บทที่ 178 ฉันอ่อนหัดเกินไป

บทที่ 178 ฉันอ่อนหัดเกินไป

“แก แก...” มู่เจิ้งเฉิงร้องลั่นขึ้น คำพูดไม่จบสักประโยชน์ เขาทำได้แค่มองมู่เฉินหย่วนที่เดินจากไปพร้อมกับถังซิน ในคอเต็มไปด้วยความหวานที่เต็มไปด้วยเลือดพุ่งออกมา

“พี่สาม” มู่เจิ้งหย่ารีบไปพยุงเขา “พี่ไม่เป็นอะไรนะ!”

“ไอเด็กบัดซบนี่!” มู่เจิ้งเฉิงเอ่ยขึ้นอย่างโมโห เขาใช้ชีวิตมากว่าหลายสิบปี แม้ว่าจะถูกเด็กที่รับเลี้ยงบังคับให้มาอยู่ในจุดๆนี้ และยังต้องให้ลูกชายคนที่สองมาเสียแขนไปหนึ่งข้างอีก

มู่เจิ้งหย่าเอ่ยขึ้น นายก็รู้ว่าพี่สองให้ความสำคัญกับลูกมาก การที่เขาเสียหลานไปเขาต้องร้อนใจแน่ เขาอยู่ข้างผู้ชายคนนั้นพวกเราก็ไม่มีทางเลือกแล้ว”

มู่เจิ้งเฉิงตะโกนขึ้น “แค่นนี้ฉันต้องชำระ!”

“คุณผู้ชาย เชิญครับ” บอดี้การ์ดเดินมาและมองไปยังมู่เจิ้งเฉิงแล้วเอ่ย “สรุปใครจะเป็นคนไปตัดแขนครับๆ คุณหรือลูกชายผมจะได้ให้หมอเตรียมยาชาไว้”

อีกนิดมู่เจิ้งเฉิงก็แทบจะสำลักเลือดออกมาอีกรอบ เขาหลับตาลงและผลักให้มู่เจิ้งหย่ารีบขึ้นไปข้างบน

มู่จินเซวียนที่เพิ่งจะถูกยิงมาสองนัดยังคงนอนสลบไม่รู้สึกตัวอยู่ หากไม่ได้ฉีดยาชาและถูกตัดแขนเขาก็คงไม่รู้สึกอะไร มู่เจิ้งเฉิงเมื่อได้เห็นลูกชายสุดที่รักต้องเป็นคนพิการที่น่าสงสาร ใบหน้าก็ซีดลงอย่างเห็นได้ชัด

เขาเดินไปยังด้านหน้าหน้าต่างมุมห้อง และหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครสักคน หลังจากที่รอให้มีคนรับสาย มู่เจิ้งเฉิงจึงกัดฟันพูดขึ้น “ช่วยฉันบอกกับคุณผู้ชายหลินที ฉันสามารถลดราคาหุ้นของบริษัทมู่ซื่อเพื่อขายให้เขาได้ แต่เขาต้องรับปากฉันหนึ่งเรื่อง!”

อีกด้านถังซินที่เดินออกมาจากห้องใหญ่เมื่อครู่ยังคงมึนงงและหายใจหอบ คล้ายกับว่ากำลังฝันไป

เธอเพิ่งจะได้รู้ว่าอะไรคือการแสดงก็วันนี้นี่แหละ!

ฉากแต่ละฉากเรียงต่อกันของลุงมู่น้อย ความโกรธเคืองที่ไม่เอ่ยขึ้น และในที่สุดเขาก็ทำให้มู่เจิ้งเฉิงกระอักเลือด เขาเล่นใหญ่มาก เธอเงยหน้าขึ้นไปดูตัวละครที่โดดเด่นตัวนี้

มู่เฉินหย่วนเห็นเธอกำลังเหม่อจึงทำขึ้น “คิดอะไรอยู่ สติยังไม่กลับมาหรอ?”

