บทที่ 401 จะอาฆาตพยาบาทเช่นนี้หรือ

บทที่ 401 จะอาฆาตพยาบาทเช่นนี้หรือ

มู่เฉินหย่วนปิดประตูด้วยสีหน้าที่เย็นชา

เขากลับมาที่ห้องนอน และมองดูบนเตียงที่ระเกะระกะยุ่งเหยิง หญิงสาวนอนจับผ้าห่มหลับไปอย่างสลบสไล เขาขมวดคิ้วและเข้าไปอุ้มเธอขึ้นมาและพาไปที่ห้องน้ำเพื่อที่จะทำให้เธอสะอาด

หลังจากที่หญิงสาวแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำสักครู่ ก็ได้ลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงงและจ้องมองไปที่เขา

“พี่รอง” เธอบ่นพึมพำ และเข้าไปสวมกอดและจูบที่ลูกกระเดือกเขา ศีรษะคลอเคลียอยู่บนหน้าอกเขา จนทำให้มู่เฉินหย่วนที่เย็นชาอยู่นั้นใจอ่อนลง

เขาผลักเธอออกจากตัว และพูดด้วยน้ำเสียงและคำพูดที่เย็นชา “อาบเอง!”

“ไม่เอา คุณช่วยฉันอาบ” ถังซินเข้าไปกอดแนบชิดแน่นกว่าเดิม เหมือนกับเด็กน้อยที่กำลังพูดโป๊ปด “เมื่อสักครู่ฉันพึ่งได้คะแนนเต็มจากการแทงสนุ๊กเกอร์กับคนอื่นที่ห้องสนุ๊กเกอร์นะ”

เธอเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่งุนงงและดูน่าสงสาร “คุณไม่ชมฉันหน่อยหรอ?”

มู่เฉินหย่วนทำสีหน้าไร้ความรู้สึก “ยื่นมือออกมา”

โอว เธอน้อยใจจนเบะปาก และปล่อยมือออกจากเขาอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็ยื่นมือออกไป แขนของเธอนั้นขาวและเรียวเล็กมาก เหมือนกับหากเขาออกแรงเพียงนิดเดียวก็สามารถทำให้หักได้

มู่เฉินหย่วนแสดงออกอย่างเย็นชามากยิ่งขึ้น คิดในใจว่าหลินเฉิงจี๋ไม่ได้เอาอาหารให้เธอกินจนอิ่มหรอ ทำไมถึงได้ผอมขนาดนี้!

เขาช่วยทำความสะอาดร่างกายให้กับเธอ เธอนั่งอยู่ตรงนั้นอย่างเชื่อฟัง และไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว

มู่เฉินหย่วนนึกว่าเธอคงจะเปลี่ยนนิสัยแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นไปมองจึงพบว่าเธอกำลังนั่งหลับหัวห้อยอยู่ด้วยลักษณะท่าทางที่ไร้เดียงสา

ในใจของชายหนุ่มนั้นทั้งโกรธและจนปัญญา หลังจากที่อาบเสร็จแล้วก็เอาผ้าขนหนูห่อพันตัวเธอไว้ และเมื่อกำลังจะอุ้มตัวเธอไปวางไว้บนเตียง ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังอย่างเลือนราง

ซึ่งดังออกมาจากกระเป๋าของถังซิน

เขาเปิดกระเป๋าถือออก และหยิบโทรศัพท์ที่กำลังสั่นอยู่ออกมา หลังจากที่เห็นว่าคนที่โทรเข้ามาเป็นชื่อของหลินเฉิงจี๋ เขาจึงมีสติขึ้นมาในชั่วกระพริบตาเดียว และสีหน้าก็เคร่งขรึมมากขึ้น

เขามาที่นี่จากที่อันไกลโพ้น เพื่อให้ตนเองได้รับการลงโทษ

มู่เฉินหย่วนสวมเสื้อสูท ก่อนที่จะออกไป เขาก็ได้ชำเลืองมองหญิงสาวที่กำลังหลับสนิถอยู่ ด้วยแววตาที่อึมครึม และหยิบเงินจากกระเป๋าสตางค์มาวางไว้ที่บนโต๊ะหัวเตียง

……

เมื่อถังซินตื่นขึ้นมา ก็เป็นเวลาเช้าของอีกวัน

เธอนั่งอยู่บนเตียงสักครู่ และหวนกลับไปคิดถึงเรื่องเมื่อคืน

ในผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่นั้น ด้านข้างกายนั้นเงียบไม่มีคนนอนอยู่ ไม่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นออกไปนานเท่าไหร่แล้ว

“แย่แล้ว แมกซี่ยังไม่เซ็นต์ชื่อลงบนเอกสาร! “ถังซินนึกได้ว่าลืมเรื่องที่สำคัญไป จึงรีบลุกขึ้นและหาเสื้อผ้า แต่กลับพบว่าชุดราตรีได้ถูกทำให้เสียหายไปแล้ว

บนเก้าอี้ข้างๆได้มีชุดกระโปรงยาวสีน้ำเงินหมึกใหม่เอี่ยมวางอยู่ และยังมี Braอีกด้วย

ยังถือว่าเขาเป็นสุภาพบุรุษ รู้จักซื้อเสื้อผ้าใหม่มาวางไว้

ถังซินเม้มปากยิ้มออกมา และรีบสวมชุด ในขณะที่ยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงนั้น ก็ได้เห็นว่ายังมีเงินวางอยู่อีก เมื่อนับดูแล้วมีทั้งหมด 888หยวน

ตัวเลขนี้ทำให้ถังซินนึกถึงวันแรกที่ได้พบกัน ที่โรงแรมโจวจี้ในคืนนั้น

เมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็ได้วางเงิน888หยวนไว้ และวิ่งหนีการพ่ายแพ้อย่างร้อนรน

พบว่าใต้เงินยังมีโน๊ตใบหนึ่งวางอยู่ เธอหยิบขึ้นมาและมองดูบนตัวอักษรที่เต็มไปด้วยความสวยงาม “คุณถัง เมื่อคืนลำบากคุณแล้ว นี่คือเงินค่าตอบแทนของคุณ”

ถังซินปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้า

“อะไรเนี่ย คุณอายุสามสิบแล้ว ยังจะมาอาฆาตพยาบาทกันแบบนี้อีกหรอ!”

แต่ว่าเธอยังมีเรื่องที่สำคัญกว่านี้ต้องทำ ไม่สามารถที่จะคิดบัญชีกับผู้ชายคนนั้นได้ เมื่อเก็บข้าวของเรียบร้อยจึงรีบออกไป พลางต่อสายโทรศัพท์หาหลินเฉิงจี๋

“ยินยินหรอ?”

“ขอโทษ เหมือนกับว่าฉันจะทำงานล้มเหลวแล้ว” ถังซินรีบเอ่ยคำขอโทษ “เดิมทีเมื่อคืนฉันกำลังจับตามองแมกซี่อยู่ ก็รู้สึกง่วงงอนขึ้นมาชั่วขณะ จึงเปิดห้องแล้วขึ้นไปนอน คิดไม่ถึงว่าจะหลับจนถึงเช้า ไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ที่นายโทรเข้ามา ตอนนี้ฉันกำลังจะไปหานาย ไปคุยกับพ่อคุณ”

“เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หลินเฉิงจี๋ทอดถอนหายใจอย่างสบายใจ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?

“ฉันกำลังจะลงไปที่ห้องโถงข้างล่างโรงแรม”