ตอนที่ 253
บทที่ 253 ผู้ชายคนนี้หึงเข้าแล้ว
October 22, 2026
บทที่ 253 ผู้ชายคนนี้หึงเข้าแล้ว
“ถ้างั้นต่อไปถ้าฉันว่าง น้องแร็กดอลล์ไปเยี่ยมแม่มันนะคะ” ถังซินพูด “ถ้าคุณไปนิวยอร์ก ใช้วีแชทไม่สะดวก เรามาแอดอินสตาแกรมกันดีกว่าค่ะ”
พูดแล้วก็ควักมือถือออกมา
ดวงตาดำขลับของมู่เฉินหย่วนมองผู้ช่วยจางแววตาสื่อความหมายอย่างชัดเจน
ผู้ช่วยจางเข้าใจทันที
เถ้าเขาแอดถังซินเป็นเพื่อนในอินสตาแกรม เกรงว่าต้องแกร่วอยู่ที่สาขานิวยอร์กสองสามปี เลยได้แต่บอกกับถังซินไปว่า “คุณถังครับ ผมไม่เล่นอินสตาแกรม และก็ไม่มีแอคเคาท์ด้วยครับ”
“เอ่อคืออะไรดีล่ะ ทางนิวยอร์กขาดคน ผมไปแล้วก็คงยุ่งมาก ไม่มีเวลาว่างหรอกครับ คุณมีปัญหาอะไรถามประธานมู่ได้นะครับ ประธานมู่มีความรู้ความสามารถหลายด้าน เก่งกว่าผมอีกครับ”
ถังซินมองแรงอย่างเหยียด ๆ ใส่มู่เฉินหย่วนแว๊บหนึ่งจากนั้นก็พูดขึ้นว่า “ฉันรู้สึกว่าคุณเก่งมากเลยนะคะ”
“คุณถัง คุณอย่ายอผมโดยไม่มีเหตุผลสิครับ ผมได้จากประธานมู่ทั้งนั้นแหละครับ” ผู้ช่วยจางเหงื่อแตกเต็มหัว ขืนเขายังไม่ไปอีกต้องโดนมู่เฉินหย่วนจำเอาไว้แน่ “ผมไปเก็บของก่อนนะครับ”
หันตัวเผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว
ถังซินพึมพำ ๆ “ดูท่าทางของเขาสิคะ ทำไมเมินใส่ฉันล่ะ ฉันน่าเกียจขนาดนี้เลยเหรอคะ”
“คุณถัง เขาไปแล้วนะ” เส้นเลือดดำที่หน้าผากของมู่เฉินหย่วนกระตุกตลอด
เขารู้สึกหงุดหงิดจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้มองใครโอเคไปหมด แต่พอมองเขากลับทำท่ารังเกียจ
“ฉันรู้ค่ะ คุณไม่ต้องบอกหรอก” พอถังซินเห็นเขาก็นึกถึงจูบเมื่อครู่นี้ สีหน้าก็ไม่เป็นปกติ เอานิ้วถูกันอย่างไม่รู้ตัวแต่กลับพบว่านิ้วโล่ง
“เอ๊ะ แหวนของฉันละ”
มู่เฉินหย่วนแอบเอาแหวนหย่อนลงในกล่องในปากกาเงียบ ๆ “หล่นหายไปไหนหรือเปล่า”
“เป็นไปได้ยังไงคะ ขนาดกำลังพอดีเลยนะคะ” ถังซินมองเขาอย่างสงสัย “ตอนที่คุณจูบฉันเมื่อกี้ ดูเหมือนว่าจะลูบมือฉันด้วยหรือว่า...”
มู่เฉินหย่วนสีหน้าไม่เปลี่ยน “ผมมือนึงก็ล็อกท้ายทอยคุณ มือหนึ่งก็ยันบนโต๊ะ ไม่เหลือไหนว่าง คุณเข้าใจผิดแล้วละ”
“แต่คุณลูบ...ชัด ๆ เลยนะ”
“ถ้างั้นก็ลองดูอีกทีสิ เดี๋ยวคุณก็จะรู้เอง” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้าไปใกล้เธอ
“ไม่ต้องหรอก”
ถังซินกลัวว่าเขาจะทำอะไรมาก รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก้มหน้าหาบนพรมไปทั่ว
เธอหาไปทั่วห้องทำงานทุกตารางนิ้วแต่ก็หาไม่เจอจึงพูดด้วยความไม่สบายใจว่า “ต่อให้แหวนหลุดออกจากนิ้วก็ไม่น่าจะหายมั้งคะ”
มู่เฉินหย่วนค่อย ๆ กินอาหารกลางวันอย่างช้า ๆ แล้วก็มองเธอแว๊บหนึ่ง “หล่นไปแล้วก็ช่างมันเถอะ แต่แหวนบอกพิกัด เดี๋ยวผมหาคนทำให้คุณวงหนึ่งเอง”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันจะให้น้องชายทำให้”
“ถังซิน” ชายหนุ่มผู้เสียงทุ้มต่ำลงมานิดหน่อย “หลังจากที่คุณเข้ามาอยู่ในตระกูลมู่แล้ว ผมก็คือเจ้านายของคุณ ผมต้องใส่ใจความปลอดภัยของคุณอยู่แล้ว คุณอย่าไปรบกวนของคุณเลย”
หลังจากที่ฟังเขาพูดมาจนถึงตอนนี้ถังซินก็เข้าใจแล้วว่า
ผู้ชายคนนี้กำลังหึงอยู่
เขาต้องซ่อนแหวนเอาไว้แน่นอนก็เพราะว่าเวลาเธอตกอยู่ในอันตรายก็ชอบเรียกหาแต่กวนชิงเฟิง พึ่งกวนชิงเฟิงแต่มองเขาเป็นคนไร้ตัวตนเขาเลยไม่พอใจ
ทันใดนั้นถังซินก็อารมณ์ดีขึ้นมา
เธอเม้มปากยิ้ม ๆ จากนั้นก็ทำเป็นพูดอย่างจนปัญญา “หายไปแล้วก็ช่วยไม่ได้ ถ้างั้นก็รบกวนประธานมู่ด้วยนะคะ”
มู่เฉินหย่วนได้ยินแล้วก็รู้สึกสบายใจ
ไม่นาน ประตูห้องทำงานท่านประธานก็ถูกเคาะอีก เสียงอันประหม่าของผู้ช่วยจางลอดเข้ามา
“ประธานมู่ครับ เข้าไปได้ไหมครับ”