่อนอะไรเลยหรือ?”

“มี จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวก็คือลูกสาวของเขา ลูกสาวแทบจะเป็นชีวิตของเขา”

“อ้อ? นี่ยังไม่ง่ายหรือ!”

ฉินอวิ๋นฟานกระหยิ่มใจยิ้มพูด

“เอ่อ รัชทายาท จะวางแผนกับลูกสาวไท่เว่ยไม่ได้นะขอรับ ไม่อย่างนั้นเขาอาจเอาชีวิตท่านได้”

อู่จ้านเห็นท่าทีจะเอาให้ได้ของฉินอวิ๋นฟาน บ่งบอกว่าเขามีแผนการชัดเจน แต่เขาไม่รู้ว่าไท่เว่ยรักและปกป้องบุตรสาวอย่างไร ใครกล้าแตะต้องนาง เขาจะสู้ตายกับคนผู้นั้นแน่นอน

“เฮ้ย! โหดอย่างนั้นเลยหรือ?”

ฉินอวิ๋นฟานกระตุกเล็กน้อย ตาแก่นี่กล้าหาญอย่างนี้เลย? เพื่อลูกสาวสละได้แม้แต่ชีวิต? นี่ชักจะยุ่งแล้วสิ...ดีไม่ดีจะเสียหลักได้

“ให้ตายเถอะ สงสัยพวกเราจะมาถึงขั้นจนตรอกแล้วสิ”

ฉินอวิ๋นฟานพูดด้วยใจร้อนรุ่ม

“แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นนั้นเสียทีเดียวขอรับ”

ราวกับอู่จ้านคิดอะไรขึ้นมาได้ “ข้าเคยเป็นหัวหน้าค่ายทานหลางมาก่อน พี่น้องที่นั่นไม่เลวทีเดียว ตั้งแต่ข้าถูกย้าย พี่น้องข้าก็ขึ้นเป็นหัวหน้าค่ายแทน เวลานี้ถูกองค์ชายใหญ่ทำจนไม่เป็นท่า ถ้าข้าไปเจรจาดี ๆ สักหน่อย พวกเขาอาจเข้าพวกกับรัชทายาทก็ได้”

“อ้อ?”

ฉินอวิ๋นฟานดวงตาเป็นประกาย “ไม่ต้องหรอก ข้าจะไปโน้มน้าวพวกเขาด้วยตัวเอง!”

“แต่ภารกิจสำคัญที่สุดในตอนนี้คือการรับมือกับการประลองในสามวันให้หลัง ข้าต้องชนะการประลองรอบนี้และแต่งงานกับฮ่องเต้หญิงแคว้นเหมียวจึงจะดี ไม่อย่างนั้นทุกอย่างที่ว่ามาก็คือเสียเปล่า!