บทที่ 144 ทุกๆท่า

มู่ซีซีละสายตาจากความตื่นตระหนกกลัว ไม่กล้ามองไปที่จี้หลิงชวน จี้หลิงชวนดูเหมือนจะมารับเธอเป็นเวลาสองวันติดต่อกันและอดไม่ได้ที่จะมองไปที่จี้หลิงชวนและพูดว่า "ที่จริง...ไม่ต้องมารับส่งฉันเป็นพิเศษหรอก ฉันนั่งรถกลับก็เหมือนกัน...”

ทันทีที่คำพูดของมู่ซีซีเงียบลง คิ้วของจี้หลิงชวนก็ขมวดคิ้วทันทีและเขาเหลือบมองอย่างภาคภูมิใจมู่ซีซีพูดว่า "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อรับคุณ!

จี้หลิงชวนเปิดตาของเขาและพูดเรื่องไร้สาระอย่างราบรื่น มีเพียงจี้หลิงชวนเท่านั้นที่รู้และอธิบายตารางเรียนทั้งหมดของมู่ซีซีในภาคเรียนนี้อย่างลึกลับ

ด้วยวิธีนี้ หลังจากเลิกงานทุกวันจี้หลิงชวนก็อดไม่ได้ที่จะไปทางโรงเรียนของมู่ซีซี

เมื่อได้ยินคำตอบของจี้หลิงชวน มู่ซีซีก็กะพริบตาเงียบๆ ถ้าเธอจำไม่ผิด... ดูเหมือนว่าโรงเรียนของเธอและบริษัทของจี้หลิงชวนจะไม่ใช่ทางผ่าน เขากำลังจะเบี่ยง...

แต่มู่ซีซีมองไปที่ใบหน้าสีเข้มของจี้หลิงชวนขมวดคิ้วและเธอก็หมดหวังมากและไม่กล้าพูดในสิ่งที่เธอเพิ่งคิด

ในช่วงเวลาต่อมา ร่างสูงใหญ่ของจี้หลิงชวนก็กดทับไปที่มู่ซีซี

มู่ซีซีมองไปที่จี้หลิงชวนซึ่งเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆและเอนหลังกดลงบนที่นั่งอย่างแน่นหนา แทบจะไม่กล้าขยับตัว

ฝ่ามือของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อโดยไม่รู้ตัวและจิตใจของมู่ซีซีก็แสดงให้เห็นโดยไม่ได้ตั้งใจว่าฉากที่เธอถูกกดบนที่นั่งโดยจี้หลิงชวนครั้งสุดท้ายที่เขาจูบเธออย่างดุเดือด

จู่ๆ แก้มเหมือนถูกย้อมด้วยสีแดงสอง ในใจของเธอก็ตึงเครียดมากขึ้นอย่างอธิบายไม่ถูก...

อดไม่ได้ที่จะคิดเกี่ยวกับจี้หลิงชวน เขาต้องการทำอะไร?

ไม่น่าจะต้องการจูบเธอ...

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้แก้มของมู่ซีซีก็กลายเป็นสีแดงมากขึ้น ราวกับกุ้งที่ปรุงสุกแล้วและหัวใจที่เต้นอยู่ในอกก็เริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างสับสน

ทันใดนั้น ดูเหมือนว่าในหูไม่ได้ยินอะไร มันคือการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวรวดเร็วและกระวนกระวายใจ

เขาจ้องไปที่จี้หลิงชวนซึ่งกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ โดยไม่กล้ากะพริบตา

จี้หลิงชวนมองไปที่มู่ซีซีที่กำลังเคร่งเครียดอยู่ข้างหน้าเขา การจ้องมองของเขาอย่างระมัดระวังเหมือนแมวที่มีขนปลิว เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจและมุมปากกระตุกเล็กน้อย

ในช่วงเวลาต่อมาจี้หลิงชวนก็หยุดห่างจากมู่ซีซียี่สิบหรือสามสิบเซนติเมตร

สบตากันมู่ซีซีจ้องไปที่จี้หลิงชวนที่ใกล้มือ เห็นว่าจี้หลิงชวนดูถูกมู่ซีซีและริมฝีปากของเขาแสดงรอยยิ้มขี้เล่นและมองไปที่มู่ซีซีในวินาทีต่อมา มู่ซีซีเห็นจี้หลิงชวนยกมือขึ้นเหนือเข็มขัดนิรภัยแล้วคลิกเบาๆรัดเข็มขัดนิรภัยให้มู่ซีซี

มู่ซีซีจ้องไปที่จี้หลิงชวนและเห็นว่ารอยยิ้มขี้เล่นของจี้หลิงชวนนั้นลึกขึ้นเล็กน้อย

หลังจากที่รู้สึกตัวมู่ซีซีก็ตระหนักว่าจี้หลิงชวนต้องการช่วยเธอคาดเข็มขัดนิรภัย

และจะบิดเบี้ยวแน่นอน...

ขณะที่นึกคิดใบหน้าของมู่ซีซีก็โผล่รอยยิ้มที่น่าอับอายขึ้นทันที เมื่อเห็นจี้หลิงชวนยังคงจ้องมองตัวเองด้วยรอยยิ้ม แต่มู่ซีซีลังเลเขินอายในขณะที่เธอลังเลที่จะพูดอะไรเพื่อทำลายความเงียบแปลกๆ จู่ๆก็ได้ยินเสียงที่เข้มขรึมและน่าพอใจของจี้หลิงชวน"มู่ซีซีคุณกำลังคิดอะไร?"

เมื่อฟังคำถามของจี้หลิงชวน สีหน้าของมู่ซีซีแดงขึ้นเล็กน้อยและรีบถอยห่างจากสายตาของเขาด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่กล้าแม้แต่จะมองจี้หลิงชวนและปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ไม่... ฉัน ไม่ได้คิดอะไรนะ……"