ตอนที่ 249
บทที่ 249 มีน้องสะใภ้ไฮโซดีจริง ๆ เลยนะ
October 22, 2026
บทที่ 249 มีน้องสะใภ้ไฮโซดีจริง ๆ เลยนะ
ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเข้าครัวแท้ ๆ ครั้งแรกกลับทำอาหารได้ดีขนาดนี้ ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเลย
มู่เฉินหย่วนส่งตะเกียบให้เธอแล้วพูดน้ำเสียงที่ค่อนข้างภาคภูมิใจ “แค่ผมอยากทำหรือไม่อยากทำเท่านั้นแหละ ไม่ใช่ผมทำไม่ได้นะเนี่ย”
“...”
หน้าไม่อายเสียจริง ๆ
ถังซินคีบหมูผัดสับปะรดเปรี้ยวหวานที่ดูดีมากมาหนึ่งคำ เอาใส่ปากไปได้ไม่ถึงสองวินาที รสเปรี้ยวก็เพี้ยน ไม่นานเธอก็คายออกมา
“ทำไมถึงเปรี้ยวล่ะคะ”
“มีสับปะรดไง เปรี้ยวถือว่าปกติไม่ใช่เหรอ” มู่เฉินหย่วนพูด “หวานสิถึงแปลกใช่ไหมล่ะ”
“โอเค คุณมีเหตุผล” ถังซินไม่ทะเลาะกันเขา ไม่กินเมนนูนี้ก็โอเคแล้ว เปลี่ยนไปมะระผัดไข่ ก็ขมจนคายผักออกมา เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “ทำไมถึงขมจังเลยละคะ”
“มะระก็ต้องขมไม่ใช่เหรอ”
“...”
ถังซินไม่กล้าชิมเมนูอื่นแล้ว มือสั่น ๆ ตักซุปปลามาสองช้อน พอกินไปหนึ่งคำ สีหน้าก็ค่อย ๆ นิ่ง พยายามฝืนกลืนซุปลงไปแล้วถึงถามเขา “ทำไมคุณใส่น้ำตาลลงไปในซุปปลามากขนาดนั้นละคะ”
มู่เฉินหย่วนทำหน้าอธิบายไม่ค่อยถูก “ผมคิดว่ามันเป็นเกลือนี่”
“แม่งเอ้ย...” ถังซินอยากจะด่าคำหยาบออกมาแต่เธอก็อดกลั้นเอาไว้แล้วกัดฟันพูด “ต่อให้เป็นเกลือ คุณใส่เยอะขนาดนั้นอยากให้ฉันเค็มตายเหรอคะ”
“สามช้อนเยอะเหรอ”
ถังซินเอาหัวโขกโต๊ะแป๊บเดียวก็เงยขึ้นมาแล้วพูด “คุณมู่คะ รับปากฉันนะ ต่อไปอย่าเข้าอีกได้ไหมคะ หิวแล้วสั่งข้าวกล่องนะ”
“ผมทำตามตำรา ไม่น่าจะผิดนะ” คุณมู่ยังคงรู้สึกดีกับตัวเอง คีบเอาหมูผัดเปรี้ยวหวานมาชิม ๆ จากนั้นสีหน้าก็ยิ่งพูดไม่ออกบอกไม่ถูก
เขาฝืนกลืนหมูผัดเปรี้ยวหวานลงไปแล้วจึงพูด “สั่งข้าวกล่องเถอะ”
เปรี้ยวจนฟันจะหลุดแล้ว
“สั่งกินดีอะไรล่ะ” ถังซินมองบน พูดอย่างอารมณ์เสีย “ตอนนี้เนื้อแพง ใส่ตั้งเยอะน่าน่าเสียดายมาก ไม่ใช่ใส่เยอะจนกินไม่ได้ เปรี้ยวนิดเดียวก็พอแล้ว”
“ผมไม่เดือดร้อนเรื่องเงินซื้อเนื้อหมูนี่...”
“ช่างหน้าไม่อายเหลือเกิน！” ถังซินเอาเนื้อหมูอุดปากเขาแล้วพูดขู่ “ถ้าคุณกินกับข้าวพวกนี้ไม่หมด ฉันจะปล่อยหนูร้อยตัวในบ้านของคุณ”
“...”
มองหญิงสาวก้มหน้ากินข้าว ท่าทางที่ไม่ชอบเปรี้ยวแต่ก็ยังกิน ทำเอามู่เฉินหย่วนหน้าอกร้อนวาบ ตอนนี้แม้เพียงเธอบอกว่าอยากจะได้พระจันทร์ เขาก็จะเก็บลงมาให้เธอได้
เธอน่ารักจริง ๆ เลย
หมูผัดเปรี้ยวหวานกับซุปปลายังรับได้ แต่มะระผัดไข่ข่มเกินไป เธอทิ้งให้มู่เฉินหย่วนทั้งจาน โตขนาดนี้ยังไม่เคยคิดว่ากินข้าวจะกินแล้วทุกข์ทรมานได้
ถังซินส่งข้อความถึงจู่ซือซือ : น้องสาว พี่โชคดีมากจริง ๆ พี่อิจฉาเธอนะ
จู่ซือซือ : ฮะ ฮะ ฮะ เจ้เรียกฉันว่าอะไรนะ เรียกใหม่อีกทีซิ
ถังซิน : น้องสาว
จู่ซือซือโอนให้สองแสนทันที
จู่ซือซือ : ฉันจะดูแลชิงเฟิงเป็นอย่างดีแน่นอน เจ้วางใจเถอะ
ถังซิน : เงินนี้...
จู่ซือซือ : ไม่พอใช่ไหม
ถังซินพอจะพิมพ์บอก “ไม่ต้องหรอก” จู่ซือซือก็โอนมาอีกสองแสน แถมยังส่งภาพใหญ่ ๆ ของแพ็คเกจฤดูใบไม้ร่วงใหม่สองสามภาพมาให้อีก ถามเธอว่าชอบอันไหนหรือว่าอยากได้ทั้งหมดเลย
ถังซินลบตัวอักษรเหล่านั้นออกแล้วแอบรับสี่แสนมาเงียบ ๆ
ถังซิน : กวนชิงเฟิง ไอ้หมอนั่นมันไม่ดีกับเธอหรือเปล่า เธอมาพี่มาได้นะ พี่จะแก้แค้นให้
จู่ซือซือ : จุ๊บ จุ๊บ จุ๊บ เจ้ดีที่สุดเลย รักเจ้ที่สุดเลย
ยังไงซะมีน้องสะใภ้เป็นไฮโซดีจะตายไป