บทที่34 กีฬาบนเตียง

ขณะที่เธอครุ่นคิด จี้หลิงชวนก็ได้เปิดประตูเข้ามา

เขายกผ้าห่มขึ้นและเอนกายนอนลงบนเตียง จี้หลิงชวนนอนลงข้างกายมู่ซีซี เขาเหยียดแขนออกมาอย่างปกติและคว้าร่างเล็กๆของมู่ซีซีไว้ในอ้อมแขนของเขา

มู่ซีซีร้องอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายของเธอแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอดของจี้หลิงชวน

หลังจากลังเลอยู่ชั่วขณะ มู่ซีซีเงยหน้าขึ้น เธอจ้องมองจี้หลิงชวนและอดไม่ได้ที่จะถามเขาว่า "คุณชายจี้...คืนนี้คุฯจะอยู่ที่นี่เหรอ?"

เธอกล่าวจบ มู่ซีซีเกรงว่าจี้หลิงชวนจะไม่เข้าใจในความหมายที่เธอจะกล่าว เธอจึงเสริมต่อว่า "คุณไม่ต้องกลับไปหามู่อวี๋เฟยเหรอ? แม้ว่าจะเป็นการแต่งงานปลอม แต่ถ้าคุณไม่กลับมันก็คงจะดูไม่ดีไหม?"

มู่ซีซีกลัวจริงๆว่ามู่อวี๋เฟยจะสงสัย หากว่าถึงเวลานั้นที่เธอสืบค้นพบ เห็นทีเธอและจี้หลิงชวนคงจบเห่แน่

เมื่อถึงเวลาเกรงว่าต่อให้เธอพยายามพูดคุยว่าเพื่อครอบครัวมู่เธอจึงต้องมาอยู่กับจี้หลิงชวน เธอก็กลัวว่าพ่อและแม่ของเธอก็คงจะไม่เชื่อในคำพูดของเธอ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็คงไม่ให้อภัยเธอ

ผลที่ตามมาหลังจากนี้มู่ซีซีไม่กล้าที่จะคิดเลย

แต่เมื่อสิ้นเสียงของเธอ มู่ซีซีก็สัมผัสได้ว่าอุณหภูมิของร่างกายของจี้หลิงชวนลดลงอย่างรวดเร็วและสีหน้าของเขาดูมืดมนลงในวินาทีถัดมา

เฮอะ จี้หลิงชวนหัวเราะเยาะภายในใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบเจอผู้หญิงที่พยายามจะผลักไสเขา!

ขณะที่คิด ภายในใจของจี้หลิงชวนก็ยิ่งร้อนรน มือที่โอบกอดมู่ซีซีไว้ไม่เพียงแต่จะไม่ปล่อยเท่านั้น แต่กลับโอบรัดมู่ซีซีแน่นขึ้นกว่าเก่า

"มู่ซีซี! ไม่ใช่ว่าเธอง่วงมากแล้วหรือไง? ยังมีจิตใจคิดถึงเรื่องอื่นอีกเหรอ ในเมื่อเธอง่วงขนาดนี้ มาออกกำลังกายบนเตียงเป็นเพื่อนฉันหน่อยเป็นไง!"

คำประกาศของจี้หลิงชวนราวกับกัดฟันพูดออกมา ทันทีที่กล่าวจบ จี้หลิงชวนพลิกตัวและทาบร่างกายไว้บนร่างกายของมู่ซีซีราวกับจะเอาคืน

มู่ซีซีตกตะลึง เธอรีบยื่นมือออกมาผลักจี้หลิงชวนอย่างรวดเร็วพร้อมกับรีบกล่าวขอร้อง "เปล่า เปล่า ไม่ใช่แบบนั้น...ฉันเหนื่อย อยากนอนแล้ว พวกเรานอนกันเถอะ..."

มู่ซีซีคิดว่าหากคืนนี้มีเหตุการณ์แบบนั้นอีกครั้งจริงๆ ด้วยพละกำลังของจี้หลิงชวนแล้ว ตัวเธอเองนั้นอาจจะสิ้นลมหายใจบนเตียงเลยก็เป็นไปได้

เมื่อจี้หลิงชวนเห็นท่าทางขอความเมตตาของมู่ซีซี สีหน้าที่มืดมนของเขาก็ผ่อนคลายลง

ท้ายที่สุดแล้วเขาสนใจรอยช้ำบนร่างกายของมู่ซีซี จี้หลิงชวนไม่ได้ลงมือกระทำอะไรกับเธอ เขาพลิกตัวลงและนอนข้างกายมู่ซีซีจากนั้นเขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "ถ้าไม่อยากจะออกกำลังกายก็นอนหลับไปซะ!"

"รู้แล้ว!" เมื่อมู่ซีซีได้ยินเช่นนั้น เธอตอบรับทันทีจากนั้นเธอหลับตาลงอย่างรวดเร็วและเข้านอน

มู่ซีซีนั้นมีอาการเหนื่อยจริงๆ หลังจากที่หลับตาลงไม่นานนัก มู่ซีซีก็เข้าสู่ห้วงนิทราในเวลาอันรวดเร็ว

เมื่อได้ฟังเสียงหายใจที่สม่ำเสมอจากคนที่อยู่ในอ้อมแขน จี้หลิงชวนเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มและห่มให้กับมู่ซีซีจากนั้นเขาก็หลับตาลงพร้อมกับโอบกอดมู่ซีซีไว้ ในเวลาไม่นานนักจี้หลิงชวนก็ผล็อยหลับไป

ทางด้านนี้ทั้งสองคนนอนหลับฝันหวาน แต่คฤหาสน์อีกหลังในนามของจี้หลิงชวน คืนนี้ไฟในห้องนั่งเล่นก็ได้เปิดสว่างตลอดทั้งคืนอีกครั้ง

มู่อวี๋เฟยนั่งอยู่บ้านโซฟาด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย สายตาของเธอจ้องมองไปยังประตูของคฤหาสน์ด้วยความว่างเปล่า ภายในสายตานั้นดูมัวหมองเล็กน้อย

เป็นอีกคืนที่จี้หลิงชวนไม่กลับบ้าน!

มู่อวี๋เฟนรู้สึกว่าตัวเองแทบจะเป็นบ้า ถึงแม้ว่าจะเป็นการแต่งงานจอมปลอม แต่ตั้งแต่วันที่แต่งงานมันก็ผ่านมาแล้วเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ แล้วจี้หลิงชวนก็ไม่เคยกลับบ้านเลยสักคืน