บทที่ 244 เตรียมเอาไว้ให้คุณเป็นพิเศษเลยนะ

บทที่ 244 เตรียมเอาไว้ให้คุณเป็นพิเศษเลยนะ

“ไม่มีประโยชน์สำหรับฉันเหมือนกัน” มู่เฉินหย่วนหัวเราะเรียบ ๆ แล้วพูดจากใจจริง “ไอ้สี่ เรื่องนี้แกเหนื่อยแย่เลยนะ”

ลู่เหวินซูถอนหายใจ

ลำบากอะไรกัน เรื่องที่ยากจะสอบถามผลสุดท้ายกลับเป็นแบบนี้

ไม่นานลู่เหวินซูก็ไป ห้องทำงานใหญ่โตก็เหลือแต่มู่เฉินหย่วนคนเดียว เขาก้มหน้าลงไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ สักพักก็เปิดลิ้นชักหยิบเอารูปในหนังสือออกมา

เมื่อก่อนเขาคิดมาตลอดว่าถ้าได้เจอหน้ากันจะเป็นอย่างไร แต่พอหาเจอแล้วก็ยิ่งผิดหวัง จนถึงขนาดจะยอมแพ้แล้ว ตอนนี้ข้อมูลมาหาเขาถึงที่เองแล้ว

พวกเขาตายแล้ว

มู่เฉินหย่วนดูหนุ่มสาวในรูปภาพ ริมฝีปากบางพึมพำ “ตายแล้วก็ดี”

เขาจะได้ไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้อีก

มือถือสั่นสองรอบ

ถังซินส่งข้อความทางวีแชทมา : (ประธานมู่คะ เจอกันที่คลับเฮาส์ตอนสองทุ่มนะคะ ฉันอยากเลี้ยงข้าวคุณค่ะ)

...

ถังซินเพิ่งถึงบริษัทก็ได้รับโทรศัพท์จากโรงพยาบาลถามความสัมพันธ์ของเธอกับคุณแม่ถัง

เธอรีบไปโรงพยาบาล พอถึงห้องผู้ป่วยก็เห็นคุณแม่ถังนอนอยู่บนเตียง มือเท้าของคุณแม่มีผ้าพันแผลพันอยู่ด้วย คุณหมอบอกคุณแม่ถังตกบันไดลงมาจากชั้นบน กระดูกหักไปทั้งตัวต้องนอนโรงพยาบาลไปสักพัก

พอคุณหมอไปแล้ว ถังซินรับไปถามข้างเตียงคนไข้ “ไปทำอีท่าไหนคะ ทำไมแม่ถึงตกบันไดจากชั้นบนลงมาได้ล่ะคะ”

“ไม่ใช่ว่าแม่ไม่ระวังนะ แม่รู้สึกว่ามีคนผลัก” คุณแม่ถังพูด “ตอนนั้นแม่อยากจะย้ายหนังสือไปชั้นหนึ่ง ตายังมองบันไดอยู่นะ มีคนผลักแม่จากด้านหลังทีหนึ่ง”

ถังซินหน้าเครียดทันที “แม่เห็นคนคนนั้นไหมคะ”

“ไม่เห็น”

ถังซินรู้ว่าคุณแม่ถังไม่มีทางโกหกแน่นอน พอคิดว่ามีใครบางคนอยากจะฆ่าคุณแม่ถังเธอก็สั่นไปทั้งตัว หลังจากที่เชิญพยาบาลที่จ้างมาดูแลคุณแม่ถังได้แล้วก็ไปห้องสมุดที่คุณแม่ถังทำงาน

มีคนเกิดอุบัติเหตุในห้องสมุดแต่ห้องสมุดกลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังคงเปิดอยู่มีคนเข้า ๆ ออก ๆ แม้กระทั่งถังซินขอดูกล้องวงจรปิดกับพนักงานห้องสมุด พนักงานก็ยังทำท่าทางแย่มาก ๆ ด้วย

ถังซินโทรแจ้งตำรวจทันที

เห็นมีตำรวจมาคนของห้องสมุดถึงรีบพาไปห้องกล้องวงจรปิด แต่ทว่าทางด้านบันไดนั้นเป็นมุมอับ เห็นแค่คุณแม่ถังกลิ้งลงมาด้านล่างเท่านั้น มองไม่เห็นบันไดชั้นบน

จากมุมอื่นของกล้องวงจรปิดเห็นมีคนจำนวนไม่น้อยขึ้นชั้นสอง แต่ดูไปก็ไม่น่าสงสัย ตรวจสอบชั่วโมงกว่า สุดท้ายก็ไม่เจออะไรเลย

ตำรวจก็มีธุระเช่นกัน ไม่สามารถเสียเวลาอยู่ตรงนี้ได้ พอไม่เจออะไรไม่นานก็ไป

ถังซินเพิ่งออกมาจากห้องสมุดก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาพูดกับเธอ “คุณถัง อย่าตรวจสอบเรื่องนี้เลยนะ คุณตรวจสอบไม่เจออะไรหรอก”

ถังซินจ้องเขาตาเขม็ง “ฝีมือพวกแกใช่ไหม”

ชายหนุ่มคนนี้แค่พูด “คุณถัง เจ้านายผมอยากให้คุณฉลาดหน่อย ให้ส่งของมาไม่อย่างนั้นลงโทษคราวหน้าจะไม่ลงมือเบาขนาดนี้ คุณเข้าใจไหม”

“เจ้านายพวกแกรองประธานจ้าวใช่ไหม” ถังซินก็ถูกรองประธานจ้าวข่มขู่เหมือนกัน ภาพความทรงจำยังชัดเจนอยู่เลย เธอหัวเราะอย่างเย็นชา “ถ้าฉันได้อะไรมา ฉันก็ไม่ส่งให้หรอก”

เธอโดนยั่วโมโหแล้ว

“กลับไปบอกรองประธานจ้าวซะ ความแค้นในวันนี้ ในอีกไม่กี่วันข้างหน้าฉันจะต้องเอาคืนแน่นอน ถ้าเขาคิดว่าตัวเองใช้แต่อำนาจเล่นงานคนอื่นได้ ถ้างั้นก็ลองดู”

ชายหนุ่มดูเหมือนว่าจะคิดไม่ถึงว่าถังซินจะแข็งแกร่งขนาดนี้จึงอึ้งไปชั่วครู่แล้วมองดูถังซินจากไป

ถังซินส่งวีแชทให้กวนชิงเฟิง พอส่งวีแชทแล้วถึงได้เห็นว่าวีแชทเด้งออกแสดงว่ามีคนเข้าวีแชทของตัวเอง เธอจึงรีบเปลี่ยนรหัสแล้วเข้าสู่ระบบใหม่

เธอปัดดูแชทกลุ่มหนึ่ง ไม่มีอะไรผิดปกติ ก็กดออกมาเลยแล้วโทรหากวนชิงเฟิง

พอรับสายแล้วถังซินก็พูด “รองประธานจ้าวของตระกูลมู่คิดว่ามู่หยางซิวให้สิ่งที่จะส่งผลร้ายกับเขามาให้พี่ บีบบังคับพี่ทุกวิถีทางให้ส่งของให้แถมยังทำร้ายแม่ด้วย”