บทที่ 245 จี้หลิงชวน เธอมาเป็นของฉันเถอะ!

เมื่อชูเหยาโทรมาจี้หลิงชวนที่เพิ่งกลับถึงบ้านพร้อมกับมู่ซีซี เขาเหลือบดูบนหมายเลขที่ชื่อว่าชูเหยาและจี้หลิงชวนหยิบโทรศัพท์และเดินไปที่หน้าต่างสูงจากพื้นจรดเพดานเพื่อรับสาย

“ชูเหยา มีอะไร?”

“หลิงชวน ฉันขอโทษ เมื่อวานฉันทำเกินไป”

เมื่อชูเหยาพูด เห็นจี้หลิงชวนไม่ส่งเสียงเธอจึงพูดต่อว่า “หลิงชวน ใช่ ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับคุณด้วย ถ้าว่างคุณมาที่นี่ได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันจะไปหาคุณก็ได้"

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อยหลังจากได้ยินประโยคครึ่งหลังจากชูเหยาและมองไปที่มู่ซีซีซึ่งกำลังเตรียมอาหารเย็นกับป้าหลิงอยู่ไม่ไกล เขาขมวดคิ้วถือโทรศัพท์แล้วตอบว่า "ฉันจะไปหาคุณ"

หลังจากพูดแล้วจี้หลิงชวนก็วางสายและเดินไปที่มู่ซีซี

มู่ซีซีที่เพิ่งจัดอุปกรณ์ของใช้บนโต๊ะอาหาร มองดูจี้หลิงชวนเข้ามาแล้วยิ้มและพูดว่า "อาหารพร้อมแล้ว คุณไปนั่งลงที่ห้องอาหารเถอะ คุณก็จะได้ทานอาหารเย็นทันทั"

ที่ดวงตาที่ยิ้มแย้มของมู่ซีซีจี้หลิงชวนขมวดคิ้วเล็กน้อย "ซีซี คุณกินก่อนฉันมีธุระจะออกไปข้างนอกสักครู่"

เมื่อฟังคำพูดของจี้หลิงชวนรอยยิ้มของมู่ซีซีก็หยุดนิ่งจากริมฝีปากของเธอ หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเธอก็กลับมารู้สึกตัว จากนั้นมู่ซีซีก็ยิ้มให้จี้หลิงชวนและพูดว่า “อื้ม ถ้าคุณมีธุระก็ไปก่อนเถอะ"

เมื่อเห็นจี้หลิงชวนเดินจากด้านหลังมู่ซีซีก็ขมวดคิ้วอย่างช่วยไม่ได้... ดูเหมือนว่าจี้หลิงชวนจะยุ่งเป็นพิเศษตั้งแต่กลับมาจากสหรัฐอเมริกา...

จี้หลิงชวนขับรถไปจนถึงคฤหาสน์และหยุด

ทันทีที่เขาลงจากรถ ชูเหยาที่ได้ยินการเคลื่อนไหวแต่เนิ่นๆก็เดินไปหาจี้หลิงชวนด้วยรอยยิ้มอันแสนหวานบนใบหน้าของเธอในชุดสีขาวที่สวยงามและอ่อนโยน

“หลิงชวน คุณมาถึงเร็วจัง ฉันคิดว่าฉันต้องรออีกสักพัก”

ขณะที่ชูเหยาพูด เธอมองไปที่จี้หลิงชวนแล้วพูดว่า "ป้าหลี่เพิ่งทำอาหารเย็นเสร็จ มาทานอาหารเย็นด้วยกัน ฉันให้ป้าหลี่เพิ่มอาหารที่คุณชอบอีกสองจาน"

ทันทีที่เสียงของชูเหยาเงียบลง จี้หลิงชวนมองไปที่ชูเหยาและส่ายหัว “ไม่ต้องแล้ว ชูเหยาคุณมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับผมเหรอ? คุณเรื่องสำคัญก่อนเถอะ

เมื่อได้ฟังการปฏิเสธของจี้หลิงชวนโดยไม่ลังเล รอยยิ้มบนใบหน้าของชูเหยาก็หยุดนิ่งที่มุมริมฝีปากของเธอ ใช้เวลาไม่กี่วินาทีที่สีหน้าของเธอจะกลับมาเป็นปกติ เธอมองไปที่จี้หลิงชวนแล้วยิ้มและพูดว่า “ งั้น เราไปห้องสมุดเถอะ”

ไม่นานนักจี้หลิงชวนและชูเหยาสองคนก็เข้าไปในห้องสมุดและทันทีที่พวกเขานั่งลงจี้หลิงชวนก็เข้าสู่หัวข้อโดยตรงและมองไปที่ชูเหยา”มีอะไรสำคัญที่ให้ฉันมาเหรอ?"

“หลิงชวน ฉันกลับมาได้วันสองวันแล้ว บาดแผลบนร่างกายของฉันหายดีแล้ว มันน่าเบื่อเกินไปที่จะอยู่บ้าน ฉันอยากหางานทำแล้วไปทำงาน”

เมื่อฟังคำพูดของชูเหยาจี้หลิงชวนก็พยักหน้าเห็นด้วย นอกจากนี้เขายังหวังว่าชูเหยาจะรีบออกจากเงามืดของการถูกงำเป็นเวลา5 ปีโดยเร็วที่สุด การหางานจะทำให้ชีวิตของชูเหยาอยู่ในเส้นทางที่ถูกต้อง ซึ่งจะไม่ทำให้คิดฟุ้งซ่าน

"แล้วตอนนี้คุณมีบริษัทที่อยากไปไหม? ฉันจะไปทักทายพวกเขา"