บทที่ 254 เข้าใจผิดไปใหญ่แล้ว

เมื่อได้ยินเสียงขู่ของจี้หลิงชวน ความกล้าหาญของมู่ซีซีก็ได้สลายหายไปในทันใด

หากว่าถ้าจี้หลิงชวนเอาจริงขึ้นมาแล้ว มู่ซีซีจะเอากำลังที่ไหนมาต่อต้าน

มู่ซีซีกัดริมฝีปากแน่น และค่อยๆ ขยับเข้าไปตรงหน้าของจี้หลิงชวน

จี้หลิงชวนมองเห็นมู่ซีซีที่ค่อยๆขยับเข้ามาทางด้านหน้าของเขา ท่าทางของเขาจึงค่อยๆสงบขึ้น เขามองไปที่มู่ซีซีแล้วพูดขึ้นว่า "เกิดอะไรขึ้น？ใครทำให้เธอไม่อารมณ์ไม่ดีแบบนี้ล่ะ？”

มู่ซีซีเม้มริมฝีปากแน่น จากนั้นก็เหลือบมองที่จี้หลิงชวนและพูดอย่างเฉื่อยชาว่า"ฉันไม่ได้อารมณ์เสีย ฉันแค่เหนื่อยและต้องการพักผ่อน"

ยังจะบอกว่าไม่ได้อารมณ์เสียอีก เสียงพูดดูแข็งทื่อซะขนาดนั้น จี้หลิงชวนมองมู่ซีซีที่กำลังหลับตาอยู่ และในขณะนั้นเองในสมองของเขาก็นึกถึง เรื่องตอนหลังเลิกงานที่ชูเหยาเดินเข้ามาหยุดรถของเขา เพื่อขอให้เขาไปส่งเธอที่โรงพยาบาล

ตอนนั้นเป็นช่วงพีคสำหรับเวลาเลิกงาน และถ้ามู่ซีซีเลิกงานในตอนนั้นล่ะก็ เธออาจจะได้เห็นมันก็ได้

เมื่อคิดได้อย่างนี้ จี้หลิงชวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา มีเพียงเหตุผลเดียวที่ทำให้มู่ซีซีโกรธ นั่นก็คือมู่ซีซีกำลังหึงอยู่

เธอหึงที่จี้หลิงชวนไปส่งชูเหยากลับบ้าน นี่แสดงให้เห็นว่ามู่ซีซียังคงสนใจเขาอยู่

ตอนนี้จี้หลิงชวนเข้าใจความรู้สึกของมู่ซีซีได้อย่างชัดเจนแล้ว สาเหตุที่จี้หลิงชวนไม่ได้บอกถึงเหตุผลของเรื่องนี้กับมู่ซีซี นั่นก็เพราะเขาไม่แน่ใจว่าในใจของมู่ซีซีมีเขาอยู่หรือเปล่า

แต่ตอนนี้จี้หลิงชวนได้ทราบแล้ว แม้ว่าเริ่มแรกเขาจะใช้เรื่องตระกูลมู่และเรื่องลั่วเสี่ยวชิงเพื่อนสนิทของเธอมาขู่ เพื่อบังคับให้เธออยู่กับเขา

ยิ่งไปกว่านั้น มู่ซีซีเคยก็ยังเคยแอบชอบรุ่นพี่มาก่อน!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาจี้หลิงชวนก็ขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ แม้ว่ารุ่นพี่ฉู่คนนั้นจะไปเรียนต่อต่างประเทศตั้งนานแล้ว แต่เมื่อคิดย้อนถึงเรื่องที่มู่ซีซีแอบชอบบุคคลดังกล่าว และบางทีตอนนี้มู่ซีซีก็อาจจะยังคงชอบเขาอยู่ ทำให้ความหึงหวงในหัวใจของจี้หลิงชวน เกิดระเบิดออกมา

เมื่อเห็นว่ามู่ซีซีหลบสายตาของเขา จี้หลิงชวนก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไปว่า "มู่ซีซี เธอมีอะไรที่อยากจะถามฉันไหม？"

จี้หลิงชวนคิดว่า หากมู่ซีซีถามเขาออกมาว่าทำไมวันนี้เขาถึงส่งชูเหยา ก็แสดงว่ามู่ซีซีกำลังให้ความสนใจเรื่องนี้มากและก็ยังสนใจเขามากเช่นกัน

ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็จะอธิบายให้มู่ซีซีฟังอย่างละเอียด โดยจะบอกเรื่องที่เกี่ยวกับอดีตของเขากับชูเหยาให้มู่ซีซีฟังทั้งหมด เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องหึงหวงเล็กๆน้อยๆ และบอกถึงความรู้สึกที่ตัวเองมีกับมู่ซีซี

เมื่อคิดได้เช่นนี้จี้หลิงชวนก็มองจ้องไปที่มู่ซีซีที่อยู่ทางด้านข้างของเขา

มู่ซีซีที่อยู่ทางด้านข้าง ทันทีที่ได้ฟังจี้หลิงชวนพูดจบ เธอก็เกิดความลังเลและจับชายผ้านวมแน่น

สิ่งที่แวบเข้ามาในหัวของเธอคือภาพของจี้หลิงชวนกำลังขับรถออกไปส่งชูเหยา ชูเหยาสวยขนาดนั้น มีเสน่ห์ขนาดนั้น แถมยังเป็นคนที่เก่งมากอีกด้วย อีกอย่างทั้งจี้หลิงชวนและชูเหยาก็ยังเติบโตขึ้นมาด้วยกัน เมื่อคิดมาขนาดนี้แล้ว หากว่ามู่ซีซีไม่ถามเขาให้ชัดเจนในตอนนี้ สงสัยคืนนี้เธอคงจะนอนไม่หลับเป็นแน่!

ในขณะที่มู่ซีซีกำลังคิดอยู่นั้น เธอก็เงยหน้าขึ้นมาและมองไปทางจี้หลิงชวน ทันใดนั้นสายตาอันแหลมคมของเธอก็เหลือบไปเห็นรอยลิปสติกปริศนาที่อยู่บนปกคอเสื้อสีขาวของจี้หลิงชวน ราวกับว่าเธอได้ถูกหนามแหลมทิ่มแทงเข้ามาอย่างไงอย่างงั้น สีหน้าของเธอสงบขึ้นพร้อมกับเบนสายตาไปในทิศทางอื่นทันที

มู่ซีซีรู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว และราวกับว่ามีคนบีบคอเธอไว้ คำพูดที่เตรียมจะพูดเหมือนว่าจะถูกกลืนเข้าไปในท้องจนหมด

มู่ซีซีจำลิปสติกสีนี้ได้อย่างชัดเจน เหมือนกับลิปสติกของชูเหยาที่เธอทาในวันนี้ไม่มีผิด ตอนนี้ก็เกือบสิบทุ่มแล้ว จี้หลิงชวนเพิ่งจะกลับมา... เป็นเวลาเกือบห้าชั่วโมง แม้ว่าชูเหยาจะอาศัยอยู่ในแถบชานเมือง และจี้หลิงชวนจะต้องไปส่งเธอ ก็ไม่ควรจะใช้เวลานานขนาดนี้...