บทที่239 มู่ซีซี เธอเป็นคนพิเศษ

นิ้วมือทั้งสิบกำแน่น น้ำตาที่เพิ่งหยุดไหลเมื่อครู่กลับรินไหลออกมาอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง

เป็นไปได้อย่างไร? ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ จี้หลิงชวนเลี่ยงการจูบของเธอและเห็นได้ชัดว่าเธอต้องการใครสักคนที่จะปลอบโยนเธอในตอนนี้ แต่จี้หลิงชวนกลับทิ้งเธอไว้เพียงลำพังและจากเธอไป...

เกิดอะไรขึ้นกับจี้หลิงชวนในช่วงห้าปีที่ผ่านมา? หรือว่าจี้หลิงชวนนั้นลืมเธอไปแล้ว หรือข้างกายเขามีผู้หญิงคนอื่นแล้ว?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้นี้ เล็บที่แหลมคมของชูหยาวก็แทงเข้าที่ฝ่ามือของเธออย่างรุนแรง

เมื่อจี้หลิงชวนก้าวออกจากคฤหาสน์ ฟางเซิ่งก็เตรียมสตาร์ทรถและขับออกไป เมื่อเห็นว่าจี้หลิงชวนเปิดประตูเบาะหลังและก้าวเข้ามาภายในรถ แววตาของฟางเซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะส่องประกายความประหลาดใจ เขาคิดว่าไม่ง่ายเลยที่คุณชายจี้และชูเหยาที่พรากจากกันไปเป็นระยะเวลาห้าปีจะกลับมาพบกันอีก เขาคิดว่าคืนนี้จี้หลิงชวนอาจจะค้างที่นี่

ทันทีที่จี้หลิงชวนเข้ามาภายในรถ เขาก็มองไปยังฟางเซิ่งที่อยู่ด้านหน้าและออกคำสั่งว่า "กลับไปหามู่ซีซี"

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในดวงตาของฟางเซิ่ง เขารีบพยักหน้าด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็สตาร์ทรถและขับรถไปยังคฤหาสน์ที่มู่ซีซีอาศัยอยู่

หลังจากที่รถออกตัวมาได้ไม่นานนัก น้ำเสียงที่ลุ่มลึกและกระชับของจี้หลิงชวนก็ดังขึ้นภายในห้องโดยสารที่เงียบสงบ "ฟางเซิ่ง หนึ่งสัปดาห์ที่ฉันอยู่อเมริกา มู่ซีซีเป็นอย่างไรบ้าง?"

เขาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ จากนั้นจี้หลิงชวนก็ถามด้วยน้ำเสียงที่น่าอึดอัดใจว่า "เธอได้ถามถึงฉันบ้างไหม?"

ฟางเซิ่งขับรถและตอบจี้หลิงชวนด้วยความเคารพว่า "คุณชายจี้ คืนที่คุณชายจี้บินไปอเมริกา คุณมู่ได้โทรศัพท์มาหาผม ผมบอกคุณมู่ไปว่าคุณชายเดินทางไปทำธุรกิจที่อเมริกา คุณมู่ก็วางสายโทรศัพท์ไปและหลังจากนั้นคุณมู่ก็ไม่ได้โทรหาผมอีกเลย ได้ยินป้าหลิงบอกว่าสัปดาห์นี้คุณมู่ไปบ้านพักคนชรา คอยอยู่เป็นเพื่อนนายหญิงปลูกดอกไม้และคอยดูแลนายหญิง"

เมื่อได้ยินคำพูดของฟางเซิ่ง ความคิดของจี้หลิงชวนก็อดไม่ได้ที่จะฉายภาพมู่ซีซีคอยอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าและคอยดูแลดอกไม้และต้นไม้เหล่านั้นเป็นเพื่อนคุณย่าของเขา มุมปากของเขาขยับเล็กน้อยและเผยรอยยิ้มออกมา

จากนั้นเขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูบันทึกการโทร ปรากฏว่ามู่ซีซีนั้นโทรหาเขาเพียงสองครั้งในขณะที่เขาอยู่บนเครื่องบินเพื่อบินไปอเมริกา หลังจากนั้นมู่ซีซีก็ไม่ได้โทรหาเขาอีกเลย

มุมปากที่โค้งงอเล็กน้อยของจี้หลิงชวนก็หุบลงในทันที เขาเม้มริมฝีปากแน่นและภายในใจของเขาก็รู้สึกอึดอัดอย่างไม่สามารถอธิบายได้

เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง รถก็ได้จอดลงบริเวณหน้าประตูของคฤหาสน์ จี้หลิงชวนลงจากรถ เขาเหลือบมองหน้าต่างห้องนอนมาสเตอร์โดยไม่รู้ตัว

หน้าต่างนั้นมืดสนิท จี้หลิงชวนยกข้อมือขึ้นและดูนาฬิกาบนข้อมือ ตอนนี้เป็นเวลาประมาณตีสามแล้ว เขาคาดว่ามู่ซีซีก็คงจะเข้านอนไปนานแล้ว

หลังจากที่ให้ฟางเซิ่งกลับไปแล้ว จี้หลิงชวนก็หยิบกุญแจออกมา เปิดประตูคฤหาสน์และเดินขึ้นไปชั้นบน

มู่ซีซีที่กำลังหลับอยู่ จู่ๆเธอรู้สึกเหมือนกับว่าเธอกำลังโดนก้อนหินขนาดใหญ่กดทับร่างกายของเธอ เธอรู้สึกหนักและหายใจค่อนข้างลำบาก

มู่ซีซีลืมตาขึ้นด้วยความสะลึมสะลือ ความมืดภายในห้องนั้นเผยร่างเงาสีดำที่กำลังกดทับร่างกายของเธอไว้

เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก อาการง่วงนอนหายไปอย่างทันตา สีหน้าของเธอซีดเผือดในชั่วขณะ เธออ้าปากกว้างด้วยความกลัวอย่างไม่รู้ตัวและคิดจะกรีดร้องออกมา

แต่ยังไม่ทันทีมู่ซีซีจะกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ ริมฝีปากบางและอ่อนนุ่มก็ปิดผนึกริมฝีปากที่เปิดอ้าเล็กน้อยของมู่ซีซีในทันที