บทที่ 340 มอบโอกาสทางเลือกให้คุณ

ใบหน้าของมู่เฉินหย่วนมืดครึ้ม

เธอบอกเลิกอยู่ฝ่ายเดียว เอาของทั้งหมดมาคืน และตอนนี้ยังลาออกจากบริษัทมู่ซื่ออีกครั้ง เพื่อตัดขาดกับเขาอย่างใสสะอาด

เขาเป็นสิ่งของหรืออย่างไร ทำไมถึงได้โดนคนโยนไปโยนมานัก

ผ่านไปได้อีกสิบนาที ออฟฟิศของท่านประธานไม่มีแม้แต่เสียงลอด มีเพียงแต่บรรยากาศกดดันที่ปกคลุมไว้

ทั้งขาและท้องของผู้ช่วยจางยังคงสั่นไม่หยุด เริ่มที่จะรับมือไม่ไหวแล้ว

เขาลอบร้องไห้อยู่ในใจ และลอบกล่าว ประธานมู่ครับ พูดมาสักคำเถอะครับ

“ออกไป”

ผู้ช่วยจางราวกับได้ยินเสียง แต่ยังไม่มั่นใจ จึงได้หันไปมองมู่เฉินหย่วน ที่เย็นชาตั้งแต่ใบหน้าจนไปถึงด้านหลัง “ประธาน ประธานมู่... เมื่อครู่ท่าน...”

มู่เฉินหย่วนไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ฉันบอกให้ออกไปไง”

“รับทราบครับ” ผู้ช่วยจางราวกับนักโทษที่ได้รับการปล่อยตัว รีบออกจากออฟฟิศประธานไปราวกับเท้าติดล้อ

ทั้งออฟฟิศประธานเหลือเพียงคนคนเดียวเท่านั้น

เวลาผ่านไปอย่างเนิ่นนาน มู่เฉินหย่วนก็ขยับตัว เปิดระบบติดตามตัวที่ติดอยู่ในแหวนที่เขาเคยให้ถังซินไป

เกียร์บนคอมพิวเตอร์หมุนอยู่สองสามรอบ หลังจากที่ถูกเปิดขึ้น ก็เริ่มทำการค้นหาทันที โดยเร็วก็ระบุออกมาว่าอยู่ที่โรงแรม LockeTitiเขตJaveaประเทศF

มู่เฉินหย่วนมองที่ตั้ง เวลาตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย็นยะเยือก

ห้องปฏิบัติการของเย่นจิ่งเหนียนอยู่ที่ประเทศF จุดประสงค์ที่ถังซินพาหลินเฉิงจี๋ไปที่ประเทศF เขาจะยังไม่เข้าใจได้อย่างไรกัน

ไม่คิดว่าการดำเนินการของเธอจะรวดเร็วถึงเพียงนี้

มู่เฉินหย่วนข่มกลั้นโทสะที่อยู่ในอก ตรวจสอบหาเบอร์โทรศัพท์ของโรงแรมLockeTiti และโทรออกทันที

ขณะเดียวกัน หลังจากที่อยู่บนเรือมานานถึงหกวัน ในที่สุดถังซินก็พาหลินเฉิงจี๋มาถึงเขตJaveaประเทศF ที่อยู่ห่างจากประเทศจีน ไปสามหมื่นกิโลเมตร

เขตJaveaในวันนี้มีฝนตกเล็กน้อย อุณหภูมิสามองศา เป็นความหนาวที่ทำให้คนสั่นสะท้าน

หลังจากที่มาถึงโรงแรมLockeTiti ถังซินก็พบเห็นคนที่กำลังเช็คอินเป็นจำนวนมาก จึงจำต้องต่อแถว เธอให้ไปรอที่ส่วนรับรองเพราะไม่อยากให้หลินเฉิงจี๋เหนื่อยล้า นั่นก็เพื่อการผ่าตัดของตัวเอง

หลินเฉิงจี๋จากไปได้ไม่นาน ก็กลับมาพร้อมแก้วน้ำร้อน พร้อมส่งมาไว้ในมือของเธอ “ผมไม่เป็นอะไร หลายวันมานี้ทานยาสม่ำเสมอ ร่างกายดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวผมรอเป็นเพื่อนเธอนะ”

ถังซินพยักหน้า และจิบน้ำร้อนเข้าไปทีละนิด

ผ่านไปห้านาทีในที่สุดก็ถึงคิวของพวกเขา ถังซินส่งหนังสือเดินทางไปให้ และกล่าวภาษาFอย่างคล่องแคล่ว “หนึ่งห้องอยู่ห้าวันค่ะ”

“รอสักครู่ค่ะ” พนักงานต้อนรับนำหนังสือเดินทางไป พร้อมยิ้มตอบกลับมาอย่างสุภาพ

พนักงานต้อนรับยื่นเรื่องเข้าพักให้กับถังซิน ทันใดนั้นโทรศัพท์ข้างกายก็ดังขึ้นมา ทุกคนกำลังยุ่งอยู่ พนักงานต้อนรับจึงต้องเป็นคนรับสายแทน

“สวัสดีค่ะ โรงแรมLockeTiti”

“.....”

“ไม่ทราบว่าตามหาใครคะ ดิฉันจะตรวจสอบให้”

“.....”

พนักงานต้อนรับคุยกับทางลูกค้าอยู่สักครู่ ก่อนจะหันมองหน้าจอ และเงยหน้าขึ้นมามองถังซิน

ถังซินสงสัยที่ตัวเองถูกจับตามอง

ทำไมพอพนักงานต้อนรับรับสายแล้ว แล้วหันมามองเธอกัน

วินาทีถัดมา พนักงานต้อนรับก็นำโทรศัพท์มาให้กับถังซิน “คุณถังซินคะ มีคุณมู่ต่อสายมาจากประเทศจีนเมืองหนานเฉิง เขาต้องการติดต่อกับคุณ”

เมืองหนานเฉิง นามสกุลมู่

มู่เฉินหย่วน

ถังซินนึกถึงตัวเองที่นั่งเรือสำราญ เส้นทางถูกปกปิดไว้เป็นความลับ ทั้งยังมีกวนชิงเฟิงที่คอยช่วยเหลือ มู่เฉินหย่วนรู้จุดหมายปลายทางของเธอได้อย่างไรกัน ทั้งยังต่อสายมาถึงที่โรงแรมอีกด้วย

เธอยกมือขึ้นมามอง ถึงได้เข้าใจ

ความคิดเห็น