บทที่4 เมามาย

หนึ่งเดือนต่อมา

“เราใกล้จะถึงสุ่ยหลานรึยังต้านหลี่”

เสียงหวานเอ่ยถามคนสนิท ที่กำลังตั้งใจย่างปลาตัวใหญ่ให้แก่นาง ด้วยเวลาที่ล่วงเลยมานั้นมันเกินหนึ่งเดือนมาแล้วนั่นเอง หากไม่เพราะสามีต้องการกลั่นแกล้งนางระหว่างทาง ป่านนี้คงถึงที่หมายไปนานแล้ว

“ไม่น่าจะเกินบ่ายพรุ่งนี้ขอรับ ตามจริงท่านแม่ทัพมิใช่เพียงกลั่นแกล้งนายหญิง แต่ข้าน้อยคิดว่าหมู่บ้านรายทางที่ท่านแม่ทัพแวะเวียน ต่างมีสิ่งสำคัญซ่อนอยู่ขอรับ”

“ข้ารู้ แต่ทำงานเช่นเขามันโจ่งแจ้งจนเกินไป”

“เรื่องงานลับ ๆ มันหน้าที่นายหญิงมิใช่หรือขอรับ”

ต้านหลี่เย้าผู้เป็นนาย เขารู้ดีถึงเป้าหมายที่นายหญิงของเขาต้องการที่จะพบ แต่จะทำอย่างไรได้ในเมื่อพวกเขาจำต้องติดตามท่านแม่ทัพหวัง จะทำงานอย่างรวดเร็วเช่นที่ผ่านมาย่อมไม่อาจทำได้

“ช่างเถอะ! เป็นข้าที่ผิดเอง ดันมิน่าถนอมดั่งหยกงามทั่ว ๆ ไป”

หานชินแกล้งประชดชายหนุ่ม ทว่าดวงตาคู่งามกลับมองไปอีกด้าน ที่มีร่างสูงของใครอีกคนมองมาที่นางอยู่แล้วเช่นกัน

บ่ายวันถัดมาขบวนทัพได้หยุดพักใกล้กับหมู่บ้านเล็ก ๆ อย่างหมู่บ้านสุ่ยหลาน หัวหน้าหมู่บ้านได้ออกมาเชิญแม่ทัพหนุ่มและฮูหยินของเขา เข้าไปพักในหมู่บ้าน

ในยามค่ำคืนจึงมีงานฉลองต้อนรับแขก สุราอาหารพร้อมสรรพถูกนำออกมาเลี้ยงแขกอย่างมากมาย สองสามีภรรยาจำต้องนอนร่วมห้องกันในคืนนี้

แม้จะไม่เต็มใจแต่ทั้งคู่กลับเลือกที่จะเงียบ เพื่อให้ภารกิจของตนเองบรรลุเป้าหมาย หวังลู่ฉงรีบรับคำหัวหน้าหมู่บ้าน ด้วยเกรงอีกฝ่ายจะรู้ถึงความสัมพันธ์ที่ไม่ค่อยดีของเขาและภรรยา ซึ่งอาจเป็นปัญหากวนใจได้ในภายหน้า หากเรื่องนี้รู้ถึงหูศัตรู

หานชินมองไหสุราด้วยดวงตาวาวโรจน์ นางชื่นชอบการดื่มสุรารสเลิศ กลิ่นหอมของดอกไม้ผสมผสานกับรสชาติหวานกลมกล่อมของสุราหมัก ทำให้หญิงสาวดื่มเข้าไปเสมือนกำลังกินน้ำหวานจากดอกไม้

หวังลู่ฉงถึงกับต้องคว้าจับข้อมือภรรยาเอาไว้ เมื่อเห็นใบหน้าที่สะท้อนกับแสงจากกองไฟเริ่มเปลี่ยนสี ดวงตาที่เคยสุกใสเริ่มฉ่ำเยิ้มขึ้นทุกขณะ

“อย่าดื่มมากไป นี่มันเหล้าป่า มิใช่สุราหวานในเมืองหลวงนะ”

ชายหนุ่มปรามภรรยา แต่ดูเหมือนคำพูดของเขาจะไม่เป็นผล เมื่อเห็นแววตามีคำถามจากหญิงสาว

“จะแบบไหนก็เหมือนนั้นแหละ หากดื่มแล้วไม่เมา มันจะเรียกสุราเช่นนั้นรึ”

หานชินเถียงสามีด้วยน้ำเสียงอ้อแอบ้างแล้ว บอกได้ว่าตอนนี้นางกำลังเมา หญิงสาวปลดมือของสามีออกจากการจับรั้ง ก่อนจะยกไหสุราออกไปเต้นรอบกองไฟกับชาวบ้าน

“ท่านแม่ทัพโปรดอภัยให้ฮูหยินด้วยเจ้าค่ะ ชุ่ยอิงอบรมนางได้ไม่ดีพอ”

“นางเป็นใครเล่าท่านป้า เราเพียงสามัญจึงจะหาญกล้าไปสั่งสอนนางได้”

“เอ่อ...เจ้าค่ะ”

ชุ่ยอิงมองใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำของแม่ทัพหนุ่ม ก็ทำให้นางรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ภายในใจ คืนนี้คงเป็นคืนแรกของท่านแม่ทัพกับองค์หญิงของนาง ที่จะได้นอนรวมห้องกันเป็นครั้งแรก