ตอนที่ 287 กินยาฆ่าตัวตาย

เช้าวันรุ่งขึ้น มู่ซีซีผู้ซึ่งถูกทรมานร่างกายจนปวดเมื่อยค่อยๆขยับออกจากอ้อมแขนของจี้หลิงชวนด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ เธอเปิดผ้าห่มขึ้นและกำลังจะลุกจากเตียง แต่จี้หลิงชวนซึ่งหลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เขายื่นมือออกไป ฝ่ามือขนาดใหญ่จับเข้าที่ข้อมือของมู่ซีซี จากนั้นก็ดึงมู่ซีซีเข้ามาในอ้อมแขนของเขาในทันที

ร่างกายของเธอแนบเข้ากับร่างกายที่ร้อนระอุของจี้หลิงชวนในทันที หัวใจของมู่ซีซีเริ่มเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ

มู่ซีซีซึ่งใบหน้าแดงก่ำยื่นมือออกไปผลักจี้หลิงชวนและพูดขึ้นอย่างรวดเร็วว่า"วันนี้ฉันยังต้องไปทำงาน... ตอนนี้ได้เวลาตื่นแล้ว..."

จี้หลิงชวนยังคงไม่ขยับ และยังกอดรัดมู่ซีซีแน่นขึ้นไปอีก "ยังเช้าอยู่เลย นอนด้วยกันก่อนสักพัก"

ลมหายใจร้อนระอุของจี้หลิงชวนพ่นออกไปสัมผัสที่โคนหูของมู่ซีซี ทำให้มู่ซีซีหน้าแดงขึ้นเรื่อยๆ เธอขยับต่อสู้อยู่สักพัก แต่จี้หลิงชวนไม่เพียงจะไม่ยอมปล่อย กลับกอดมู่ซีซีเอาไว้แน่นขึ้นไปอีก

ทันใดนั้นน้ำเสียงที่ดูสุขุมและไพเราะของจี้หลิงชวนก็ดังขึ้น "อย่าขยับ! ฉันไม่รังเกียจหรอกนะถ้าเราจะออกกำลังด้วยกันต่อ"

ทันทีที่เสียงขู่ของจี้หลิงชวนแผ่วเบาลง ร่างกายของมู่ซีซีก็แข็งทื่อขึ้นในทันที เธอไม่กล้าขยับตัวเลยแม้แต่น้อย

มู่ซีซีมองไปที่จี้หลิงชวนราวกับว่าจะร้องไห้ เธอไม่ต้องการโดนกระทำอีกแล้ว เมื่อคืนเธอถูกจี้หลิงชวนทรมานจนเกินพอแล้ว และตอนนี้ขาของเธอยังปวดเมื่อยอยู่เลย

จี้หลิงชวนก้มศีรษะลงมองดูมู่ซีซีที่เหมือนกำลังจะร้องไห้ และอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มออกมา

โชคดีที่จี้หลิงชวนไม่ได้โหดร้ายแบบนั้น เขาก็แค่ต้องการกอดมู่ซีซีไว้เฉยๆ ไม่ได้คิดที่จะทำอะไรเธอเลย ทั้งสองคนหลับไปสักพัก จากนั้นจึงลุกขึ้นจากเตียง

หลังจากรับประทานอาหารเช้าด้วยกันแล้ว จี้หลิงชวนก็ขับรถไปทำงานที่บริษัทพร้อมกับมู่ซีซี

ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองได้รับการเปิดเผยแล้ว ดังนั้นจี้หลิงชวนจึงต้องการแสดงความสนิทสนมรักใคร่ของเขาให้ทุกคนได้รับรู้ เขาขับรถออกจากบ้านและตรงไปที่ประตูอาคารของบริษัทนายทุนจี้ซือ จากนั้นก็หยุดรถ

มู่ซีซีกำลังจะปลดเข็มขัดนิรภัยและลงจากรถไป แต่ก่อนที่เธอจะรู้ตัว มู่ซีซีก็ได้ถูกจี้หลิงชวนกดลงบนเบาะที่นั่งของรถและจูบจนเขาพอใจ จากนั้นจี้หลิงชวนจึงยอมปล่อยเธอออกไป

มู่ซีซีถูกจี้หลิงชวนจูบจนหน้าแดง ดวงตาสีพีชที่สวยงามของเธอดูเหมือนเธอถูกรังแกมา เพราะมันดูชุ่มฉ่ำราวกับว่าน้ำตากำลังจะไหลออกมา จี้หลิงชวนอดใจไม่ได้ที่จะหยิกแก้มของมู่ซีซีและพูดกับเธอว่า"วันนี้ตอนเที่ยงมาทานอาหารที่ห้องทำงานของฉันนะ จำได้ไหม？"

ด้วยสายตาที่ทำให้ปฏิเสธไม่ได้ของจี้หลิงชวน มู่ซีซีจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างเชื่อฟัง และขณะที่เธอกำลังจะตอบรับ เสียงโทรศัพท์มือถือของจี้หลิงชวนที่อยู่ในรถก็ดังขึ้น

สายตาของทั้งสองคนจับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือที่สั่นอยู่ในทันที เป็นเพราะมู่ซีซีอยู่ห่างออกไปในระยะที่มากพอควร จึงเห็นตัวเลขที่แสดงอยู่บนจอของโทรศัพท์ไม่ชัด

จี้หลิงชวนนั่งตัวตรง และรับโทรศัพท์ในทันที "ฮัลโหล？ มีธุระอะไรหรือเปล่า？"

มู่ซีซีได้ยินสิ่งที่พูดจากทางปลายสายโทรศัพท์ไม่ชัดเจน แต่เมื่อเธอเห็นใบหน้าของจี้หลิงชวนที่ดูเคร่งขรึมขึ้น มันเห็นได้ชัดว่ามีเรื่องสำคัญบางอย่างเกิดขึ้น

ทันทีหลังจากนั้น จี้หลิงชวนก็กำโทรศัพท์ไว้แน่นและพูดขึ้นว่า "ส่งไปที่โรงพยาบาลก่อน! ผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ !"

หลังจากเสร็จสิ้นการโทร จี้หลิงชวนก็มองไปที่มู่ซีซีด้วยสายตาที่วิตกกังวล "ซีซี เธอไปทำงานก่อนฉันมีเรื่องด่วนที่ต้องไปจัดการ"