ตอนที่ 13 ผมซื้อให้เธอ

ชมพูนุทรีบวิ่งไปที่แคชเชียร์ ทันใดนั้นก็มีเสียงของแคชเชียร์พิมพ์บิลออกมา!

“คุณผู้หญิงคะ ราคารวมอยู่ที่ 487,000 ดอลลาร์ ฉันจะจดทะเบียนรถให้คุณ นอกจากนี้เรายังมีสติกเกอร์และบัตรเติมน้ำมันแถมให้ฟรีอีกด้วยค่ะ”

พนักงานขายรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก เธอไม่คิดว่าจะขายรถได้เร็วขนาดนี้หลังจากที่เพิ่งเริ่มทำงานที่นี่ ค่าคอมมิชชั่นสำหรับรถบีเอ็มดับเบิลยูนั้นไม่น้อยเลย

เธอใช้มือทั้งสองข้างส่งคืนใบเสร็จและบัตรให้ชมพูนุท เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย “นี่คือบัตรและใบเสร็จของคุณค่ะ ฉันจะติดแผ่นป้ายทะเบียนสีแดงที่รถก่อน จากนั้นเมื่อทะเบียนจริงเรียบร้อย ค่อยมาติดตั้งป้ายทะเบียนจริงอีกครั้งนะคะ”

ชมพูนุทตกตะลึง

เธอไม่คิดว่าพนักงานขายคนนี้จะจัดการทุกอย่างได้เร็วขนาดนี้ และยิ่งไปกว่านั้น บัตรของจิรทีปต์ มีเงินอยู่ในนั้นมากพอจริง ๆ!

เกือบ 500,000 เหรียญ!

มันก็ถูกใช้ไปอย่างนั้นเลยเหรอ?

เธอทำงานหนักมากในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่ก็ยังมีเงินออมเพียง 50,000 เหรียญเท่านั้น จิรทีปต์…เป็นเพียงคนเร่ร่อน เขาไปเอาเงินจำนวนมากขนาดนี้มาจากไหน?

ชมพูนุทเดินไปหาจิรทีปต์ ดวงตาของเธอจ้องมองเขาราวกับว่าเขาเป็นสัตว์ประหลาด

เธอยังไม่อยากเชื่อ พวกเขาซื้อรถคันนี้แล้ว

ไม่ใช่แค่เธอ แม้แต่พนักงานขายที่อยู่ตรงหัวมุมต่างก็รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน พวกเธอเป็นกลุ่มแรกที่เห็นจิรทีปต์เดินเข้ามาในโชว์รูม แต่กลับไม่สนใจที่จะดูแลลูกค้าคู่นี้ โอกาสทองก็เลยไปตกอยู่ที่พนักงานขายมือใหม่

“เขาซื้อจริงเหรอ?”

หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ที่จะถามน้องใหม่

"ซื้อค่ะ! เจ๋งไปเลย!" พนักงานขายคนใหม่ไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นดีใจของเธอไว้ได้ “ฉันเคยเห็นโลโก้บนบัตรใบนั้นมาก่อน มันเป็นบัตรที่พิเศษมาก คุณจะต้องมีจำนวนเงินขั้นต่ำอยู่ในบัญชีเยอะมากถึงจะมีสิทธิ์ได้ถือบัตรใบนั้น!”

ร้อยล้าน หรือพันล้านนะ?

พนักงานขายทุกคนที่ได้ยินต่างกลืนน้ำลายเอื้อกและตบตัวเองในใจ พวกเขาเสียโอกาสครั้งใหญ่ไปจริง ๆ!

พนักงานขายมือใหม่ไม่ได้สนใจรุ่นพี่แล้ว ค่าคอมมิชชั่นจากการขายครั้งนี้มากพอที่จะทำให้เธอมีความเป็นอยู่ที่ดีได้ครึ่งปีเลยทีเดียว เธอรีบออกไปรับรถและป้ายทะเบียนชั่วคราวสีแดง

อีกด้านหนึ่ง ชมพูนุททำปากมุ่ย ยิ่งเธอมองจิรทีปต์มากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเข้าใจเขาน้อยลงเท่านั้น

“คุณกำลังปิดบังฉันอยู่กี่เรื่อง?”

