บทที่ 112 ภรรยาของผมดูดีขนาดนี้ มองเท่าไหร่ก็ไม่พอ

เธอพึ่งได้รู้ว่าเป็นวันเกิดของเขาอย่างกะทันหัน เลยไม่ได้เตรียมแม้แต่ของขวัญมาให้ พอนึกขึ้นได้ว่ามู่เฉินหยวนชอบกินซุปเห็ดหูหนูขาวก็เอาขวดเก็บความร้อนในกระเป๋าออกมายื่นให้เขา

“เอ่อ คุณมู่ คือฉันไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณ แม้แต่ของขวัญก็ยังไม่ได้เตรียมมา อันนี้แม่ของฉันตุ๋นเอง ถ้าคุณไม่รังเกียจล่ะก็รับไว้ด้วยนะคะ แล้วก็.....สุขสันต์วันเกิดค่ะ”

ขวดสีชมพูอ่อนที่มีนิ้วมือเรียวสวยของหญิงสาวโอบล้อม มองดูแล้วเหมือนกับหยกขาวก็ไม่ปาน ดูแล้วช่างมีเสน่ห์ซะเหลือเกิน

มู่เฉินหยวนยิ้ม

ยัยคนนี้น่าสนใจจริงๆ ทุกครั้งที่ให้ของมีแต่ของติดดินทั้งนั้น

พอเห็นว่ามู่เฉินหยวนไม่รับของสักทีก็เลยคิดมากไปต่างๆนานๆ คุณคุณอามู่อยากได้อะไรกันนะ แล้วเขามีอะไรแล้วบ้าง ตัวเองให้ซุปเห็ดหูหนูตุ๋นก็คงไม่ค่อยเหมาะสม เลยจะชักมือกลับ

เธอกำลังจะชักมือกลับขวดเก็บความร้อนในมือก็ถูกมู่เฉินหยวนเอาไป เขายิ้มแล้วพูดว่า “ขอบคุณมากคุณหนูถัง ของขวัญชิ้นนี้ไม่เลวเลย ผมชอบมากครับ”

ใบหน้าของถังซินมีสีชมพูระเรื่อๆ “คุณมู่ก็พูดเกินไปค่ะ”

มู่เฉินหยวนถามถังซินว่าว่างไหม อยากจะให้เธอไปด้วยกัน แต่ถังซินรู้ว่าคนที่เขานัดไว้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับเธอ ก็เลยปฏิเสธไปอย่างสุภาพแล้ว

หลังจากนั้นมู่เฉินหยวนก็รับโทรศัพท์และดูเหมือนว่าจะมีธุระต้องรีบไป เขาเรียกให้พนักงานขายเข้ามาแล้วบอกกับถังซินว่า “คุณหนูถังถ้าชอบหลังไหนก็บอกเขาได้เลยนะครับ ผมคงต้องไปก่อน” ถังซินพยักหน้าตอบรับ

หลังจากที่มู่เฉินหยวนออกไป ถังซินก็ยังคงดูโมเดลและนิตยสารบ้านต่อเพื่อจะนำมาเปรียบเทียบกันกับอีกหลายหลังที่คุยกับมู่เฉินหยวนไว้ สรุปเธอก็เลือกบ้านที่อยู่ตรงถนนจิ่นหยวนเพราะการคมนาคมค่อนข้างสะดวก

“งั้นเอาหลังนี้ค่ะ” หลังจากที่ถังซินเลือกเสร็จเธอก็หยิบบัตรของเธอออกมา ตอนแรกเธอว่าจะใช้ข้อมูลของกวนชิงเฟิงแต่ว่าเขาก็ไปซะแล้ว ถังซินเลยต้องใช้ข้อมูลบัตรประชาชนของตัวเองแทน

พนักงานจัดการทุกอย่างให้เธออย่างรวดเร็ว ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำก็จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว

ในตอนที่ถังซินเซ็นสัญญาซื้อเหลือบไปเห็นราคา เธอนิ่งไปพักหนึ่ง “ทำไมแค่แปดแสนล่ะคะ ไม่ได้เขียนผิดใช่ไหม?”

