บทที่ 1 บทนำ

นิยายเรื่อง

"รักเกินห้ามใจนายเพลย์บอย"

คำเตือนก่อนอ่านนิยาย

นิยายเรื่องนี้ เป็นนิยายแนวโรแมนติก อิโรติก และดราม่า อาจมีเนื้อหาที่ไม่เหมาะสม ทั้งเรื่องเพศ ภาษา การกระทำ และด้านอื่นๆ ที่ไม่ควรแก่การประพฤติตาม เช่น การกระทำต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่ได้รับการอนุญาติ การกระทำทางเพศต่อร่างกายผู้อื่นโดยไม่มีสติ ความรุณแรงอันเนื่องมาจากการดื่มสุราหรือของมึนเมา การมั่วสุ่มทำสิ่งที่ไม่ถูกไม่ควร นิยายเรื่องนี้จึงเหมาะแก่บุคคลที่อายุ 20 ปีขึ้นไป ผู้ที่อายุต่ำกว่า 20 ปี ควรได้รับคำแนะนำ

นิยายเรื่องนี้ ถูกสร้างมาจากจินตนาการของผู้เขียน และแต่งเติมเรื่องราวเพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีจุดประสงค์ ทำให้อาชีพ หรือหน้าที่การงาน ในทางใดทางหนึ่งของผู้อื่นเสื่อมเสีย และไม่ได้มีความคิดที่จะสนับสนุนพฤติกรรมเหล่านั้น กรุณาอ่านอย่างมีอรรถรถ และความบันเทิงเท่านั้น

“นิยายเรื่องนี้สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัตลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 ห้ามนำไปเผยแพร่ทำซ้ำหรือดัดแปลงเนื้อหาไม่ว่ากรณีใดๆ หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายให้ถึงที่สุด... เจ้าของลิขสิทธ์โดย Phicha – พิชา”

You can follow #Phicha on these channels. It's an encouragement for me too. 😊❤

--------------------------

ณ มหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง

หลิน รรินดา นักศึกษาชั้นปีที่ 4 คณะโลจิสติกส์ สาขาการค้าระหว่างประเทศ กำลังเหม่อฟังอาจารย์สอนแบบไม่ตั้งใจเท่าไหร่นัก ปีนี้ยังเป็นปีสุดท้าย ถ้าผ่านการฝึกงานแล้วเธอก็จะเรียนจบ

ความจริงแล้วรรินดาเป็นผู้หญิงที่สวยมากอีกหนึ่งคนเพียงแต่ว่าเธอยังไม่ได้แต่งตัวอะไรมากมาย เหมือนผู้หญิงสวยทั่วไป เธอยังคงเรียบร้อย แต่งกายแบบปิดทุกอย่างจนมิดชิด อยู่ จึงทำให้ความสวยของเธอไม่สดุดตาใครเลย

ทั้งเธอยังเป็นคนที่เรียนเก่งมาก เกรดเฉลี่ยเธอก็อยู่ที่4.00 ทุกระดับชั้น ภาษาอังกฤษก็เก่งระดับเจ้าของภาษา ทั้งได้ภาษาจีนที่เธอตั้งใจศึกษาเล่าเรียนมาโดยตลอด เธอตั้งใจตั้งแต่อยู่มัธยมปลายแล้ว ว่าเธอจะเรียนต่อโลจิสติกส์ เนื่องจากอยากทำงานด้านนี้

ทั้งยังได้แฟนหนุ่มอย่างเปรม ที่คบหาดูใจกันมา ได้ 4 ปีแล้วตั้งแต่ก่อนจะเข้ามหาลัย ผู้เป็นเจ้าของบริษัทขนส่งแห่งหนึ่ง เป็นคนที่คอยสนับสนุน และแนะนำเธอทุกอย่าง

เนื่องจากครอบครัวเปรมสนิทกับครอบครัวของรรินดา ทั้งคู่จึงได้ศึกษาดูใจกัน และคุยกันไว้ว่าเธอจะไปฝึกงานที่บริษัทของเขา แต่สุดท้ายแล้ว ก็มีเรื่องให้ต้องมีปัญหากันก่อน...

"หลิน แกโอเคไหมเนี่ย"

"..."

