บทที่ 154 างั้นทำไมพี่ไม่เกิดอารมณ์ชั่ววูบกับซือซือบ้างล่ะ

บทที่ 154 างั้นทำไมพี่ไม่เกิดอารมณ์ชั่ววูบกับซือซือบ้างล่ะ

พอเห็นว่าหลบไม่พ้น ถังซินเลยต้องหันตัวมาเผชิญเขา ยิ้มอาย ๆ

“ประธานมู่คะ กินแอปเปิ้ลไหมคะ”

“กิน”

ถังซินคิดไม่ถึงว่าเขาจะตรงขนาดนี้ ฝืนใจไปหยิบมีดเล็ก ๆ มาปอกเปลือก

น่าอึดอัดจริง ๆ เลย

ถ้ารู้แต่แรกว่าอยู่กับประธานมู่แล้วจะอึดอัดขนาดนี้ เธอก็ไม่บอกลู่เหวินซูว่าจะมาที่นี่หรอก

บรรยากาศในห้องครัวอึดอัด เงียบสงบมากไปสักพัก มู่เฉินหย่วนก็เปิดปากทำลายความเงียบ “ถังซิน คุณหลบหน้าผมเพราะเรื่องคราวก่อนใช่ไหม”

ช่วงนี้ถังซินไม่ติดต่อเขา กลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจมากแทนเพราะไม่มีคนมาพูดจ้อใส่อยู่ข้างกาย

แค่เพราะร่างกายเป็นอุปสรรคเลยไปบริษัทไม่ได้

พอเขาพูดถังซินก็นึกถึงจูบนั้นในห้องน้ำ ก็ยิ่งรู้สึกอึดอัด “ไม่ใช่จริง ๆ ค่ะ เป็นเพราะที่บริษัทงานเยอะมาก บวกกับมู่เจิ้งเฉิงไม่มีความเคลื่อนไหวเลย ฉันสงสัยว่าเขากำลังรออะไรอยู่ค่ะ”

ปอกแอปเปิ้ลเสร็จแล้ว ถังซินก็รีบหันทิ้งไปครึ่งหนึ่งแล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “วันนี้ฉันมาที่นี่ ก็เพราะอยากบอกคุณเรื่องนี้ คุณคิดว่าเขากำลังรออะไรเหรอคะ”

มู่เฉินหย่วนรับแอบเปิ้ลครึ่งนั้นมา พูดสีหน้าเฉยเมย “รอจังหวะที่ดีที่สุด หุ้นเดิมที่อยู่ในมือผู้ถือหุ้น คุณกับเขาได้มาพอสมควรแล้ว แต่ความจริงเขาได้มาไม่เท่าไหร่ ส่วนใหญ่อยู่ในมือพ่อผม”

เขาพูดของเขาค่อนข้างลึกซึ้ง ถังซินงงไปพักหนึ่ง พอคิดดี ๆ สักพักถึงเข้าใจ

ถังซินพูด “เขาทำอะไรเปิดเผย ท่านมู่ไม่มีทางยกหุ้นในมือให้เขาแน่ ๆ ค่ะ”

พูดจบ เธอก็คิดถึงอะไรอีก สีหน้าเคร่งเครียดมาก “ถ้าคุณบอกว่ามู่เจิ้งเฉิงรีบร้อน เขาไปอะไรแย่ ๆ ใส่ท่านมู่หรือเปล่าคะ”

“ถึงเขาจะกล้าหาญ แต่ไม่กล้าหรอก” มู่เฉินหย่วนพูดเรียบ ๆ แต่สายตากลับอาฆาตแค้นมาก “ถ้าคนตระกูลมู่คนไหนกล้าแตะต้องพ่อผม ผมจะทำลายตระกูลตระกูลมู่ซะ”

ถังซินรู้ว่าเขาพูดจริงทำจริง

ท่านมู่เอามู่เฉินหย่วนมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ในใจเห็นท่านมู่เป็นพ่อแท้ ๆ

แต่ถังซินคิดไม่ตกจริง ๆ ทำไมลุงมู่ร่างกายครบองค์ประกอบแข็งแรง เพอร์เฟคขนาดนี้ ถึงถูกพ่อแม่ใจร้ายทอดทิ้ง ถ้าไม่ได้เจอท่านมู่ แล้วเขาจะเป็นเช่นไร

พอคิดมาถึงจุดนี้ก็มองชายหนุ่มที่กำลังหันข้างอยู่ ถังซินก็รู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาในใจ เธอไอ ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ถ้างั้นประธานมู๋ คุณจะเอายังไงต่อคะ บอกฉันได้ไหมคะ”

“ไม่มี”

ถังงซินอึ้ง “ห๊ะ ไม่มีเหรอคะ”

“ใช่ เขามาไม้ไหนก็ตอบกลับอย่างนั้นแหละ” มู่เฉินหย่วนเห็นเธอทำหน้างง จึงยิ้มด้วยสายตา “อีกอย่าง ตอนนี้คุณเหมาะกับตำแหน่งประธานมาก มีความยืดหยุ่นสูงมาก แม้ว่าผมจะเกิดเรื่อง แต่ก็เชื่อว่าคุณก็สามารถกอบกู้กลับมาได้ ตอนแรกผมที่ผมประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนสลบไป ตอนที่ยากลำบากที่สุด คุณเป็นคนแก้ปัญหาทุกอย่างของบริษัทไม่ใช่เหรอ”

จากที่หลอกถังซินไปตุรกีจนถึงให้เธอเป็นผู้จัดการแผนกพิเศษ ไปจนถึงสไตล์การจัดการของเธอหลังจากที่บริษัทอยู่ในมือเธอ อยู่ในสายตาของเขาหมด สามารถเป็นพยานในการเปลี่ยนแปลงของเธอได้

ผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนกับไข่มุกในทราย แค่แหวกทรายด้านบนออก เธอก็สามารถเปล่งแสงแวววาวได้

เขาไม่เหมือนกับหลินเฉิงจี๋

หลินเฉิงจี๋ชอบแอบถังซินเอาไว้เธออยู่ในกรงทองเพลิดเพลินไปกับความอบอุ่น ไม่ปล่อยยอมให้เธอลำบาก เขาชอบปล่อยให้เธอทำในสิ่งที่ชอบ ผลักดันศักยภาพของเธอ

แทนที่จะปกป้องคุ้มครองเธอ สู้ให้ตัวเองปล่อยให้เธอออกมาสู่โลกกว้างดีกว่า

เขายอมรับว่าใช้ถังซินแกล้งคนในตระกูลมู่ แต่เขาก็ทุ่มเทกับเธอก็ไม่น้อย

และเธอก็ไม่ทำให้เขาผิดหวัง

“ประธานมู่ คุณอย่าพูดพวกคำที่ไม่เป็นมงคลสิคะ” ถังซินไม่ชอบฟังคำพวกนี้จึงขมวดคิ้วพูด “คุณอย่าไปฟังใครบางคนพูดซี้ซั้ว ขาของคุณโอเคดี ขอแค่ต้องพักฟื้นดี ๆ เท่านั้น”

“คนที่คุณลู่เลือกมาไม่เข้าท่าเลย คราวนี้ฉันหาให้คุณเองค่ะ”

“คุณออกไปเดินข้างนอกบ้างสิ อุดอู้อยู่แต่ในบ้านก็ไม่ดีนะคะ”