ตอนที่ 387
บทที่ 387 เธอทานยาคุมหรือยัง
October 22, 2026
บทที่ 387 เธอทานยาคุมหรือยัง
“นั่นมันไวน์อันล้ำค่าของฉันนะ อย่าได้ทำตามอำเภอใจชอบนะโว้ย” เมื่อเห็นเขาทำท่าจะดื่มไวน์ราวกับดื่มน้ำเปล่า เย่นจิ่งเหนียนก็รีบแย่งไวน์กลับมาทันที
ทันใดนั้นโทรศัพท์ของลู่เหวินซูก็ดังขึ้น
เขาหยิบขึ้นมาดู หน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่เพียงครู่หลังจากนั้นก็คลายออก และนำโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋า “ฉันจะออกไปข้างนอกหลายวัน พรุ่งนี้นายช่วยไปคฤหาสน์ปี้สี่ดูหลี่ซูเจ๋ให้ฉันหน่อย”
“สุดท้ายนายก็ยังอยู่กับเธอ” เย่นจิ่งเหนียนถอนหายใจ
ก่อนหน้านี้ที่เห็นลู่เหวินซูแปลกไป เขาก็พอจะเดาได้แล้ว
เขาถาม “เรื่องคุณเสิ้งใช่ไหม”
เมื่อเห็นลู่เหวินซูไม่ตอบ เย่นจิ่งเหนียนก็ส่ายหน้า และเอ่ยติ “เหวินซู ครั้งนี้นายประมาทเกินไป รวบรวมหลักฐานจัดการส่งเข้าคุก แล้วค่อยไปลงมือในคุกเอาไม่ได้หรือวะ”
“ในคุกมันลงมือไม่สะดวก”
“ก็แปลว่านายจะลงมือหนักไม่ได้อย่างไรเล่า” เย่นจิ่งเหนียนนึกเป็นห่วง “ตายพร้อมกันห้าคน ทั้งบริษัทเหอเสิ้งยังเป็นส่วนสำคัญของการเติบโตทางGDPของบริษัทเยนจิง พวกเขาจะต้องตรวจสอบแน่”
“ฉันให้เฉินคางไปจัดการ หมดจดจนไม่มีใครตามหาเจอแน่” ลู่เหวินซูหาได้สนใจไม่ เขายกขวดไวน์กระดกอีกครั้ง
“นายนี่นะ...” เย่นจิ่งเหนียนหมดคำจะพูด “หลี่ซูเจ๋รู้เรื่องนี้หรือไม่”
“.....”
“นายไม่ได้ขังเธอไว้ใช่ไหม”
“.....”
จากอาการบนสีหน้าของลู่เหวินซูแล้ว เย่นจิ่งเหนียนก็เดาได้ในทันที
เขาคิ้วขมวด ในตอนที่อยากจะพูดอะไร ลู่เหวินซูก็ได้นำขวดไวน์เปล่าวางไว้ตู้เย็น
ทั้งที่ดื่มเป็นเวลานานแล้ว แต่ลู่เหวินซูเพียงแค่หน้าแดงเล็กน้อยเท่านั้น ดวงตายังคงเปล่งประกาย “ไอ้สาม พรุ่งนี้อย่าลืมไปที่คฤหาสน์ปี้สี่ด้วย ฉันไปก่อน”
“ฉันเป็นนักวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่หมอโว้ย” เย่นจิ่งเหนียนตะโกนไล่หลังเขาด้วยความหงุดหงิด “นายตามหมอส่วนตัวสักคนไม่ได้หรือไง”
สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงปิดประตูเท่านั้น
“.....”
เย่นจิ่งเหนียนมองกระป๋องเบียร์ที่เกลื่อนกลาดอยู่บนพื้น ก็ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ฉันไม่น่าเปิดประตูให้แม่งเลยโว้ย”
ทั้งยังสูญเสียไวน์ไปถึงสองขวดอีกต่างหาก
--
ตั้งแต่ที่ได้รับรู้เรื่องบาดแผลของหลี่ซูเจ๋จากคนใช้ ทั้งยังเงียบยิ่งกว่าเมื่อก่อน เจียน่าก็ยิ่งมั่นใจ ว่าระหว่างหลี่ซูเจ๋และลู่เหวินซูได้พังเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
เมื่อพังลงไปแล้ว ก็คงใกล้จะออกไปจากที่นี่ในไม่ช้าไม่เร็วแล้ว
เมื่อนึกถึงชีวิตที่จะได้ใช้กับลู่เหวินซู ทั้งยังได้เชิดหน้าอย่างมั่นใจต่อหน้าเพื่อนสาวเหล่านั้น เพียงแค่นึกถึงอนาคตเจียน่าก็หลับไปทั้งรอยยิ้ม
เช้านี้เธอตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ สวมชุดคลุมชุดนอนและลงไปด้วยท่าทางเกียจคร้าน
“เธอทำได้ดีมาก” อาศัยจังหวะที่คนรับใช้ในบ้านยังอยู่กันไม่เยอะ เจียน่าใช้สายตาเรียกชิงเหอให้มาหา และตบเงินเป็นรางวัลให้กับเธอ
“ขอบคุณค่ะคุณเจียน่า” ชิงเหอแย้มยิ้ม และรีบเก็บเงินทันที
“อ่อ ใช่” เจียน่านึกอะไรขึ้นมาได้ ก็กระซิบถามชิงเหอ “เธอทานยาคุมหรือยัง”
“น่าจะยังนะคะ” ชิงเหอเองก็ไม่มั่นใจ นิ่งคิดไปก่อนจะกล่าว “คุณลู่ให้พวกเรานับวันตกไข่ของเธอค่ะ คิดว่าต้องการจะให้เธอท้อง จึงไม่ให้เธอทานยาคุมค่ะ”
เจียน่าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น นัยน์ตาทอประกายโหดเหี้ยม
มันไม่ง่ายนักที่เธอจะทำลายความสัมพันธ์ของหลี่ซูเจ๋และลู่เหวินซู หากหลี่ซูเจ๋ท้อง เรื่องมันจะยิ่งยากเข้าไปใหญ่
เธอไม่ต้องการแบ่งผู้ชายให้กับหลี่ซูเจ๋อีกแล้ว
เจียน่าเรียกชิงเหอให้ก้มมา และกระซิบกับเธอ “ลิ้นชักที่ห้องนอนของฉันมียาคุมอยู่ เธอไปเอามาบดแล้วใส่ในนมแล้วเอาไปให้เธอกินซะ”
“นั่น นั่นมันไม่ได้นะคะคุณเจียน่า” ชิงเหอมีสีหน้าลำบากใจ
“มีเพียงแค่ฉันกับเธอที่รู้ จะไปกลัวอะไร” เจียน่ากรอกหู “เธอดูสิว่าระหว่างเธอกับเหวินซูมันแย่ขนาดไหน ย่อมไม่อยากท้องอยู่แล้ว ฉันเพียงแค่ช่วยเธอเท่านั้น มันก็แค่เธอเอาขึ้นไป จะดื่มไม่ดื่มก็เรื่องของเธอ เธอไม่ต้องกลัวอะไรด้วยซ้ำ เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะนำเงินมาให้เธอทันที”