บทที่ 311 เขาละทิ้งการสืบช่วงมรดกของอเล็กซ์เลียร์

บทที่ 311 เขาละทิ้งการสืบช่วงมรดกของอเล็กซ์เลียร์

ถังซินพูดหยอกล้อขึ้นว่า “เหวินซูนายใช้ได้หนิ ฉันว่านะตอนแต่งงาน นายสามารถเรียกแฟนเก่าทั้งหกคนนั้นมา ดูสนุกครึกครื้นดี”

“ฉันตอบเสร็จแล้ว มามา เล่นอีกครั้ง!”

ลู่เหวินซูรู้ว่าอย่าไปยั่วโมโหผู้หญิง เวลาเธอโกรธ คุณจะไม่สามารถต่อต้านเธอได้อย่างเด็ดขาด จึงยิ้มยิงฟันและเปลี่ยนเรื่องคุย ทักให้ทุกคนรีบเล่นเกมส์ต่อ

ทุกคนเล่นต่อไป

มือที่ลงในกล่องสีน้ำเงินของลู่เหวินซูได้เปลี่ยนเป็นสีแดง

“สุดท้ายก็มาถึงตาฉันแล้ว” เขาขมวดคิ้ว เหมือนกับว่าภูมิใจและมีความสุขมาก

ลู่เหวินซูกัดฟันและหันไปมองทางถังซิน

เขาไม่ลืมว่าเมื่อสักครู่ถังซินหยอกล้อเขาไว้ยังไง มีหนึ่งโอกาส เขาจึงอยากจะแก้แค้นอย่างแน่นอน

ถังซินก็ไม่กลัว ทำเพียงแค่จือปาก “มา ฉันเลือกพูดความจริง”

ลู่เหวินซูยิ้มอย่างร้ายๆ “พี่สะใภ้รอง ไม่เปลี่ยนแน่นะ?”

“ถ้าฉันเลือกอันที่มีความเสี่ยง แล้วนายให้ฉันจูบผู้ชายที่อยู่ในที่นี้จะทำยังไง?” ถังซินยิ้มอย่างเย็นชา “คิดว่าฉันไม่รู้หรอว่านายมีพฤติกรรมยังไง? พูดตามตรง!”

“ได้ เอาตามที่เธอว่า!” ลู่เหวินซูลูบปลายคางแล้วทำเป็นไตร่ตรองคิด จากนั้นก็พูดอย่างยิ้มหัวเราะขึ้นมาว่า “ฉันได้ยินมาว่าพี่สะใภ้รองแต่งงานกับมู่หยางซิวมาหนึ่งปี แต่แค่ย้ายชื่อมาในทะเบียนบ้านเท่านั้น”

ถังซินกระพริบตาอยู่ครู่หนึ่ง

มุมปากของลู่เหวินซูแสยะออก และยิ้มแย้มออกมาอย่างชอบใจ ขอถามหน่อยว่า “พี่รองและพี่สะใภ้รองมีอะไรกันครั้งแรกที่ไหน?”

“ไอ้สี่” มู่เฉินหย่วนเริ่มพูดออกมาแล้ว

“พี่รอง พี่ไม่สามารถพูดปกป้องเธอได้!” ลู่เหวินซูพูดเสียงลั่น “ผมให้โอกาสพี่สะใภ้รองแล้ว เธอเลือกพูดความจริง! ดังนั้นผมถามอะไร พี่สะใภ้รองก็ต้องตอบ นี่เป็นกฎเกณฑ์ของเกมส์”

“ได้ ฉันตอบ” ถังซินโบกมือ ให้มู่เฉินหย่วนไม่ต้องเข้ามาช่วย และพูดด้วยอาการหูแดงขึ้นว่า “ครั้งแรกของพวกเราก็คือที่โรงแรมโจวจี้”

“โอ้……”ลู่เหวินซูลากเสียงยาว และพูดอย่างมีเลศนัยขึ้นว่า “ไม่น่าหล่ะทำไมพี่รองถึงชอบไปโรงแรมโจวจี้มากขนาดนี้ ที่แท้ก็เป็นที่ที่หวนรำลึกถึงความทรงจำที่มีค่า!”