“พูดเยอะขนาดนั้น มันประมวลผลยากมากนะ” ถังซินเงยหน้าขึ้นไปมองเขา และเดินห่างจากเขาไปสองก้าว “ฉันว่าฉันอยู่ห่างนายไว้นิดหน่อยจะดีกว่านะ ฉันอ่อนหัดเกินไป”

มู่เฉินหย่วนยิ้มเล็กน้อยและยื่นมือไปดึงเธอมานั่งบนตัก “ไม่เรียนรู้อะไรเพิ่มบ้างหรอ?”

ถังซินพูดเสียงเรียบ “เหอะ จะไปเรียนรู้ได้ยังไงล่ะ?”

“ง่ายจะตาย เช่นเธอกำลังต่อสู้กับคนยังไงเธอก็ต้องมีแผนรับมือกับคนแบบนั้น” มู่เฉินหย่วนเอ่ย “แค่เธอยั่วเขา ยังไงเขาก็ต้องคิดว่าเธอไม่กล้าทำอย่างนั้นกับเขา”

มันก็แค่นี้

ถังซินคิดถึงตอนที่จินเซวียนทำร้ายเธอนั้น ก็โกรธมาก

ว่ามู่เฉินหย่วนไม่กล้าทำอย่างนั้นกับเขา

ทว่าเธอยังคงมีความกังวลใจเล็กน้อย “คุณคิดว่าคนอย่างมู่เจิ้งเฉิงนั้น หากคุณไปตัดแขนลูกชายของเขา สักวันเขาก็ต้องกลับมาล้างแค้นคุณอยู่ดีอีกอย่างคุณก็ไม่ควรจะโกหกพ่อของคุณนะ”

มู่เฉินหย่วนหยีตาเล็กน้อย “”

“ไม่ๆ” ถังซินโบกมือ “ ความหมายของฉันก็คือพวกเราสามารถแอบหาคนไปตัดแขนของเขาก็ได้นี่ คุณไม่ควรที่จะโหดร้ายขนาดนี้นะเพราะว่าสุขภาพของคุณก็ไม่ดี”

“ ก็แค่อยากให้พวกเขาจำไว้ทีหลังพวกเขาจะได้ไม่ต้องกลับมาทำร้ายคนของผมอีก” มู่เฉิงหย่วนเอ่ย “พ่อของผมให้ความสำคัญกับญาติพี่น้องเขาอยากจะปล่อยจินเซียนไปผมก็เลยทำได้แค่นี้”

ถังซินมุ่นคิ้ว “ฉันกลัวว่าอุบัติเหตุรถชนมันจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ฉันกลัวว่าคุณจะตกอยู่ในอันตราย”

เรื่องอุบัติเหตุครั้งนั้นก็เป็นเรื่องที่คาดไม่ถึงเหมือนกัน

ดวงตาของมู่เฉินหย่วนขยับไปมา อุบัติเหตุครั้งนั้นู่เจิ้งหย่าเป็นคนวางแผน สุดท้ายกลับเป็นเขาที่ นมหนาวมู่เจิ้งอยากเข้าคุก ถังซินถูกปกปิดเรื่องนี้มาโดยตลอดจึงทำให้เธอไม่รู้

หากเธอรู้เรื่องนี้แล้วจะสามารถเข้าใจเขาได้หรือไม่?

หรือจะกดเป็นฟืนเป็นไฟ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้มู่ทั้งอยู่ด้วยก็รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเค้ากัดปากเล็กน้อยก่อนเอ่ย “ถังซิน”

“ ท่านประธานมู่คะสิ่งที่คุณอยากจะพูดฉันรู้หมดแล้วค่ะ”

เขาอึ้งเล็กน้อย

ถังซินจับมือเค้าแน่น นัยน์ตาที่เผยถึงความมั่นคงเด็ดเดี่ยวพร้อมทั้งความนุ่มนวลอ่อนโยน ก่อนเอ่ย “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณตลอดไปฉันจะดูแลคุณและช่วยคุณจัดการกับเรื่องที่ทำให้คุณต้องหนักใจ”