ตอนที่ 15 มีนายใหญ่เพียงแค่คนเดียว!

ชั้นบนสุด! อาคารสำนักงานใหญ่โรจน์กรุ๊ป

รุ่งโรจน์ยืนอยู่หน้าหน้าต่างเพื่อโทรออก เขาไม่กล้านั่งคุยโทรศัพท์กับพี่ชิต

“พี่ชิต ทุกอย่างเรียบร้อยนะครับ”

รุ่งโรจน์ถามด้วยความเคารพ “พี่จะให้ผมทำอะไรอีกไหม?”

“จากนี้ไป นายรับคำสั่งจากเจ้านายของฉันได้เลย ฉันเสร็จธุระทางนี้แล้วฉันจะตามไปที่ปฐวีมาศ”

รุ่งโรจน์รู้สึกว่าหัวใจของเขาสั่น พี่ชิตกำลังจะมางั้นเหรอ?

“รุ่งโรจน์ บอกฉันสิ นายคิดว่าทำไมฉันถึงสนับสนุนให้นายประสบความสำเร็จในปฐวีมาศ?”

รุ่งโรจน์เข้าใจทันที มันเป็นเพราะจิรทีปต์!

จิรทีปต์กำลังจะมาที่ปฐวีมาศ ดังนั้นเขาจึงต้องทำให้แน่ใจว่าทุกอย่างได้รับมีการปูทางไว้ล่วงหน้าอย่างเหมาะสมแล้ว เพื่อที่จะได้มีคนคอยจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่นี่ให้กับเขา!

จิรทีปต์พร้อมที่จะมาตั้งแต่เมื่อห้าปีที่แล้วงั้นเหรอ?

“นายเป็นคนฉลาด เลยไม่ต้องอธิบายอะไรมาก” ครรชิตกล่าวต่อ “ทำงานให้ดีแล้วนายใหญ่จะตบรางวัลให้นายอย่างงาม”

ครรชิตวางสาย

รุ่งโรจน์สูดหายใจเข้าลึก ๆ แต่ก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ลงได้ เขารู้ว่าครรชิตน่ากลัวแค่ไหน ดังนั้นเขาจึงเคารพจิรทีปต์มากยิ่งขึ้นไปอีก เขาจะเป็นคนแบบไหนกันนะ!

จากคำพูดของครรชิต รุ่งโรจน์รู้แล้วว่าโอกาสของเขามาถึงแล้ว เหตุผลที่เขามาอยู่ตรงนี้ก็เพื่อทำงานให้จิรทีปต์ ทุกสิ่งที่เตรียมไว้ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมากำลังจะถูกนำมาใช้ให้เกิดประโยชน์

‘ก๊อกก๊อก’

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลูกน้องคนหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"นายใหญ่ครับ"

“ครั้งหน้าเรียกฉัน ท่านประธานรุ่งโรจน์!”

รุ่งโรจน์ขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม “จากนี้ไป มีนายใหญ่เพียงคนเดียวในปฐวีมาศเท่านั้น!”

“ครับผม ท่านประธานรุ่งโรจน์ ผมส่งข่าวออกไปตามคำสั่งของท่านแล้วนะครับ”

รุ่งโรจน์หรี่ตาลง “พ่อลูกครอบครัวนภกาญจน์นั่นใช่ไหม?”

“ภาณุให้เงินผมมาห้าแสนเหรียญเพื่อล้วงความลับเกี่ยวกับท่านว่าเกี่ยวข้องยังไงกับชมพูนุท ผมก็เลยบอกเขาว่าเป็นเพราะท่านผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากร่วมกับจิรทีปต์มา และตอนนี้ท่านก็ได้ตอบแทนบุญคุณไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

รุ่งโรจน์พยักหน้า "ดีมาก"

ถ้าเขาเคยผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากร่วมกับจิรทีปต์มาจริง ๆ มันจะเป็นสิ่งมีค่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาเลย!

แต่น่าเสียดายที่เขารู้ว่าเขาไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้ทำเช่นนั้น

“พ่อลูกคู่นี้ควรระวังตัวให้ดี ไม่อย่างนั้น ถึงแม้นายใหญ่จะไม่สนใจลูกนกตัวเล็ก ๆ พวกนี้ แต่ผม ไอ้รุ่งโรจน์ก็จะไม่มีวันปล่อยให้มันมาทำลายอารมณ์ของนายใหญ่!”

รุ่งโรจน์สั่งทันที "รายงานให้ฉันรู้ทันทีนะถ้ามีอะไรเกิดขึ้น!"

"ครับผม!"

เขามีลางสังหรณ์ว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะมาเยือนปฐวีมาศ ราวกับอสูรร้ายกำลังจะปรากฎตัว

……

จิรทีปต์ขับรถพาชมพูนุทมาที่สถานที่ก่อสร้างโรงงานสำหรับโครงการใหม่ที่เธอเพิ่งเซ็นสัญญาไป

นภกาญจน์ลงทุนไปไม่น้อยสำหรับโครงการนี้ พวกเขาซื้อที่ดินในเขตชานเมืองนี้มาสักพักแล้วเพื่อที่จะสร้างโรงงานสำหรับโครงการนี้

“แม่ฉันคุยกับคุณว่ายังไงบ้างคะ?” ชมพูนุทถาม

เธอเห็นว่าจิรทีปต์สามารถคุยอยู่กับจารุวรรณได้เลยอดที่จะรู้สึกแปลก ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้

เธอรู้จักจารุวรรณดี แม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็งมาก ดังนั้นถึงแม้เธอจะต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปี แต่เธอก็ยังสามารถอดทนกับมันได้โดยไม่ปริปาก

แต่คราวนี้ จารุวรรณไม่สามารถรับได้ที่สุริยันบังคับให้ชมพูนุทพาสามีเข้ามาในครอบครัว

“เธอบอกว่าผมทำตัวได้ดี” จิรทีปต์ตอบ “เธอบอกให้ผมตั้งใจทำงาน และถ้าเธอพอใจผม เธอก็จะให้คุณแต่งงานกับผมจริง ๆ”

“ไร้สาระ” ชมพูนุทรู้สึกว่าใบหน้าของเธอแดง เธอไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น

เขาเป็นเพียงคนที่จารุวรรณรู้จักเพียงไม่กี่วัน แม่ของเธอพูดแบบนั้นได้ยังไง?

“โอเค โอเค คราวนี้ไม่ไร้สาระแล้ว”

จิรทีปต์หันมามองหน้าชมพูนุท “แม่ของคุณเตือนผมว่า ถ้าผมทำร้ายคุณ เธอจะต่อยผมจนตาย”

คราวนี้ค่อยฟังดูเหมือนแม่ของเธอมากขึ้นหน่อย

“คุณจิรทีปต์ ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าทำไมคุณถึงตัดสินใจมาที่นี่ แต่ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ทำร้ายฉัน”

ชมพูนุทหายใจเข้าลึก ๆ "ขอบคุณมากนะคะ"

จิรทีปต์ไม่ได้พูดอะไร คนที่ควรจะกล่าวขอบคุณคือเขามากกว่า

จากระยะไกลพวกเขาเห็นว่ามีคนกลุ่มใหญ่รวมตัวกันอยู่ที่หน้าทางเข้าสถานที่ก่อสร้าง พวกนั้นกำลังขวางทางและสร้างปัญหาอยู่

จิรทีปต์จอดรถและชมพูนุทก็รีบวิ่งไป

“อะไร พวกแกต้องการอะไร?” ใบหน้าของผู้จัดการโครงการคนหนึ่งดูวิตกกังวล