บทที่ 220 มู่อวี๋เฟย แกมันบ้า!

ยิ่งใกล้เวลาที่มู่อวี๋เฟยนัดเข้ามา มู่ซีซีก็ยิ่งเสียสติและอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองนาฬิกาแขวนอยู่ในห้องนั่งเล่น

แม้แต่การรับประทานอาหารเย็นกับนายหญิงจี้และจี้หลิงชวนก็แทบทานไม่ลง

หลังจากรับประทานอาหารในที่สุดมู่ซีซีก็จับมือแน่น ยังคงไม่สามารถต้านทานความสงสัยในใจและตัดสินใจได้ เขามองไปที่ด้านข้างของจี้หลิงชวนและนายหญิงจี้และพูดว่า "คุณย่า ลูกพี่ลูกน้องอีกสักครู่ ฉันจะออกไปข้างนอกสักครู่”

เมื่อฟังคำพูดของมู่ซีซี จี้หลิงชวนและนายหญิงจี้ต่างก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่นายหญิงจี้จะพูดออกมาจี้หลิงชวนก็พูดขึ้นก่อนว่า "ดึกมากแล้ว ออกไปทำอะไร?"

ทันทีที่เสียงของจี้หลิงชวนดังขึ้น นายหญิงจี้ยังคงรู้สึกไม่สบายใจ“ใช่ ค่ำแล้ว ถ้าคุณมีบางอย่างพรุ่งนี้ค่อยไปได้ไหม”

อันที่จริงมู่ซีซีไม่ต้องการออกไปตอนกลางคืนแต่เวลานัดของมู่อวี๋เฟยคือตอนกลางคืน

และการฟังน้ำเสียงของมู่อวี๋เฟยก็ไม่สามารถเปลี่ยนเวลาให้เธอได้

มู่ซีซีได้เพียงกัดริมฝีปากของเธอเบาๆ ไม่กล้าบอกเล่าเรื่องราวของมู่อวี๋เฟยที่กำลังมองหาเธอ คาดว่าถ้านายหญิงจี้และจี้หลิงชวนรู้ว่ามู่อวี๋เฟยกำลังมองหาเธอมันคงเป็นไปไม่ได้สำหรับเธอที่จะออกไป

มู่ซีซีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโกหกและมองไปที่นายหญิงจี้และพูดกับจี้หลิงชวน "คุณย่า ฉันมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งมีธุระอะไรบางอย่าง ต้องการให้ฉันไปช่วยเธอตอนนี้ คุณย่า วางใจเถอะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ปลอดภัย แล้วจะกลับมาเร็วๆ นี้”

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วไม่ต้องการให้มู่ซีซีออกไปข้างนอกแต่มองไปที่รูปลักษณ์ที่ดื้อรั้นของมู่ซีซีเขาทำได้เพียงพยักหน้าและพูดว่า “คุณออกไปได้แต่คุณต้องให้คนขับไปส่ง“คุณไปที่นั่นแล้วคุณจะกลับมาพร้อมคนขับเมื่อถึงเวลา”

นายหญิงจี้ที่อยู่ด้านข้างก็พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่ ซีซี ไปกับคนขับรถ”

มู่ซีซีรู้ว่านี่เป็นการขัดของจี้หลิงชวนแล้ว แต่มู่อวี๋เฟยไม่ได้บอกว่าเธอจะไม่ยอมให้คนขับรถไปที่นั่นดังนั้นมันน่าจะดีสำหรับการมีคนขับไปส่งเธอไปที่นั่น

เมื่อคิดถึงมู่ซีซีพยักหน้า หยิบกระเป๋าและโทรศัพท์แล้วรีบไปหานายหญิงจี้และจีหลิงชวนแล้วพูดว่า "คุณย่า ถ้าอย่างนั้นฉันจะออกไปก่อน"

จี้หลิงชวนเรียกคนขับรถมารอมู่ซีซีอยู่ด้านนอกคฤหาสน์หลังจากที่มู่ซีซีขึ้นรถและแจ้งที่อยู่ คนขับก็สตาร์ทรถและขับตรงไปยังที่ที่มู่อวี๋เฟยนัด

หนึ่งชั่วโมงต่อมาเมื่อมู่ซีซีมาถึงประตูบาร์ซึ่งตกลงกับมู่อวี๋เฟยก็คือเวลาหนึ่งทุ่มพอดี

ทันทีที่มู่ซีซีผลักประตูเพื่อลงจากรถและโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็ดังขึ้นมู่ซีซีขมวดคิ้ว หยิบโทรศัพท์ออกมาดูและเป็นหมายเลขมู่อวี๋เฟยจริงๆ

หลังจากกดปุ่มตอบรับ ทันใดนั้นเสียงของมู่อวี๋เฟยก็ดังขึ้นมาที่หูของเธอ “มู่ซีซี ให้คนขับรถของคุณรออยู่นอกบาร์! เข้ามาในบาร์คนเดียว!

เห็นได้ชัดว่ามู่อวี๋เฟยมาถึงแล้วและเธอคงได้เห็นเธอในตอนนี้

มู่ซีซีถือโทรศัพท์มองไปรอบๆ ดวงตาของเธออย่างระมัดระวังแต่ไม่เห็นเงาของมู่อวี๋เฟย

จู่ๆเสียงของมู่อวี๋เฟยก็ดังขึ้นในหูของเธอ “มู่ซีซีทำตามที่ฉันบอก! เข้าไปในบาร์เร็วๆ เว้นแต่เธอไม่อยากรู้เรื่องจี้หลิงชวน!”

มู่ซีซีกดมุมริมฝีปากแน่น มองดูประตูบาร์ที่ส่องประกายยังไม่สายเกินไป ณ จุดนี้และคนในบาร์ก็เยอะแม้ว่ามู่อวี๋เฟยต้องการจะทำอะไรก็ตาม เธอก็กลัว เขาจะไม่เลือกทำอะไรในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้!

ขณะที่คิดมู่ซีซีเธอรู้สึกโล่งใจขึ้นเล็กน้อยและพูดกับคนขับรถที่ยืนอยู่ข้างหลังว่า “รอฉันอยู่ในรถ ฉันจะเข้าไปหาเพื่อนพูดสองสามคำก็จะออกมา ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที "

เมื่อคนขับได้ยินคำพูดของมู่ซีซีใบหน้าของเขาก็อายเล็กน้อยและพูดว่า “คุณหญิง……แต่……"

ก่อนที่คนขับจะพูดจบ มู่ซีซีก็ขัดจังหวะคำพูดของคนขับ “ไม่จำเป็นต้องแต่ ไม่มีอะไรผิดปกติ ในบาร์มีคนเยอะแยะ คุณแค่รอฉันที่นี่”