ตอนที่ 11 เทพองค์นี้มาจากไหน!

กระผมงั้นเหรอ?

รุ่งโรจน์ บุญญอนันต์ ผู้ร่ำรวยและมีอำนาจมากเรียกตัวเองว่า ‘กระผม’ ราวกับว่าตัวเองเป็นแค่พนักงานระดับล่างงั้นเหรอ?

ล้อเล่นอะไรกันอยู่?

ภาสกรรู้สึกราวกับว่าหูกำลังจะระเบิด เขาคงจะหูฝาดไป!

ผู้บริหารคนอื่น ๆ ต่างรู้สึกอึ้งไปตาม ๆ กัน พวกเขาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่พวกเขาได้ยิน ทุกคนต่างมองหน้ากันราวกับว่าพวกเขากำลังถามกันว่าพวกเขาจินตนาการกันไปเองหรือไม่

แต่ในเมื่อทุกคนมีอาการไม่ต่างกัน นั่นหมายความว่าทุกคนกำลังจินตนาการกันไปเองงั้นเหรอ?

"พ่อครับ…"

ภาณุกลืนน้ำลายขณะที่เขาถาม “ท่านประธานรุ่งโรจน์เรียกตัวเองว่าอะไรนะ?”

“กระผม!”

ภาสกรโพล่งออกมาแล้วรีบหุบปากทันที

ถ้ารุ่งโรจน์ได้ยินเขาเลียนคำพูดแบบนั้น เขาอาจจะตายได้!

เขาอยากเข้าไปด้วย แต่รุ่งโรจน์ปิดประตูตามหลังเขา

‘ปัง!’

ทุกคนที่อยู่ข้างนอกต่างกลั้นหายใจและจ้องมองไปที่ประตู ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงเกินไป

เพียงแค่ได้ยินท่านประธานรุ่งโรจน์ผู้ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลเรียกตัวเองว่า ‘กระผม’ ก็ทำให้ทุกคนในบริษัทนิ่งอึ้งไปในทันที

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ชมพูนุทไม่ได้ได้โครงการนี้เพราะเธอนอนกับท่านประธานรุ่งโรจน์หรอกเหรอ? เมื่อเห็นความยำเกรงของรุ่งโรจน์ที่มีต่อเธอ มันไม่ใช่การทักทายประสาคนรักอย่างแน่นอน เขาอาจจะเคารพเธอมากกว่าแม่ของเขาเองด้วยซ้ำ

หัวของทุกคนกำลังจะระเบิดและไม่สามารถตอบสนองอะไรได้เลย

ในขณะเดียวกันในห้องทำงาน ชมพูนุทลุกขึ้นและเดินไปอย่างรวดเร็ว "ท่านประธานรุ่งโรจน์ ทำไมถึงมาด้วยตัวเองล่ะคะ?"

เธอไม่รู้จริง ๆ เพราะภาสกรไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ

จนถึงตอนนี้ สาวน้องผู้ไร้เดียงสาคนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าภาสกรพยายามจะทำให้เธออับอาย

รุ่งโรจน์รู้สึกหวาดกลัวมากยิ่งขึ้นเมื่อชมพูนุทมีท่าทีสำนึกผิดต่อเขา

“เอ่อ…คุณชมพูนุท ไม่ต้องยืนต้อนรับก็ได้ครับ ผมขอร้อง อย่า!”

รุ่งโรจน์รีบตอบ “มันถูกต้องแล้วที่กระผมจะเป็นคนมาพบคุณ!”

ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าชมพูนุทเป็นใครและเคยแสดงกริยาหยิ่งยโสใส่เธอ แถมยังแอบคิดสกปรกกับเธอเล็กน้อยด้วย แต่ตอนนี้ต่อให้เอาความกล้าของผู้ชายพันคนมารวมกันในตัวเขา เขาก็ยังไม่กล้าพอที่จะทำอะไรแบบนั้นอยู่ดี

เมื่อเธอเห็นว่ารุ่งโรจน์แสดงความเคารพอย่างสูงต่อเธอ ชมพูนุทก็ตกตะลึงและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เธอหันไปมองจิรทีปต์ เป็นฝีมือของเขาอีกแล้วใช่ไหม?

เมื่อเธอหันไปมอง รุ่งโรจน์จึงหันมองตามเช่นกันและเห็นว่ามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟา หัวใจของเขาเต้นแรงทันที ผู้ชายคนนี้เป็นใคร?

“ผมเป็นสามีของเธอ” จิรทีปต์แนะนำตัวแล้วไม่พูดอะไรอีก

หัวใจของรุ่งโรจน์กระตุก ผู้หญิงของนายใหญ่ของเจ้านายของเขาแต่งงานแล้วจริงเหรอ?

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

แต่นั่นไม่ใช่เรื่องของเขา หน้าที่เดียวของเขาคือการเซ็นสัญญาเพื่อช่วยเหลือชมพูนุท

“คุณชมพูนุท ผมมาที่นี่วันนี้เพื่อเซ็นสัญญา หากมีรายละเอียดอะไรที่คุณต้องการเปลี่ยนแปลง รบกวนบอกผมได้เลย แล้วผมจะจัดการทุกอย่างให้ทั้งหมด!”

ต่อให้เธอต้องการฮุบกำไรทั้งหมด รุ่งโรจน์ก็ไม่กล้าขัดขืน

“ขอบคุณมากค่ะท่านประธานที่สนับสนุนเรา แต่เราตกลงกันในรายละเอียดทั้งหมดไปก่อนหน้านี้แล้ว เราก็จะปฏิบัติตามนั้นค่ะ” ชมพูนุทตอบอย่างมีความสุข

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ถ้าเธอสามารถลงนามในโครงการนี้ได้สำเร็จ เธอจะมีความสุขมากกว่าใคร ๆ

“เกือบลืมไปเลย สัญญาอยู่กับฝ่ายกฎหมาย ฉันจะไปเอามาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ” ชมพูนุทบอกให้รุ่งโรจน์รอสักครู่และเดินออกจากห้องทำงานไป

“คุณชมพูนุทครับ?”

รุ่งโรจน์อดไม่ได้ที่จะถามว่า “คุณ…รู้จักพี่ชิต ครรชิตไหม”

ชมพูนุทหยุดนิ่ง ครรชิต? ใคร?

เธอส่ายหน้า “ไม่ค่ะ”

รุ่งโรจน์เพียงอุทาน ‘โอ้' แล้วยิ้ม “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรครับ ผมจะรอสัญญาอยู่ที่นี่ครับ”

ชมพูนุทเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็ว เธอพบว่ามีกลุ่มคนรออยู่ข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อด้วยสีหน้าที่แตกต่างกัน

สีหน้าของภาสกรสลดลง พวกเขาคุยกันเสร็จแล้วเหรอ?

“ท่านประธานภาสกรคะ สัญญาอยู่ที่ไหน? ท่านประธานรุ่งโรจน์ ตกลงที่จะลงนามแล้ว” ชมพูนุท ถาม

ภาสกรใช้เวลาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันกลับมาตะโกนอย่างรวดเร็ว “สัญญา! คุณจิน เอารับสัญญามาเร็ว!”