บทที่ 283 ความคลุมเครือที่แน่นหนา

เมื่อฟังเสียงที่ไพเราะและนุ่มนวลของจี้หลิงชวน ดวงตาของมู่ซีซีจ้องมองไปยังกล่องใส่อาหารที่อยู่ข้างหน้าเธอโดยไม่รู้ตัว

มู่ซีซีมองไปที่กล่องอาหารสองสามกล่อง และทันใดนั้นเธอก็อดไม่ได้ที่จะกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ ก้นบึ้งภายในใจกลับเกิดความอบอุ่นขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

เพราะอาหารในกล่องอาหารนี้ล้วนแต่เป็นสิ่งที่มู่ซีซีชอบทั้งหมด

คาดไม่ถึงเลยว่าจี้หลิงชวนยังคงจำได้ สายตาของมู่ซีซีจ้องมองไปยังจี้หลิงชวน เมื่อเห็นว่าจี้หลิงชวนยังคงรอคำตอบจากเธอ มู่ซีซีก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาและยิ้มพร้อมกับเอ่ยว่า "อาหารทั้งหมดนี้ฉันชอบทุกอย่างเลย!"

เมื่อเห็นมู่ซีซียิ้มอย่างมีความสุข อารมณ์ของจี้หลิงชวนก็ดีขึ้นเช่นกัน ริมฝีปากของเขาอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้ม เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยและจ้องมองมู่ซีซีอีกครั้ง "ชอบกินก็กินเยอะๆ ช่วงนี้เธอดูผอมลง"

ทั้งสองคนกินอาหารกลางวันด้วยกัน จี้หลิงชวนก็กอดมู่ซีซีและรับจุมพิตเป็นค่าตอบแทน เมื่อเขาพอใจเขาก็ปล่อยมู่ซีซีจากไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในชั่วพริบตาก็ได้เวลาเลิกงาน

หลังจากที่จี้หลิงชวนเซ็นเอกสารฉบับสุดท้าย โทรศัพท์ที่อยู่ด้านข้างก็ดังขึ้น

จี้หลิงชวนวางปากกา หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเหลือบมองชื่อบนหน้าจอโดยไม่รู้ตัว

ชื่อที่ไม่คาดคิดปรากฏบนหน้าจอ "ชูเหยา"

จี้หลิงชวนอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นเขาก็หยุดนิ่งชั่วขณะหนึ่งและหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและรับสาย

"ฮัลโหล? ชูเหยา?"

ทันทีที่เสียงที่ลุ่มลึกของจี้หลิงชวนเงียบลง

เสียงของชูเหยาที่อยู่อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ตอบกลับมาว่า "หลิงชวน ฉันเอง! ฉันอยากพบคุณ อยากจะพูดคุยกับคุณได้ไหม?"

เมื่อจี้หลิงชวนได้ยินเสียงของชูเหยา เขาก็นึกถึงเรื่องที่ชูเหยาได้ทำไปก่อนหน้านี้ สายตาของเขาจมลึกอย่างอดไม่ได้และไม่มีเสียงใดตอบรับ

เมื่อปลายสายได้รับรู้ถึงความเงียบงันของจี้หลิงชวน ชูเหยาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นคนทำลายความเงียบและเอ่ยว่า "หลิงชวน ฉันเพียงแค่อยากคุยกับคุณก็เท่านั้น ตอนนี้แม้แต่คำขอเดียวจากฉัน คุณก็จะไม่ตอบรับมันเลยเหรอ?"

เสียงที่ชูเหยาเอ่ยออกมาปะปนมาด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ เธอเงียบไปชั่วครู่และพูดอีกว่า "หลิงชวน ฉันรู้ว่าเรื่องในครั้งนี้ฉันผิด หรือว่าแม้แต่โอกาสที่จะแก้ไข ฉันก็ไม่มีเลยงั้นหรือ?"

เมื่อได้ยินเสียงร่ำไห้ของชูเหยา จี้หลิงชวนยกมือขึ้นสัมผัสคิ้วที่ขมวดแน่น "เอาล่ะ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหาเธอ"

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับจากจี้หลิงชวน ภายในใจของชูเหยาก็โล่งใจและรีบตอบกลับว่า "ตอนนี้ฉันอยู่ที่คฤหาสน์เซอร์ซิส ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ฉันไม่มีคนขับรถให้ ไม่สะดวกที่จะออกไปหา จี้หลิงชวน คุณมาหาฉันที่คฤหาสน์เซอร์ซิสได้หรือเปล่า"

"อืม เข้าใจแล้ว" หลังจากพูดจบ จี้หลิงชวนก็วางสายโทรศัพท์

จี้หลิงชวนไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับสิ่งที่ชูเหยาพูดเมื่อครู่นี้ เขามั่นใจแล้วว่าภายในหัวใจของเขาในตอนนี้รักเพียงแค่มู่ซีซีคนเดียวเท่านั้น

ในอนาคตเขาไม่ต้องการให้มู่ซีซีเข้าใจผิดเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับชูเหยา ดังนั้นจี้หลิงชวนจึงต้องการใช้โอกาสในครั้งนี้เพื่อทำความเข้าใจกับชูเหยา

จี้หลิงชวนติดหนี้ชูเหยา แต่เขาก็สามารถชดใช้ให้ชูเหยาได้ถึงสองเท่าด้วยวิธีอื่น

ทันทีที่เขาวางสายจากชูเหยา เสียงออดเลิกงานก็ดังขึ้น