“คุณมู่สั่งไว้ว่าบ้านที่คุณหนูเลือก ต้องลดราคา90%ค่ะ” พนักงานขายตอบ “บ้านพวกนี้เป็นของบริษัทมู่ซื่อทั้งหมด คุณจ่ายแค่แปดแสนก็พอแล้ว นอกนั้นพวกเราจะจัดการเองค่ะ”

เธอน่าจะให้คุณมู่ทำสัญญาลดราคาแต่แรกก็จบแล้ว นี่อะไรกัน ลด90%มันต่างจากให้ฟรีตรงไหนกัน

ถังซินถาม “ฉันไม่ซื้อแล้วได้ไหม?”

“คุณไม่ชอบบ้านหลังนี้หรอคะ? งั้นลองดูบ้านหลังอื่นไหมคะ เดี๋ยวผมบอกคุณมู่เอง” พนักงานขายบอกพลางกดหมายเลขโทรศัพท์ของมู่เฉินหยวน แต่ถังซินหยุดไว้ซะก่อน

“เอาก็ได้ๆ เดี๋ยวฉันเซ็นเลยแล้วกัน” ถังซินเซ็นชื่อตัวเองในเอกสารหลายฉบับอย่างรวดเร็วและส่งกลับไป

เธอปฏิเสธไปแล้วหนึ่งรอบ ถ้าเธอยังปฏิเสธอีกล่ะก็ เขาต้องคิดว่าเธอหยิ่งแน่นอน งั้นก็รับไว้เลยน่าจะดีกว่า อีกอย่างคุณมู่ก็พูดถูก เธอช่วยเขาทำงานตั้งมากมายแถมยังไม่เคยทำพลาดด้วย

บ้านที่ซื้อก็พร้อมเข้าอยู่เลยเพียงแค่ขนของเข้าไปก็อยู่ได้แล้ว

หลังจากที่เธอจัดการธุระต่างๆเสร็จ เธอก็ขับรถกลับไปที่อพาร์ตเม้น ระหว่างทางเธอก็โทรหาแม่บอกให้เธอเก็บข้าวของให้เรียบร้อย อาทิตย์หน้าเธอและกวนชิงเฟิงจะไปช่วยย้ายบ้าน คุณแม่ถังก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไรอีก

หลี่ซูเจ๋ยังไม่ได้กลับบ้าน ในอพาร์ตเม้นจึงมีแค่ถังซินคนเดียว เธอนำผักกาดดองที่ได้มาจากคุณแม่มาเก็บไว้ให้เรียบร้อย หลังจากนั้นเธอก็อาบน้ำแล้วกะว่าจะดูหนังผ่อนคลายสักหน่อย แต่เพื่อนร่วมงานส่งข้อความมาหลายข้อความ

เธอยอมแล้วจริงๆ

กะไว้ว่าจะพักผ่อน แต่ผลลัพธ์คือแค่เปลี่ยนที่ทำงานเท่านั้นเอง

พอเธอจัดการกับธุระเสร็จ เงยหน้ามาฟ้าก็มืดแล้ว พอดูเวลาถึงได้รู้ว่าตอนนี้ทุ่มกว่าแล้ว โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นมาอีก

ถังซินหงุดหงิดมาก รับสายแล้วพูดว่า “ใครคะ?”

“คุณหนูถัง ฉันคือเลขาเกา” กาวเหม่ยซีตอบ “ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลาว่างไหมคะ?”

“มีเรื่องอะไร?”

“คุณมู่เขา...ดูไม่ค่อยปกติ” กาวเหม่ยซีตอบแบบอ้ำๆอึ้งๆ “ฉันมารับคุณมู่ที่คลับตรงตามเวลาที่นัดไว้7:30แต่ว่าเขาไม่ยอมไป เหมือนจะมึนๆ ใครให้ดื่มเหล้าก็ดื่ม”

เหมือนจะมึนแล้ว?

ความคิดเห็น