บทที่ 307 ผู้หญิงคนนั้นซื้ออะไร

บทที่ 307 ผู้หญิงคนนั้นซื้ออะไร

พอถึงวันที่ห้า，แผลของลู่เหวินซูก็มีแผลเป็นเล็กๆ เขากระโดดๆไปมาด้วยท่าทางมีชีวิตชีวา

หลังจากหมอบอกว่าไม่มีอะไรแล้ว มู่เฉินหย่วนถึงจัดการเรื่องออกจากโรงพยาบาล

วันที่เขาออกจากโรงพยาบาลนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟพอดี ตั้งแต่เช้า บนท้องฟ้าก็มีเกล็ดหิมะบางๆ เหมือนจะมีหิมะตกหนัก

หลังจากลู่เหวินซูกัลโรงแรมก็รีบขึ้นลิฟท์ไป

พอหลี่ซูเจ๋เปิดประตูเขาก็เข้าไปกอดแล้วจูบหล่อนอย่างหนัก“ที่รัก หลายวันนี้คิดถึงคุณมากเลย ทำไมไม่มาหาผมที่โรงพยาบาลเลยล่ะ？”

“โอ้ยอย่าจูบสิ”หลี่ซูเจ๋บ่น กลัวว่าจะแตะโดนแผลเขาจึงไปแตะที่หน้าเขา“ประธานมู่กับคุณวี่ก็ผลัดกันไปเฝ้านี่！”

“ผมไม่ได้ต้องการสักหน่อย！”ลู่เหวินซูทำท่าทางปวดใจ“ผมรอคุณมาหาทุกวันเลย แต่แม้แต่โทรศัพท์คุณก็ยังไม่รับเลย”

เขาดึงมือของหล่อนวางบนหัวใจ“คุณลูบดูสิ หัวใจผมยังเจ็บอยู่เลย”

หลี่ซูเจ๋อยากดึงมือกลับ แต่เขาหลับกดมือไปแน่นๆ

มีแค่เสื้อบางๆกั้น หลี่ซูเจ๋รู้สึกถึงหัวใจของเขาที่เต้น ตุบตุบตุบ

ทันใดนั้นหลี่ซูเจ๋ก็รู้สึกเจ็บปวด

ความอึดอัดนั้นไม่รู้ว่ามาจากไหนที่ทำให้เบ้าตาของหล่อนรู้สึกร้อนๆ จึงกัดริมฝีปากโดยไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

“ที่รัก เป็นอะไรไป？”ลู่เหวินซูเห็นหล่อนกัดปากไม่พูดอะไรก็ตกใจ จึงกอดหล่อน“ผมล้อเล่น ผมไม่โกรธคุณหรอก ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงจนไม่ไปหาผมที่โรงพยาบาล”

“ฉันไม่ได้ห่วงคุณ”

“โอเคดอเค งั้นคุณอย่างร้องไห้ ไม่งั้นเดี๋ยวใครๆจะคิดว่าผมรังแกคุณ”

หลี่ซูเจ๋ตีเขาเบาๆหัวซุกในหน้าอกเขา“คุณรังแกฉัน ทำไมต้องบังกระสุนด้วย ไม่ต้องมาสนไม่ได้หรือไง？”

“นั่นไม่ได้ คุณเป็นแฟนผม อ้อ คู่หมั้นสิ”ลู่เหวินซูคิดได้ว่าเขาทั้งสองหมั้นกันไปนานแล้ว แต่เขายังเรียกว่าแฟนบ่อยๆ ปัญญาอ่อนจริงๆ

เขาลูบหัวหลี่ซูเจ๋พร้อมพูดอย่างจริงจังว่า“คุณไม่ใช่แค่เป็นคู่หมั้นผม แต่ยังเป็นสุดที่รัก เป็นคนที่สำคัญ สำคัญสุดๆ เกิดมาเป็นผู้ชาย ถ้าดูแลคนรักตัวเองไม่ได้ก็แย่สุดๆ”

หลี่ซูเจ๋ไม่สบายใจ

หล่อนเบื่อความรู้สึกแบบนี้จริงๆ เศร้ามากจริงๆ

รู้สึกกระสับกระส่ายไปมา หลี่ซูเจ๋สูดหายใจลึกๆ เงยหน้ามองเขา“ลู่เหวินซู......”

ลูกเหวินซูยักคิ้วขึ้น“หือ？”

“ฉันอยาก......”หล่อนกัดปาก คำพูดพวกนั้นติดอยู่ที่ปากไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

ลู่เหวินซูก้มลงจูบหล่อนหัวเราะพูดไปมา：“ผมรู้ อยากฉลองคริสต์มาสใช่ไหม？อืม เป็นเทศกาลแรกที่เราฉลองด้วยกันพอดีเลย！”

โอกาสที่หลี่ซูเจ๋จะสามารถพูดได้ก็ไม่มี ลู่เหวินซูบ่นว่าหิวจึงลากหล่อนไปที่ครัว หาที่นั่งข้างๆหน้าต่าง ด้านนอกมีเกล็ดหิมะตก

ลู่เหวินซูบ่นไม่หยุดว่าห้าวันที่โรงพยาบาลช่างน่าเบื่อ ไม่เจอมู่เฉินหย่วนก็วี่เหวินถิง เขาเบื่อจะตายอยู่แล้ว

หลี่ซูเจ๋ฟังอย่างเงียบๆ

แปปนึงถังซินก็ลงมาทานข้าว

นอกจากลู่เหวินซูแล้ว แม้แต่มู่เฉินหย่วนกับวี่เหวินถิงก็ไม่ชอบเทศกาลคริสต์มาส แต่ถังซินก็ชอบ พวกเขาเลยไม่ว่าอะไรถ้าจะอยู่ฉลองด้วยกัน

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสอีฟ ด้านนอกครึกครื้น หลังกินข้าวลู่เหวินซูก็เสนอให้ไปเดินเล่น

มู่เหวินหย่วนมองเขา“นายไม่เป็นไรแล้ว？”

“ตั้งห้าวันแหนะ ดีขึ้นตั้งนานแล้ว！”ท่าทางของลู่เหวินซูเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มดึงหลี่ซูเจ๋เข้ามากอด“นี่เป็นเทศกาลแรกที่ผมกับคนสวยฉลองด้วยกัน จะต้องมีความทรงจำที่ดีหน่อย”

มู่เฉินหย่วนขี้เกียจสนเขา