บทที่ 25 การเผชิญหน้าระหว่างคนสองคน

บทที่ 25 การเผชิญหน้าระหว่างคนสองคน

ฮั่วเจียงเหยี่ยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาสุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรเลย

ก่อนจะไปกู้เหวยยีคืนกำไลหยกสีขาวที่แม่ฮั่วใส่ไว้ในข้อมือเธอคืนกลับไป

ตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่กล้าตาคุณป้าคนนี้เลย

ลมเย็นๆ ข้างนอกสดชื่นมาก นี่ก็สี่ทุ่มแล้ว แต่บนถนนไม่มีคนเลย

ห้องโถงจัดเลี้ยงอุ่นมาก แต่พอออกมาแล้วถึงจะรู้ว่าชุดราตรีที่สวยงามดูดีบอบบางนี้ไม่สามารถทนความหนาวเย็นได้

เช่นเดียวกับตัวเธอเอง เธอคิดว่าเธอสามารถก้าวต่อไปได้เมื่อเธอเริ่มต้นชีวิตใหม่ แต่เมื่อมีคนดึงผ้าที่ปกคลุมภายนอกของเธอออก เธอก็ยังคงโดนดูถูกอยู่ดี

เดินไปเดินไปกู้เหวยยีก็นั่งลงอยู่ข้างถนนและเสียใจจนร้องไห้ออกมา

ตั้งแต่ออกจากเรือนจำมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ระบายออกมาแบบนี้

เธอยังไม่ทันลุกขึ้น ก็มีเสื้อสูทคลุมไปที่ร่างกายของเธอ

กู้เหวยยีหยุดชะงัก และดึงเสื้อออกด้วยรอยยิ้มที่ฝืนๆ “ไม่เป็นไร ฉันไม่หนาว แต่นายน่ะสิ ต้องไปคิดมาดีๆ ว่าจะอธิบายกับลุงและป้ายังไง?”

คนที่ยืนอยู่ข้างหลังยืนอยู่นานแต่ไม่ได้ตอบกลับมากู้เหวยยีหันกลับไปมอง เธอตกใจมาก

“มู่โล่หมิง?”

ภายใต้แสงไฟสลัวสีส้ม ใบหน้าของเขาดูผอมและเป็นทรงมากขึ้น

“ทำไมเหรอ เกลียดฉันหรือ?”

กู้เหวยยี โยนเสื้อสูทบนพื้นทันที และยังเหยียบไปสองทีด้วยความโกรธ “เพื่อน ศักดิ์ศรี ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ทำไม ประธานมู่จะมาเอาอะไรจากฉันอีก”

เธอบังคับตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ไม่ให้ตัวเองคิดถึงสายตาที่ผิดหวังที่สุดของพ่อฮั่วแม่ฮั่วและเธอรวบรวมความโกรธทั้งหมดของเธอเอาไปลงที่มู่โล่หมิง

“นายมาที่นี่ก็เพื่อทำให้ฉันอับอายไม่ใช่หรือ? ตอนนี้นายพอใจรึยัง? ฝันอยู่ดีๆ ก็คงหัวเราะจนตื่นใช่ไหม?”

“ตอนนั้นนายเชื่อว่าฉันเป็นคนฆ่าจี้เยว่เยว่ ไม่ว่าเรื่องจริงจะเป็นอย่างไร ฉันก็ถูกจับเข้าคุกแล้วแค่นี้ยังไม่พออีกหรือ?”

สีหน้าของมู่โล่หมิงเย็นชา แต่มีความเป็นห่วงอยู่เล็กน้อยในดวงตาของเขาที่เขาเองก็ไม่รู้ตัวเหมือนกัน

เขาจับข้อมือของเธอไว้อย่างแรง และลากเธอเข้าไปกอดอ้อมแขนของเขา

ถ้าเป็นเธอในเมื่อก่อน คงใจเต้นแรงเพราะความใกล้ชิดแบบนี้แล้วแหละ แต่ตอนนี้กู้เหวยยีเหยียบเท้าของเขาก่อน แล้วบังคับให้เขาปล่อยมือ และยังถ่มน้ำลายใส่หน้าอกเขาอีก

“ฉันมันขายบริการที่คลับเฮาส์ แล้วนายเป็นตัวอะไร? หน้าด้านและน่ารังเกียจมาก นายสกปรกกว่าฉันเยอะเลย! มีแค่นายเท่านั้นแหละที่คู่ควรกับผู้หญิงอย่าง จี้เยว่เยว่! "

มู่โล่หมิงยกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าเธอ

“เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะเอ่ยชื่อเธอ!”

ตบครั้งนี้ทำให้ตัวของกู้เหวยยีโยกไปมา เธอพิงกำแพงไว้และค่อยๆ จากไปคนเดียวอย่างส่ายไปส่ายมา

ส่วนมู่โล่หมิงก็ยืนอยู่ใต้ไฟข้างถนนอยู่นาน เขามองไปที่ฝ่ามือของเขาอย่างเงียบ ๆ แม่งกลัวว่าผู้หญิงคนนั้นเสียโฉมได้ยังไงวะ

วันรุ่งขึ้นหัวหน้าสวี่ ประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อเขาได้รับโทรศัพท์จากกู้เหวยยี “ลาออก?”

กู้เหวยยีนั่งอยู่ข้างเตียง บนพื้นมีกระเป๋าที่เธอเก็บมาทั้งคืน แต่จริงๆ ก็ไม่ได้มีของอะไรมากมาย