บทที่ 11 เหยื่ออ่อยเสือให้มาหา

เมื่อเจินมาเข้าห้องน้ำเสร็จแล้ว ตอนเดินออกมาเธอก็เปิดดูโทรศัพท์ไปด้วย เผื่อจะมีอะไรอัพเดทใหม่

ตุ๊บ.

"อุ๊ย ขอโทษค่ะ" เจินรีบขอโทษทันทีเมื่อเดินชนกับใครสักคน

"คุณหนู" และคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...

"เฮียเฟย" เจินเรียกคนตรงหน้าเสียงแผ่ว

"คุณหนูมาที่นี่ได้ยังไง" เฟยก็ถามขึ้นด้วยความไม่ชอบใจ

"มาที่ไหนแล้วมันทำไม" ตอบแบบหน้าตาเฉย ขนาดเขายังมาได้เลย แต่จุดประสงค์ก็คงจะคนละอย่างกับเธอ

"คุณหนู..." เฟยพูดเสียงแผ่ว

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วเจินขอตัวนะ เพื่อนเจินรออยู่" เธอพูดพร้อมกับกำลังจะเดินออกไป

"ผมมากับเฮียปริ้น และเฮียปริ้นก็อยู่ชั้นวีไอพี"

"อะ...อะไรนะ เฮียปริ้นอยู่ที่นี่เหรอ" เจินถามพร้อมเบิกตากว้าง

"ครับ คุณหนูรีบกลับเถอะถ้าไม่อยากมีเรื่องวุ่นวายตามมา"

"มะ...ไม่เชื่อ เฮียเฟยอาจจะหลอกเจินก็ได้"

และเฟยก็มองเจินตาขวาง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และต่อสายหาคนดังกล่าวทันที ซึ่งเขาก็เปิดลำโพงให้เธอได้ยินด้วย

"เฮียครับ ผมมีธุระต้องไปทำ ผมกลับก่อนนะ"

(ปริญ : ธุระเยอะจังนะมึง ไอ้ห่า)

"ครับ แล้วเฮียจะกลับตอนไหน" เฟยถามพร้อมกับมองหน้าเจิน

(ปริญ : สักพัก กูก็ว่าจะลงไปยืดเส้นยืดสายหาดูอะไรสวยๆ งามๆ ซะหน่อย)

"ครับ"

(ปริญ : มึงก็หิ้วกลับไปกระแทกซักคนด้วยนะ จะได้ไม่เหงา ที่นี่มีแต่เด็ดๆ ขาวสวย หมวย เอ็กซ์ สเปคมึง)

"เฮีย!" เฟยอุทานขึ้น พร้อมกับมองคนตรงหน้า ก่อนจะรีบกดตัดสายด้วยความเร็ว

"หึ!..." และเจินก็หน้าบึ้งด้วยความไม่พอใจทันที

"คุณหนูกลับ..."

"เจินจะกลับแล้ว!" เจินตอบด้วยน้ำเสียงที่กระแทกกระทั้น

"ให้ผมไปส่งนะครับเดี๋ยวขับรถให้"

"ไม่ต้อง เจินกลับเองได้ เฮียเฟยจะไหนกับใครก็เชิญเถอะ เห็นว่าเหงา" และเจินก็รีบเดินออกไปทันที

"คุณหนูคือ..." และเฟยก็ได้แต่เสยผมลวกๆ 'ซวยอีกแล้วกู'

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะเจินก็ยังหน้าบึ้งอยู่ ทั้งยังกลัวว่าพี่ชายตัวดีจะเห็นว่ามาเที่ยวสถานที่แบบนี้

"ดูทำหน้า แกยังไม่ได้เข้าห้องน้ำอีกเหรอ" แป้งก็ถามขึ้น เมื่อเห็นความผิดปกติของเพื่อน

"ฉันจะบอกพวกแก ฉันต้องรีบกลับก่อนนะ" และเจินก็พูดด้วยท่าทีร้อนรน

"ทำไม!!!"

"ก็เฮียฉันอยู่ที่นี่น่ะสิ ถ้าเขาเห็นนะมีหวังฉันตาย"

"ขนาดนั้นเลย" พลอยถามขึ้นพร้อมกับหัวเราะในความร้อนรนของเพื่อน

เจินเป็นน้องเล็กของตระกูล ทุกคนก็ต่างเข้าใจว่า เจินต้องเคร่งครัดกฎระเบียบของบ้านมากแค่ไหน

"พวกแกก็รู้กิตติศัพท์ของอาม่าฉัน เขาไม่ชอบให้มาเที่ยวอะไรแบบนี้ แล้วถ้าเฮียเห็นนะเป็นเรื่อง" เจินพูดด้วยท่าทางซีเรียส

"โอเคงั้นแกก็รีบกลับเถอะถ้าถึงแล้ว LINE มาบอกด้วยนะ" รรินดาพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"แกก็อย่าคิดมากนะหลินเอ็นจอยนะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมห้องนอนไว้รอ ถึงคอนโดฉันก็โทรมาละกัน เดี๋ยวลงไปรับ" เจินพูดพร้อมกับลูบแขนเพื่อนรักเบาๆ

"อือ ขอบใจแกมากนะเจิน"

"โอเคๆ ฉันต้องรีบกลับละ เห็นว่าสักพักเฮียฉันจะลงมา" เจินพูดลาเพื่อนๆ เสร็จก็รีบกลับทันที

"โอเคขับรถดีๆ นะแก"

เมื่อจนเดินออกมาที่รถ เฟยก็ยืนพิงรถเธอพร้อมกับไขว้ขวาด้วยท่าทางสุดเท่ จนเจินใจสั่นอีกจนได้

"เฮียเฟย"

"คุณหนูผมขับรถให้"

"ไม่ต้องยุ่ง!"