“ไม่มากหรอก ผมจะบอกคุณในอนาคต”

จิรทีปต์ยักไหล่ ที่เขาทำก็แค่ซื้อรถราคาไม่กี่แสนเหรียญ ชมพูนุทต้องมองเขาขนาดนี้จริง ๆ เหรอ?

“ลองขึ้นมานั่งดูสิ” เขาเปิดประตูรถและให้ชมพูนุทเข้าไปในรถ

ขณะที่เธอนั่งบนเบาะรถยนต์ที่อ่อนนุ่ม ชมพูนุทรู้สึกเหมือนเธออยู่ในความฝัน มันรู้สึกไม่เหมือนจริงเอาเสียเลย

“ฉันได้ป้ายทะเบียนชั่วคราวมาแล้วนะคะ ใช้เวลาอีกสองวันในการออกป้ายทะเบียนจริงแล้วคุณก็แวะมาที่ร้านเพื่อติดตั้งป้ายทะเบียนได้เลย ถ้าคุณต้องการอะไรเพิ่มเติม โทรหาฉันได้ตลอดเวลานะคะ”

พนักงานขายโค้งคำนับและวางนามบัตรของเธอไว้ในส่วนที่เห็นได้ชัดเจนของรถอย่างสุภาพ

“เราไปกันได้รึยัง?” จิรทีปต์ถาม

"ได้เลยค่ะ"

“เดี๋ยวก่อน แล้วสกู๊ตเตอร์ของฉันล่ะ” ชมพูนุทนึกถึงสกู๊ตเตอร์ที่เป็นเพื่อนเดินทางของเธอในช่วงสองปีที่ผ่านมา

"ทิ้งมันไปซะ" จิรทีปต์ไม่สนใจจะพูดอะไรอีก เขาขึ้นไปนั่งตรงที่นั่งคนขับ สตาร์ทเครื่องแล้วขับออกไปเลย

พนักงานขายมองดูพวกเขาจากไปในขณะที่ยังรู้สึกหน้าแดง นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นคนรวยขนาดนี้

เขาซื้อบีเอ็มดับเบิลยูเหมือนซื้อของชำ!

โดยเฉพาะอย่างยิ่งใบหน้าของจิรทีปต์ที่สงบและไม่ยี่หระใด ๆ ทั้งสิ้น มันทำให้ชายวัยกลางคนคนนี้มีเสน่ห์อย่างน่าประหลาดจนเธอรู้สึกหลงใหล

พนักงานขายคนอื่น ๆ รู้สึกเสียใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากโทษตัวเองที่ตาบอด เก่งมากในการตัดสินคนงั้นเหรอ –ไร้สาระที่สุด!

จิรทีปต์กำลังขับรถในขณะที่ชมพูนุทนั่งอยู่ที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า เธออดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปสัมผัสเบาะหนังแท้ของรถ เธอมองไปที่แดชบอร์ดที่สวยงามและกำลังคิดว่าเธอจะอธิบายเรื่องนี้ให้พ่อแม่ฟังได้ยังไง

เธอขี่สกู๊ตเตอร์ออกไปแล้วมันก็กลายเป็นรถบีเอ็มดับเบิลยูเมื่อเธอกลับมางั้นเหรอ?

“คุณจิรทีปต์ คุณไม่ใช่คนธรรมดาใช่ไหม?”

ไม่ว่าชมพูนุทจะไร้เดียงสาแค่ไหน แต่เธอก็รู้ดีว่าไม่มีผู้ชายธรรมดาคนไหนที่สามารถจะใช้จ่ายเงิน 500,000 เหรียญเพื่อซื้อรถยนต์แบบนั้นได้

“ทำไมคุณถึงมีเงินเยอะจังคะ?”

“ถ้าคุณมีเงินมากมายแล้วคุณมาสมัครแต่งงานเข้ามาในครอบครัวนภกาญจน์ให้ทุกคนหัวเราะเยาะทำไมกัน?”

เธอมีคำถามเป็นพัน

“คุณเคยได้ยินเรื่อง Beggars' Sect ที่เป็นนิยายต่อสู้ย้อนยุคบ้างไหม? สำนักของผมค่อนข้างรวยนะ” จิรทีปต์ตอบเธออย่างไม่แยแส

ชมพูนุทใช้เวลานานกว่าจะตั้งสติได้และทันใดนั้นเธอก็รู้ตัวว่าจิรทีปต์กำลังล้อเธอเล่น

“เรามาพูดกันจริงจังได้ไหม!”