บทที่ 263 เธอกับมู่ซีซีใครสำคัญกว่ากัน?

ในอีกด้านหนึ่งจี้หลิงชวนซึ่งกำลังขับรถพาชูเหยากลับบ้าน มองดูการเปลี่ยนแปลงของสภาพอากาศนอกหน้าต่างรถที่กะทันหันและฝนที่ตกลงมาในทันที คิ้วของเขาก็ย่นอย่างรุนแรงและภาพใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของมู่ซีซีแวบเข้ามาในใจของเขา

จี้หลิงชวนรู้ดีว่าเป็นช่วงพีคในการเลิกงานและถนนของบริษัทที่อยู่ใจกลางเมือง ตอนนี้มู่ซีซีกำลังรอแท็กซี่ไปที่นั่นซึ่งการเรียกแท็กซี่ไม่ใช่เรื่องง่าย

ยิ่งไปกว่านั้นมู่ซีซีไม่ได้นำร่มออกไปในวันนี้!

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จี้หลิงชวนก็รู้สึกไม่สบายใจมากขึ้น การกระทำส่วนมือของเขาเร็วกว่าปฏิกิริยาของสมองในชั่วขณะ ต่อมาจี้หลิงชวนหมุนพวงมาลัยและตรงไปหยุดรถที่อยู่ข้างถนน

ชูเหยาที่กำลังฟังเพลงอยู่อย่างสบายอกสบายใจ รู้สึกแปลกใจกับการเคลื่อนไหวที่หยุดกะทันหันของจี้หลิงชวน จี้หลิงชวนถอดหูฟังออกและมองไปทางอื่นจนอดไม่ได้ที่จะถาม “ทำไมเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?

จี้หลิงชวนพบกับการจ้องมองที่น่าประหลาดใจของชูเหยาและขมวดคิ้วพูดว่า "ชูเหยา ฉันจะส่งคุณที่นี่ก่อน คุณลงและขึ้นแท็กซี่แล้วกลับไปเถอะ"

เมื่อชูเหยาได้ยินคำพูดของจี้หลิงชวนแววตาของเธอก็ดูน่าประหลาดใจยิ่งขึ้นไปอีก นิ้วทั้งสิบข้างที่ห้อยอยู่ด้านข้างของเธอถือโทรศัพท์ไว้แน่นชูเหยาพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อให้ใบหน้าของเธอสงบโดยมองไปด้านข้างจี้หลิงชวนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอยิ้มและพูด “หลิงชวน คุณ คุณอยากกลับไปรับมู่ซีซีไหม?”

จี้หลิงชวนขมวดคิ้วโดยไม่ลังเลและพูดต่อ “อืม มันไม่ง่ายเลย ที่จะเรียกแท็กซี่ที่นั่นภายใต้ฝนตกหนัก ฉันจะกลับไปดูเธอ”

ทันทีที่คำพูดของจี้หลิงชวนเงียบลง ชูเหยาแอบกัดริมฝีปากของเธออย่างลับๆและความหึงหวงของเธอก็กัดกร่อนหัวใจของเธออย่างบ้าคลั่ง

ทำไมเป็นแบบนี้ได้! จี้หลิงชวนเป็นแบบนี้ได้ยังไง!

เพราะเขาทนไม่ได้ที่มู่ซีซีถูกฝนหนัก จึงทิ้งให้เธอลงจากรถตอนนี้และเปียกโชกไปด้วยฝนที่ตกหนัก!

ดังนั้นในหัวใจของจี้หลิงชวน ความสัมพันธ์เธอกับเขาเป็นเวลาหลายปีไม่สามารถเทียบได้กับมู่ซีซีที่ใช้เวลารู้จักกันไม่กี่เดือนเหรอ!

เป็นแบบนี้ได้ยังไง!

ชูเหยาอดไม่ได้ที่จะตาแดงขึ้นมา เธอมองจี้หลิงชวนและพูดอย่างน่าสงสาร "หลิงชวน แต่ตอนนี้ข้างนอกฝนตกหนักมาก ช่วงเวลานี้ฉันก็หาแท็กซี่ลำบาก..."

เมื่อได้ยินสิ่งที่ชูเหยาพูดจี้หลิงชวนก็ยกมือขึ้นและขมวดคิ้ว สิ่งที่ชูเหยาพูดในตอนนี้ถูกต้อง มีรถแท็กซี่น้อยมากบนถนนสายนี้และไม่มีร่มในรถ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้จี้หลิงชวนก็ระงับความกังวลเกี่ยวกับมู่ซีซีในใจและรีบมองที่ชูเหยาเพื่อพูดว่า "เมื่อกี้ฉันไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้"

ขณะจี้หลิงชวนพูดก็หยิบโทรศัพท์และกดหมายเลขของฟางเซิ่งทันที

ภายในไม่กี่นาทีฟางเซิ่งก็รับสาย ก่อนที่ฟางเซิ่งจะพูด จี้หลิงชวนก็พูดว่า "ฟางเซิ่ง ตอนนี้คุณยังอยู่ในบริษัทไหม?”

ฟางเซิ่งมักจะเลิกงานสายกว่าครึ่งชั่วโมงเพราะบางครั้งงานบางอย่างต้องจัดการ

ทันทีที่เสียงของจี้หลิงชวนเงียบลง เสียงของฟางเซิ่งก็มาจากโทรศัพท์ “คุณชายจี้ ตอนนี้ฉันกำลังจะออกจากบริษัท คุณมีอะไรให้จัดการไหม?”

“ตอนนี้ไปที่ริมถนนด้านนอกอาคารบริษัทเพื่อดูว่ามู่ซีซียังอยู่หรือไม่! ถ้าคุณเห็นมู่ซีซีคุณขับรถพามู่ซีซีกลับไป!”

เมื่อได้ยินเสียงกังวลของจี้หลิงชวนฟางเซิ่งก็ตอบกลับทันที “ครับคุณชายจี้ ไม่ต้องกังวล ผมจะไปหาคุณมู่เดี๋ยวนี้”

หลังจากที่วางสายจี้หลิงชวนยังคงมองดูโทรศัพท์อย่างกังวลเล็กน้อยราวกับว่าเขากำลังรอฟางเซิ่งโทรกลับ

ชูเหยาที่ด้านข้างมองไปที่คิ้วที่ขมวดของจี้หลิงชวนและใบหน้าที่กังวลอย่างไม่สามารถปกปิดได้และเธอก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปาก