บทที่ 112 ความลับของความรักลับๆ

ในช่วงเวลาต่อมา จี้หลิงชวนดึงมู่ซีซีขึ้นมากอดและอุ้ม

“อ๊ะ!” มู่ซีซีตกใจเมื่อเห็นสิ่งนี้ เธอกลัวว่าจะล้มลงไปจึงเอื้อมมือไปโอบรอบคอของจี้หลิงชวนโดยไม่รู้ตัวและรีบพูดว่า “จี้หลิงชวน คุณกำลังทำอะไร...ปล่อยฉันไป !"

จี้หลิงชวนทำหูหนวก เหลือบมองมู่ซีซีและอุ้มเดินไปที่ห้องน้ำข้างๆ

หลังจากเติมน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำและปรับอุณหภูมิของน้ำได้แล้ว จี้หลิงชวนก็วางมู่ซีซีลงในอ่างอาบน้ำ "การแช่น้ำอุ่นจะทำให้ดีขึ้น"

ทันทีที่มู่ซีซีอยู่ในอ่างอาบน้ำ ฟังสิ่งที่จี้หลิงชวนเพิ่งพูด เธอลืมตาขึ้นและมองไปที่จี้หลิงชวน จากนั้นก็พบกับดวงตาจี้หลิงชวนและพบว่าจี้หลิงชวนจ้องไปที่หน้าอกของเธอ สีหน้าของซีซีก็แดงขึ้นทันทีและแม้แต่หูของเธอก็แดง

อากาศโดยรอบดูคลุมเครือ มู่ซีซีมองดูดวงตาของจี้หลิงชวนเข้มขึ้นและลึกขึ้น ทำให้มู่ซีซีกลืนน้ำลายอย่างหวาดกลัวและรีบดึงผ้าเช็ดตัวที่ด้านข้างมาปิดหน้าอกแน่น ดวงตาของเธอหันไปมองจี้หลิงชวนอย่างรวดเร็วและพูดว่า "คุณชายจี้...คุณออกไปก่อน...ฉันอาบน้ำเองได้..."

จี้หลิงชวนมองดูการเคลื่อนไหวเล็กๆน้อยๆของมู่ซีซี ดวงตาที่ลึกล้ำของจี้หลิงชวนก็อดไม่ได้ที่จะมองลึกลงไปอีกและหน้าอกสุดเซ็กซี่ที่ชยับขึ้นลง

จี้หลิงชวนต้องการอาบน้ำกับมู่ซีซี แต่จี้หลิงชวนก็ตระหนักว่าเขากระแทกมู่ซีซีแรงไปหน่อยในเมื่อคืนนี้ ตอนนี้ร่างกายของมู่ซีซีก็รู้สึกไม่สบายใจ

จี้หลิงชวนต้องยับยั้งชั้งใจและพยักหน้าให้มู่ซีซี "ฉันอยู่ข้างนอก ถ้าคุณต้องการอะไรก็เรียกฉัน"

หลังจากพูดจบ จี้หลิงชวนก็หันหลังและเดินออกจากห้องน้ำ

เมื่อเห็นจี้หลิงชวนหันหลังออกไป มู่ซีซีก็รู้สึกโล่งใจ

หลังจากอาบน้ำอุ่นอย่างสบาย ในที่สุดมู่ซีซีก็รู้สึกว่าความเจ็บปวดระหว่างขาของเธอบรรเทาลง

แช่ตัวจนน้ำเย็นลงมู่ซีซีก็เอาผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวและทันทีที่เธอเปิดประตูห้องน้ำ เธอเห็น จี้หลิงชวนกำลังรออยู่ด้านนอกห้องน้ำ

เมื่อเห็นมู่ซีซีออกมา การจ้องมองที่ไม่สะทกสะท้านของจี้หลิงชวนก็มองไปที่มู่ซีซี

มู่ซีซีรู้สึกว่าจี้หลิงชวนกำลังจ้องมองมาที่ร่างกายของเธอและแก้มสีขาวของเขาก็เริ่มแดงขึ้นไปอีกครั้ง

มู่ซีซีมองจี้หลิงชวนอย่างเชื่องช้า จี้หลิงชวนกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อทำลายความเงียบนั้น “ดีขึ้นไหม? หากยังรู้สึกไม่สบายใจฉันจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

มู่ซีซีได้ยินจี้หลิงชวนบอกว่าจะไปโรงพยาบาล หน้าก็แดงอย่างเขินอายรีบพยักหน้าและพูดว่า "ดีขึ้นมากแล้ว...ไม่ต้องไปโรงพยาบาล!"

ถ้าไปโรงพยาบาลด้วยเหตุนี้คงน่าอายจริงๆ!

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อยและเฝ้าดูท่าทางการเดินของมู่ซีซีแม้ว่าจะมีความอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีอะไรร้ายแรงเกี่ยวกับเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ดึงดันที่จะพามู่ซีซีไปโรงพยาบาล

หลังจากที่มู่ซีซีพูดจบก็ยังเห็นจี้หลิงชวนจ้องมองมาที่เธอ เธอจ้องมองเขาความรู้สึกเขินอายและพูดว่า "ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ... "

เมื่อมู่ซีซีพูดเธอก็เดินออกจากห้องแต่งตัว หลังจากที่มู่ซีซีแต่งตัวออกมาแล้ว จี้หลิงชวน ก็ไม่อยู่ในห้องอีกต่อไป

เมื่อมู่ซีซีลงไปข้างล่าง เธอเห็นจี้หลิงชวนกำลังรับประทานอาหารเช้าอยู่ในห้องอาหาร

มู่ซีซียังมีเรียนในตอนบ่าย เมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ อารมณ์ที่ซับซ้อนก็แวบผ่านดวงตาที่สวยงามของมู่ซีซีและเธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับจี้หลิงชวนอย่างไร เธอจึงก้มหน้าไม่สนใจอยู่ของตัวเองให้มากที่สุด เร่งความเร็วของเธอออกจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็วเมื่อจี้หลิงชวนเผลอ

ในวินาทีถัดมา ก่อนที่มู่ซีซีจะก้าวไปสองสามก้าวสายตาที่เฉียบคมของจี้หลิงชวนก็เหลือบมองไปที่ด้านข้างของมู่ซีซี

“มานี่!” เสียงที่แหลมคมของจี้หลิงชวน ดังขึ้นในหูของเธอในทันใด