บทที่44 เธอน่าจะรสชาติดีกว่านะ

คิดแล้วมู่ซีซีก็รู้สึกเกรงใจป้าหลิง เธอส่ายหน้าปฏิเสธออกไป“ป้าหลิงคะ……ขอบคุณมากค่ะ แต่ว่าหนูอยากจะลองทำดูก่อน……”

พูดไปพลางมู่ซีซีก็อดไม่ได้ที่จะถามป้าหลิงด้วยความกังวลว่า“ป้าหลิงคะ……ป้าคิดว่า อาหารที่หนูทำวันนี้ จี้หลิงชวนจะชอบทานไหมคะ？”

นึกถึงภาพที่มู่ซีซีทำอาหารเมื่อกี้ป้าหลิงถึงกลับไม่รู้ว่าจะตอบเธออย่างไร……

แต่พอเห็นสีหน้าที่มีความกังวลใจของมู่ซีซี ป้าหลิงคิดว่าไม่ควรพูดให้เธอเสียกำลังใจจะดีกว่า ป้าหลิงจึงพูดปลอบใจเธอว่า“คุณมู่เป็นคนลงมือทำอาหารด้วยตัวเองแบบนี้ อีกทั้งล้วนแต่เป็นอาหารที่คุณชายจี้ชอบ ทั้งตั้งใจทำและใส่ใจในทุกรายละเอียด มีหรือว่าคุณชายจี้จะไม่ชอบ”

สิ่งที่ทั้งสองคนคุยกันในห้องครัว ได้ยินเข้ามาถึงหูของจี้หลิงชวนที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าประตู

เมื่อจี้หลิงชวนได้ยินในสิ่งที่มู่ซีซีพูด เขารู้สึกพึงพอใจอยู่ลึกๆ พร้อมกับใบหน้าที่เผยให้เห็นถึงรอยยิ้มเล็กน้อย

อืม นี่มู่ซีซีตั้งใจเข้าครัวเพื่อเขาอย่างนั้นเหรอ？ไม่เลวนี่

จี้หลิงชวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา รอยยิ้มของเขายังดูอ่อนโยนมากอีกด้วย

คำพูดปลอบใจของป้าหลิงก็พูดได้ไม่เลวจริงๆ อืม พรุ่งนี้จะพิจารณาเพิ่มเงินเดือนให้！

เมื่อมองมู่ซีซีจากทางด้านหลังที่กำลังยุ่งทำนู่นทำนี่อยู่ในห้องครัว จี้หลิงชวนรู้สึกว่าภาพแบบนี้มู่ซีซีชั่งดูน่ารักเหลือเกิน

ทำให้เขารู้สึกชุ่มชื่นหัวใจ ถึงกลับแสยะยิ้มออกมา และในขณะนั้นเองจี้หลิงชวนก็ยื่นมือออกไปเคาะประตู“ก๊อกๆๆ……”

ป้าหลิงและมู่ซีซีที่กำลังทำอาหารกันอยู่ในห้องครัวหันหลังกลับมามองที่หน้าประตู และพบว่าจี้หลิงชวนกลับมาแล้ว

เมื่อเห็นว่าเป็นจี้หลิงชวน ทั้งสองคนถึงกลับชะงัก

มู่ซีซีได้สติกลับมาก่อน ทันทีที่เห็นจี้หลิงชวนเธอรู้สึกแปลกใจมาก เธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงจึงรีบร้อนถามออกไปว่า“อ้าว คุณชายจี้ ทำไมคุณถึงได้กลับมาเร็วนักล่ะ？”

พูดไปพลางมู่ซีซีก็ก้มลงดูนาฬิกาที่ข้อมือ นี่เพิ่งจะผ่านไปยี่สิบกว่านาทีเองนะ……

มู่ซีซีนึกถึงเรื่องที่เธอคุยกันกับป้าหลิงเมื่อกี้ หน้าของเธอก็แดงขึ้นมาทันที…… ไม่รู้ว่าจี้หลิงชวนเข้ามาตอนไหน เรื่องที่คุยกับป้าหลิงเมื่อกี้เขาจะได้ยินหรือเปล่านะ……

ทางด้านของป้าหลิงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา รีบโค้งคำนับต้อนรับจี้หลิงชวน“คุณชายจี้กลับมาแล้วเหรอคะ”

เมื่อป้าหลิงพูดจบ ในห้องครัวที่เงียบสงบมีเสียงพูดอันเย็นชาและดูเคร่งขรึมของจี้หลิงชวนดังขึ้นมา“ป้าหลิง เย็นวันนี้ ผมให้ป้าหยุดได้หนึ่งวัน ป้ารีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

ป้าหลิงเป็นคนในพื้นที่ของเมืองหรงมาแต่เดิม บ้านของป้าหลิงก็อยู่ในเมืองหรง ทันทีที่ป้าหลิงได้ยินคำสั่งของจี้หลิงชวนก็รีบตอบรับทันที จากนั้นป้าหลิงก็ถอดผ้ากันเปื้อนออกและเดินออกไปจากห้องครัว

ทันทีที่ป้าหลิงออกไป จี้หลิงชวนก็ค่อยๆเดินเข้ามาในห้องครัว

ตอนนี้ในคฤหาสน์อันใหญ่โตเหลือเพียงแค่จี้หลิงชวนและมู่ซีซีสองคน

เมื่อมู่ซีซีเห็นจี้หลิงชวนเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นมาในชั่วขณะ เธอจับตะหลิวไม้ที่อยู่ในมือแน่น มู่ซีซีรู้สึกตื่นเต้นและทำอะไรไม่ถูก

และแล้วจี้หลิงชวนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของมู่ซีซี

เห็นแววตาที่มึนๆงงๆของมู่ซีซีที่มองมายังตัวเขา จี้หลิงชวนก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ เขามองไปที่มู่ซีซีที่มีท่าทางเขินอาย พร้อมกับพูดและหัวเราะไปด้วยว่า“ถ้าเธอยังมองฉันแบบนี้ กลัวว่าอาหารในกระทะคงจะไหม้หมดแน่！”

！