ตอนที่ 216
บทที่ 216 ประธานมู่เริ่มเลี้ยงสุนัขแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 216 ประธานมู่เริ่มเลี้ยงสุนัขแล้ว
มู่เฉินหย่วนเห็นเธอตอบด้วยน้ำเสียงเชื่องช้า ดวงตาขยับไปมา หยิบโทรศัพท์จากมือเธอมา
“ประธานฉิน ผมมู่เฉินหย่วนนะ”
เพื่อให้ถังซินได้ยินเนื้อหาบทสนทนา มู่เฉินหย่วนก็เปิดลำโพง
ถังซินจึงทานอาหารไปด้วยฟังพวกเขาคุยกันไปด้วย และให้มู่เฉินหย่วนอธิบายศัพท์ทางการพวกนั้นเป็นภาษาง่ายๆ สุดท้ายก็ฟังเข้าใจแล้ว
หลังจากวางสาย มู่เฉินหย่วนก็คืนโทรศัพท์ให้ถังซิน “คุณไม่เคยทำในส่วนนี้ ไม่รู้ก็ไม่แปลก ผมจะให้ผู้ช่วยจางส่งข้อมูลที่เหมือนกันให้คุณ คุณดูเดี๋ยวก็เข้าใจแล้ว”
“ประธานมู่ นี่ถือว่าคุณใช้อำนาจเพื่อประโยชน์ส่วนตัวหรือเปล่าอ่ะ?” ผู้ช่วยจางจงใจพูด “ถ้าคุณหญิงจะเอาข้อมูล ก็ควรไปหาที่บริษัทเหอชวนสิ ทำไมต้องเอาของบริษัทมู่ซื่อให้เธอด้วย?”
“ข้อมูลพวกนั้นของเหอชวนไม่มีคุณภาพ” มู่เฉินหย่วนหรี่ตาเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชานิดหน่อย “เก็บคำพูดนายซะ อย่าพูดมาก”
ถังซินรู้จุดประสงค์ของเขา กล่าวขอบคุณอย่างจริงใจ “ขอบคุณค่ะคุณชายมู่”
“ยินดีครับ”
ทานอาหารกลางวันที่บ้านผู้ช่วยจาง อยู่อีกสักพัก ถังซินก็จะกลับแล้ว เธอยังมีธุระต้องจัดการ ข้อมูลพวกนั้นที่ผู้ช่วยจางให้มา เธอต้องรีบกลับไปอ่านให้หมด
ถังซินจะไป มู่เฉินหย่วนก็จะไปเหมือนกัน
ผู้ช่วยจางกันเขาไว้ ยิ้มอย่างจริงใจ “ประธานมู่ ไหนๆ ก็เสียเวลาช่วงเช้าไปแล้ว ขออีกไม่กี่นาทีได้ไหม?”
“มีธุระเหรอ?”
ผู้ช่วยจางผิวปาก มู่เฉินหย่วนก็เห็นเยอรมันเชพเพิร์ดน่าเกลียดน่าชังวิ่งเข้ามาอย่างร่าเริงและขยันขันแข็ง เขาลากผู้ช่วยจางมาบังตัวเองไว้ ใบหน้ามืดมนแล้ว
“ประธานมู่ นี่คือหมา ไม่มีขน” ผู้ช่วยจางพูด “คุณสะดวกเลี้ยงมันไหม?”
“นายพูดอีกทีสิ?” มู่เฉินหย่วนมองเขาอย่างเย็นชา กดดันอย่างมาก
ผู้ช่วยจางรีบพูด “ประธานมู่ นี่มันไม่ใช่หมาธรรมดานะ นี่เยอรมันเชพเพิร์ด มันฉลาดมาก ช่วยเฝ้าบ้านได้ด้วย”
“บ้านฉันมีระบบป้องกัน”
“ออกไปข้างนอกใช้งานได้นะ? มันช่วยแทนสิ่งของด้วย”
“มีคนขับรถ”
ทุกประโยคถูกมู่เฉินหย่วนสวนกลับหมด ผู้ช่วยจางเหนื่อยใจมากแล้ว จากนั้นเขาก็เกิดปิ๊งไอเดีย “ประธานมู่คุณไม่รู้ล่ะสิ คุณหญิงถังตั้งชื่อให้มันด้วยนะ ชื่อว่าวั่งฝู”
“......”
ผู้ช่วยจางพูดต่อ “คุณหญิงถังก็อยากเลี้ยงเหมือนกัน แต่เธอไม่มีสนามหญ้า คอนโดที่อาศัยก็ไม่ให้เลี้ยง ตั้งชื่อให้แมวว่า เจาฉาย ตั้งชื่อให้เยอรมันเชพเพิร์ดว่าวั่งฝู ซึ่งมีความหมายว่าให้ประสบความสำเร็จและรวยๆ ไง!”
มู่เฉินหย่วนมองเยอรมันเชพเพิร์ดที่อยากมาคลอเคลียตน เขาขยับไปด้านหลังด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
“ไม่เลี้ยง”
เขาไม่สนใจจะเลี้ยงสัตว์
“ประธานมู่ ลองคิดดูอีกที” ผู้ช่วยจางค่อยๆ โน้มน้าวอย่างมีขั้นตอน “คุณหญิงถังชอบมันมาก ต่อไปคุณพามันไปถึงประตูบ้านคุณหญิงถัง คุณหญิงถังต้องเชิญคุณเข้ามาดื่มชาอย่างเต็มใจมากแน่ๆ”
มู่เฉินหย่วนหัวเราะเยาะ “ฉันจะได้ดื่มชาหรือไม่ ต้องพึ่งมันเหรอ?”
ผู้ช่วยจางลูบคาง พลางนึก “ผมเห็นท่าทางคุณหญิงถังไม่อยากเจอประธานมู่ ประธานมู่ไม่คิดงี้เหรอ?”
“......”
ภายใต้การโน้มน้าวของผู้ช่วยจาง ตอนมู่เฉินหย่วนจะไป มือซ้ายถือกรงของเยอรมันเชพเพิร์ดตัวน้อย มือขวาถืออาหารสุนัข ดูแล้วอบอุ่นใจ แต่สีหน้าท่าทางยากจะคาดเดา
ระหว่างทางขับรถกลับ มู่เฉินหย่วนก็มองกรงที่วางอยู่ที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า เยอรมันเชพเพิร์ดตัวน้อยลืมตามองเขา กระดิกหางไม่หยุด มันอยากออกมาจากกรงมาก
เขาละสายตาออกมา นวดหว่างคิ้ว “ฉันบ้าไปแล้วจริงๆ”
ทั้งๆ ที่เกลียดการเลี้ยงสัตว์ ตอนนี้กลับเลี้ยงสัตว์ เพราะผู้หญิงที่ชื่อถังซินชอบมัน ดูเหมือนเส้นตายของเขาจะถูกเธอเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา
บ้าไปแล้วจริงๆ!
--