"หลิน"

"หะ... อะไรนะเจิน"

"ฉันถามว่าแกโอเคไหม" เจินเพื่อนสาวคนสนิทก็ถามขึ้น

"อะ...โอเค ฉันยังโอเค"

"แกจะโอเคได้ยังไง ดูหน้าแกสิ โทรมมากรู้ตัวไหมได้นอนบ้างหรือเปล่า"

"เจิน..." เธอเรียกเพื่อนรักด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะก้มหน้าลง

"หลิน!" และเจินก็ลูบแขนเล็กนั้นเบาๆ

"ฉันจะทำยังไงดี 4 ปีเลยนะที่คบกันมา" ตอนนี้ทั้งน้ำเสียงและสายตาสั่นไหวไปหมด

"เขาทำกับแกขนาดนี้ แกยังจะเสียดายอีกเหรอหลิน"

"ฉัน..."

"ช่างเถอะ เลิกคลาสแล้วไปหาอะไรอร่อยๆ กินกัน"

Rrrr Rrr Rrr

"พี่เปรม" เมื่อเห็นแฟนหนุ่มของเธอโทรกลับมา เธอก็ดีใจรีบกดรับสายทันที

เปรม : หลิน! พี่ยุ่งอยู่หลินโทรมาทำไมเยอะแยะ) เมื่อโทรกลับมาแฟนหนุ่มของเธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิด

"หลินแค่เห็นพี่เปรมไม่รับโทรศัพท์ เลยคิดว่าพี่เปรมเป็นอะไรหรือเปล่า"

(เปรม : ไร้สาระมากหลินพี่ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ พี่มีงานต้องทำ!)

"พี่เปรม" รรินดาเรียกเขาเสียงแผ่ว พร้อมกับน้ำตาที่ล่วงรินลงมา

(เปรม : ถ้าไม่มีอะไรแล้วแค่นี้นะพี่ไม่ว่าง!) เขาพูดกระแทกเสียงใส่เธอ

"พะ...พี่เป..."

(เปรม : อย่าให้พี่ต้องพูดคำนั้นออกมาเลยนะหลิน ถ้าหลินยังน่าลำคาญแบบนี้อยู่)

"ทำไมพี่เปรม ถึงเปลี่ยนไป" รรินดาถามพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างไม่หยุด

(เปรม : พี่เป็นแบบนี้นานแล้วเผื่อหลินไม่รู้ แล้วช่วงนี้ก็ห่างกันนะ ไม่ต้องเจอให้มันเป็นเรื่องของเวลา)

"..." เวลาเหรอ? เวลาที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม หรือเวลาที่เราทั้งสองคนจะเลิกกัน

ติ่ด

สายที่ตัดไป พร้อมกับหัวใจที่แตกสลายไม่เหลือชิ้นดี เธอวางแผนอนาคตทุกอย่างไว้หมดแล้ว แฟนหนุ่มสุดเพอร์เฟคที่เคยดีกับเธอทุกอย่าง ณ ตอนนี้ไม่มีอีกแล้ว เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว...

ณ คอนโดเจิน

ด้วยสภาพจิตใจที่ยังบอบช้ำ ทำให้รรินดายังไม่อยากกลับบ้าน วันนี้เลยต้องบอกที่บ้านว่ามีรายงานต้องทำ กลัวว่าผู้เป็นแม่กับยายจะถาม เนื่องจากเธอเป็นคนปิดบังอะไรไม่เก่ง

รรินดาอาศัยอยู่กับแม่และยายแค่ 3 คน เนื่องจากพ่อของเธอเสียไปตั้งแต่ขึ้นม.ต้น แล้วพ่อของเธอสนิทกับลุงชาติพ่อของเปรม เนื่องจากทำธุรกิจร่วมกัน

โดยต่อมาลุงชาติก็ขอซื้อหุ้นที่มีส่วนมาก และขึ้นเป็นประธานบริหารธุรกิจนั้นทั้งหมดแทน ส่วนครอบครัวของรรินดา ก็ได้เงินจากการขายหุ้น และยังได้เงินปันผลทุกปี ทำให้ทุกคนอยู่ได้สบายโดยไม่ต้องทำงานอะไรฐานะความเป็นอยู่เรียกได้ว่าปานกลางค่อนไปสูง ไม่ได้ร่ำรวยมากแต่ก็ไม่ได้ลำบากอะไร

"ฮือๆๆๆ เจิน ฉันทำอะไรผิด ฮือๆๆๆ" และสุดท้ายด้วยความที่เป็นรรินดา เข้มแข็งนานได้ที่ไหนกัน ก็ร้องไห้พรั่งพรูความอึดอัดออกมา

"หลินแกใจเย็นก่อนนะ" เจินก็ลูบหลังปลอบใจเพื่อนรักในทันที

🤣

❤️