บทที่ 45 คุณจนก็บอกสิ ฉันจะให้เงินคุณ

บทที่ 45 คุณจนก็บอกสิ ฉันจะให้เงินคุณ

เวลานั้น กวนชิงเฟิงกำลังเฝ้ามองจู่ซือซือที่คอนโดแห่งหนึ่งในสิงสู่ยวาน กำลังทำอาหาร เมื่อเห็นถังซินโทรมา ก็รีบปิดเตาแก๊สทันทีและหนีไปห้องน้ำ

หลังจากไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เขาก็รับโทรศัพท์ “พี่ มีเรื่องอะไร”

“ไม่มีเรื่องก็โทรหาไม่ได้เหรอ?” ถังซินอารมณ์ไม่ดี “อยู่ที่โรงเรียนดีไหม”

“ดีมากเลย”

“จริงเหรอ ไม่ได้ปีนกำแพงออกไปเหรอ”

“พี่ เห็นฉันเป็นคนปีนกำแพงแบบนั้นเหรอ” กวนชิงเฟิงปาดจมูก เขาทำการบ้านล่วงหน้าของภาคเรียนจบหมดแล้ว ก็เลยเดินวางมาดออกมา

อย่างไรก็ตามเรื่องที่ออกมาหารายได้พิเศษ ไม่สามารถบอกให้ถังซินรู้ได้ ไม่เช่นนั้นต้องถูกถลกผิวแน่

“งั้นฉันคงมองผิดไป” ถังซินพึมพำทางโทรศัพท์แล้วถามเขา “ครั้งที่แล้วแกบอกว่าไม่มีเงินไม่ใช่เหรอ? ทำไมฉันโอนเงินให้ถึงไม่เอา?”

“ตอนนั้นฉันอยากซื้ออุปกรณ์บางอย่าง แต่เงินในมือไม่พอ จึงบอกแม่” กวนชิงเฟิงไอออกมา เมื่อพูดถึงอุปกรณ์ เสียงของเขาค่อนข้างแปลก “ต่อมาเพื่อนฉันให้ จึงไม่ต้องซื้อแล้ว”

“ของชนิดนั้นใช้ไม่ดีเหรอ” ถังซินคิดว่าอุปกรณ์ที่เขาพูดถึงคือเสื้อผ้ารองเท้า “อาทิตย์นี้หยุดไหม กลับบ้านสิ แล้วฉันจะซื้อให้”

“ยังไม่แน่ใจ ตอนบ่ายฉันจะไปถาม”กวนชิงเฟิงอยู่ข้างนอก กลับบ้านได้อย่างง่ายดาย แต่ไม่กี่เดือนนี้เขาไม่ได้ออกจากโรงเรียนเลย ถ้าตอบเร็วเกินไป ถังซินจะสงสัยเอาได้

“ตอนนั้นก็โทรหาฉันแล้วกัน ฉันจะไปรับ”

“ปังปัง!”

“กวนชิงเฟิงยังไม่ทันได้ตอบกลับ ประตูห้องน้ำก็ถูกทุบอย่างแรง ตามมาด้วยเสียงที่ไม่พอใจของจู่ซือซือ “เฮ้ คุณเข้าห้องน้ำไปทำอะไรตั้งนาน ออกมาเร็วๆ”

อีกด้านของประตู ถังซินได้ยินเสียงผู้หญิงแว่วๆ ทำเสียงอ๋อ แล้วกระซิบถามว่า “รักแรกหรอ”

“ไม่ใช่ แค่เพื่อนน่ะ พี่ ฉันวางสายก่อนนะ” กลัวว่าจู่ซือซือจะพูดขึ้นมาอีก ความลับจะรั่วไหล กวนชิงเฟิงพูดไม่กี่ประโยคก็รีบวางสายโทรศัพท์

เขาขัดพื้นและเปิดประตูห้องน้ำ ก้มหน้ามองไปที่จู่ซือซือที่อยู่ด้านนอก สีหน้าเศร้าหมอง “คุณจู่ แค่เข้าห้องน้ำคุณก็ไม่พอใจเหรอ?”

“ฉันไม่พอใจ !” จู่ซือซือมองเขาด้วยตาที่โต และฮัมเพลง “ห้องน้ำนี้สำหรับฉันใช้ คุณใช้ได้แค่ห้องน้ำในห้องรับแขกเท่านั้น ได้ยินไหม?”

กวนชิงเฟิงไม่พูดอะไร

เขาคิดว่ากวนหลิงเอ๋อปัญญาอ่อนแล้ว ยังมีคนปัญญาอ่อนยิ่งกว่าเธอ!

“ใช่ คำพูดของคุณจู่ ฉันจะจำไว้” เพื่อเงินก้อนนั้น กวนชิงเฟิงจึงต้องอดทนไว้

เดือนละสองหมื่น ค่าอาหารวันละห้าร้อยบวกกับเงินสมทบห้าร้อยจากงานบอดี้การ์ด ไม่ได้หาง่ายๆ เขาแค่ขับรถ ไปช่วยจู่ซือซือถือถุงช้อปปิ้งก็แค่นั้น

หลังจากถูกจู่ซือซือสั่งสอน กวนชิงเฟิงไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารกลางวัน

“ทำไมยังทำอาหารอยู่อีก” จู่ซือซือถูกดึงดูดด้วยกลิ่นของอาหาร ทำให้วิ่งไปที่ห้องอาหารเล็กๆ มองดูอาหารบนโต๊ะและพูดด้วยความไม่พอใจ

“เพราะว่าจน ก็เลยสั่งอาหารเดลิเวอรี่ไม่ได้เหรอ”

จู่ซือซือเบะปาก “เป็นบอดี้การ์ดของฉัน ทำไมยังจนขนานนี้” พูดจบเธอก็ถอดรองเท้าแตะเข้าไปในห้อง หนึ่งนาทีต่อมาก็กลับมาพร้อมกับบัตรหนึ่งใบ

เธอส่งบัตรให้กวนชิงเฟิง “รหัส 123456 เงินในบัตรแล้วแต่คุณจะใช้เลย!”

“ฉันไม่ต้องการ” กวนชิงเฟิงปฎิเสธอย่างเย็นชา “คุณจู่ ฉันแค่ถูกส่งมาคุ้มครองคุณ คนที่จ้างฉันไม่ใช่คุณ ดังนั้นฉันจะไม่รับเงินกับสิ่งของของคุณ

“งั้นคุณก็ช่วยฉันสั่งสอนคนคนหนึ่ง เงินนี้จะเป็นของคุณ” จู่ซือซือดึงแขนเสื้อเขา พูดอย่างน่าสงสาร “ช่วงนี้ฉันโชคไม่ดี พบผู้หญิงน่ารังเกียจที่สุดคนหนึ่ง ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉันก็ไม่ต้องมาเขียนคำลงโทษนี้ตั้ง 100 รอบหรอก”

กลับมาจากสนามกอล์ฟคืนนั้น เป็นวันแห่งความอัปยศของจู่ซือซือจริงๆ เธอร้องไห้ไปเขียนไป ใช้เวลาสามสี่วันจึงเขียนครบ100รอบ

ตอนนี้แค่คิดขึ้นมา เธอก็อยากจะฉีกถังซินออก!

“คุณจู่ ฉันไม่ใช่มาเฟีย ไม่ทำเรื่องผิดกฎหมาย” กวนชิงเฟิงจับมือเธอ ถือชามข้าวและตรงไปนั่งที่ห้องอาหารเล็กๆ