บทที่ 66 ความอับอาย

มู่ซีซีนั่งรถเมล์และรถเมล์ขับวนไปในหลากหลายเส้นทาง สุดท้ายจี้หลิงชวนและมู่อวี๋เฟยก็ได้มาถึงโรงแรมจุนยี่เป็นเวลานานแล้ว

มู่ซีซีแทบจะวิ่งเข้าไปด้านใน

ทันทีที่เข้ามาถึงประตูของโรงแรม มู่ซีซีเห็นมู่อวี๋เฟยยืนอยู่ด้านข้าง เธอสวมชุดเดรสสีแดงดูเซ็กซี่และงดงาม บนใบหน้านั้นมีเมคอัพละเอียดอ่อนและประณีต รวมถึงรอยยิ้มที่ตรึงตราตรึงใจ

เมื่อทั้งสองสบสายตากัน มู่ซีซีเห็นว่ามู่อวี๋เฟยมองเธอด้วยแววตารังเกียจและในแววตานั้นเต็มไปด้วยการดูถูกและเหยียดหยาม

มู่ซีซีอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ยังไม่ทันที่มู่ซีซีจะพูดอะไร มู่อวี๋เฟยก็ก้าวเท้าเข้ามาหาเธอ

จากนั้นเธอก็หยุดนิ่งตรงหน้าของมู่ซีซี หลังจากที่เธอมองมู่ซีซีตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตารังเกียจและดูถูก ริมฝีปากของเธอเผยรอยยิ้มเยาะเย้ยออกมาและจ้องมองไปยังมู่ซีซีพร้อมกับพูดเน้นย้ำทีละประโยคอย่างไม่เกรงใจว่า "มู่ซีซี วันนี้เป็นวันอะไร? แกแต่งตัวแบบนี้มาได้อย่างไร? แกจงใจทำให้ตระกูลมู่ของเราอับอายขายขี้หน้างั้นเหรอ?!"

เมื่อได้ยินคำพูดของมู่อวี๋เฟย มู่ซีซีขมวดคิ้วแน่น เธอก้มมองดูสิ่งที่เธอกำลังสวมอยู่ กระโปรงสีขาวยาวถึงเข่ารองเท้าคัชชูสีดำสนิทแบบคลาสสิก แม้ว่าจะไม่ได้สวมชุดหรูหราแบรนด์ไฮเอนด์เหมือนกับที่มู่อวี๋เฟยสวมใส่ แต่มู่ซีซีไม่ได้รู้สึกว่าการสวมชุดแบบนี้จะทำอะไรให้ตระกูลมู่อับอาย

จริงสิ อันที่จริงแล้วมู่อวี๋เฟยเพียงแค่มองดูมู่ซีซีก็รู้สึกไม่สบอารมณ์แล้ว หล่อนก็แค่หาความผิดมาระบายใส่เธอก็เท่านั้น!

ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ทำให้มู่อวี๋เฟยรู้สึกไม่สบอารมณ์มากยิ่งขึ้นก็คือการแต่งตัวที่สะดุดตาเป็นพิเศษของเธอในวันนี้ แต่เห็นได้ชัดว่ามู่ซีซีไม่ได้ตั้งใจแต่งตัวขนาดนั้นแต่เธอกลับยังงดงาม สวยเสียกว่าตอนที่เธอตั้งใจแต่งตัวอีกต่างหาก ในวันนี้เธอดูสะดุดตากว่าวันไหนๆ เมื่อครู่ที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยกัน สายตาของทุกคนล้วนแต่ให้ความสนใจกับมู่ซีซี

นิ้วมือทั้งสิบนิ้วของเธอกำแน่นด้วยความขุ่นเคือง มู่อวี๋เฟยกัดริมฝีปากแน่น การกระทำนี้สามารถระงับความโกรธที่กำลังแผดเผาอยู่ภายในใจของเธอ

ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะระเบิดอารมณ์ เธอต้องอดทน!

มู่ซีซีที่ยืนด้านข้าง ขมวดคิ้วแน่นเมื่อมองไปยังใบหน้าที่น่าเกลียดของมู่อวี๋เฟย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะมู่ซีซีคิดผิดไปหรือไม่ มู่ซีซีรู้สึกมาตลอดว่าในวันนี้มีบางอย่างที่ไม่ปกติกับมู่อวี๋เฟย

อย่างไรก็ตามหลังจากที่ถูกวางยาครั้งก่อน มู่ซีซีก็เลิกยุ่งกับมู่อวี๋เฟย หลักการที่มู่ซีซียึดถือมาโดยตลอดก็คือดีมาดีตอบ ร้ายมาร้ายกลับ เธอจะไม่ทำร้ายใคร แต่หากใครทำร้ายเธอ เธอจะให้คนคนนั้นชดใช้ให้เธออย่างสาสม

ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหยียดหยามของมู่อวี๋เฟย มู่ซีซีจ้องมองดวงตาที่ลุ่มลึกของมู่อวี๋เฟยอย่างไม่เกรงกลัว "มู่อวี๋เฟย วันนี้ฉันมาแสดงความยินดีในวันเกิดของพ่อฉัน ไม่ได้มาแข่งเปรียบเทียบความสวยกับใคร"

หลังจากพูดจบ มู่ซีซีก็ไม่สนใจการแสดงออกที่น่าเกลียดบนใบหน้าของมู่อวี๋เฟย เธอถือของขวัญวันเกิดที่เตรียมให้พ่อและเดินเข้าไปด้านในห้องจัดงานเลี้ยง

มู่อวี๋เฟยหันศีรษะจ้องไปที่แผ่นหลังของมู่ซีซีด้วยสีหน้าและแววตาที่มืดมน เล็บของเธอแทงเข้าไปในฝ่ามือแต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ ภายในใจของเธอกลับรู้สึกเย้ยหยัน มู่ซีซี ตอนนี้ฉันให้แกได้ภาคภูมิใจและทะนงตนไปซักระยะ วันนี้ฉันไม่ปล่อยแกไปแน่! ฉันจะต้องให้แกมีชีวิตเหมือนดั่งคนที่ตายไปแล้ว! ให้แกคืนทุกสิ่งทุกอย่างให้กับฉัน!! แกรอวันนั้นได้เลย!

หลังจากพูดจบ มู่อวี๋เฟยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและต่อสายหาหรูหรูเพื่อนสาวสุดที่รักของเธอในทันที "หรูหรู พวกเธอถึงกันหรือยัง?"

"ถึงแล้ว ถึงแล้ว อีกเดี๋ยวพวกฉันเข้าไป" ทันทีที่พูดจบ สายโทรศัพท์ก็ตัดไป

มู่อวี๋เฟยยืนอยู่หน้าประตูและรออยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวสามคนแต่งตัวหรูหราบนใบหน้ามีงานเมคอัพละเอียดอ่อน รุ่นราวคราวเดียวกับมู่อวี๋เฟยเดินถือโทรศัพท์เข้ามาภายในงาน

ครอบครัวเด็กสาวเหล่านี้ร่ำรวยกว่าคนธรรมดาทั่วไป แต่ไม่สามารถเทียบได้กับยักษ์ใหญ่ของสังคมชั้นสูงในเมืองหรง และในตอนนี้ก็ไม่สามารถเทียบได้กับตระกูลมู่ดังนั้นเด็กสาวเหล่านี้จึงเยินยอมู่อวี๋เฟย