มู่เฉินหย่วนยื่นเท้าถีบออกไป

ขาและเท้าออกแรงอย่างเต็มที่ ถีบแรงจนลู่เหวินซูเกือบร้องออกมาอย่างเศร้าโศกเสียใจ

เพราะว่าลู่เหวินซูต่ำช้า ถัดจากถังซิน ไม่ว่าใครเป็นคนชนะก็ต่างเลือกลงโทษเขา

เมื่อลู่เหวินซูเลือกความเสี่ยงสูง จึงให้เขาไปหาผู้ชายในห้องรับแขกหนึ่งคน เพื่อเต้นให้เขาคนนั้นดูและพูดว่าผมเป็นเกย์สิบครั้ง และเมื่อเขาเลือกพูดความจริง ก็ถามเขาว่ารักแรกคือใคร เคยทำเรื่องเลวอะไรมา เป็นต้น แม้แต่หลี่ซูเจ๋ยังร่วมมือกับทุกคนลงโทษเขา

หนึ่งรอบทิ้งระเบิดลงที่เขา ทำให้ลู่เหวินซูเหมือนกับนอนข้างโลงศพแท้ๆเลย

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ยอมที่จะทำให้คนไม่พอใจ ดีกว่าสามารถยั่วโมโหเพื่อนผู้หญิงหลายคนได้

เมื่อพวกเธอเกลียดชังและเคียดแค้นศัตรูคนเดียวกันนั้นช่างน่ากลัวมาก

นาฬิกาที่อยู่ในมือถือเริ่มเดินต่อ ไม่กี่วินาทีต่อมา มือที่ถังซินเอาลงไปในกล่องสีน้ำเงินก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

ลู่เหวินซูมือสั่น ถูกทุกคนทรมานจึงรู้สึกกลัวเล็กน้อย จึงพูดกับถังซินอย่างหวาดกลัว “พี่สะใภ้รอง ฉันสำนึกผิดแล้ว ฉันเลือกพูดความจริง”

ถังซินยิ้มออกมา “เห็นนายหวาดกลัวแบบนี้ ฉันไม่เลือกนายอีกแล้ว”

“จริงหรอ? ลู่เหวินซูรีบยิ้มยิงฟัน “ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณพี่สะใภ้รองที่ไม่ฆ่ากันจนตาย”

ถังซินส่งสายตาไปทางมู่เฉินหย่วน

มู่เฉินหย่วนก็มองมาที่เธอเช่นกัน และยิ้มออกมา “คุณนายมู่อยากให้ผมเลือกอะไร”

“เล่นมาชั่วโมงกว่าแล้ว เหนื่อยแล้ว ฉันก็ไม่อยากทำให้คุณรู้สึกลำบากใจ” ถังซินเอ่ยขึ้น แววตาปลิ้นปล้อนไม่ซื่อ “ฉันยังไม่เคยฟังมู่เฉินหย่วนร้องเพลง วันนี้ร้องไห้ฉันฟังซักเพลงเถอะ!”

“ฉันเห็นด้วย ฉันก็ไม่เคยฟังพี่รองร้องเพลง” ลู่เหวินซูยกมือเห็นด้วย “แต่ว่าพี่สะใภ้รองต้องเตรียมใจ ฉันคิดว่าพี่รองร้องเพลงก็น่าจะงั้นๆ”

มู่เฉินหย่วนพูดอย่างจนปัญญาขึ้นว่า “ฉันไม่เคยร้องเพลงจริงๆ เปลี่ยนอันอื่นเถอะ ถังซินดึงตัวเขาขึ้นมาจากโซฟา “ร้องไม่ถูกทำนองไม่เป็นไร อุปกรณ์ข้างบนเวทีนั้นครบครัน ไปเถอะ!”