ตอนที่ 545
บทที่ 545 มา เขียนชื่อของคุณตรงนี้
October 22, 2026
บทที่ 545 มา เขียนชื่อของคุณตรงนี้
ลู่เหวินซูจ้องแหวนของคนใช้อยู่พักนึง สายตาก็หม่นลงเหมือนคิดอะไรออก
เขาคลำโทรศัพท์โทรหาผู้ช่วย
“นายไม่ต้องไปบริษัทแล้ว ไปเอาของให้ฉันอย่างนึง”
โทรเสร็จลู่เหวินซูก็เข้าไปอาบน้ำ เอาชุดสูทออกมาจากตู้
ตอนที่เขาเข้าไปในห้องก็เห็นหลี่ซูเจ๋ค่อยๆออกมาจากห้องน้ำ
ผมนุ่มสลวยเหมือนเพิ่งสระ
ลู่เหวินซูเข้าไปพยุงหล่อนมานั่งข้างเตียง เปิดตู้แล้วเลือกกระโปรงออกมา เปลี่ยนให้หล่อนอย่างตั้งใจ
เขาเข้ามาโดยไม่ส่งเสียงอะไรแต่หลี่ซูเจ๋กลับได้กลิ่นของเขาเลยรู้ว่าคนที่เข้ามาคือใคร
เห็นว่าเขาช่วยเปลี่ยนชุดให้ก็ถามอย่างระวัง：“วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอ？”
“อือ วันนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ”
ลู่เหวินซูดึงริบบิ้นบนกระโปรงนั่นเปลี่ยนเป็นกิ๊บรูปโบว์สวยๆ จากนั้นสายตาก็มองไปรอบๆเหมือนกำลังหาอะไร
จากนั้นเขาก็เข้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้งเปิดกระเป๋าที่วางอยู่ด้านบนนั้น
เอากระเป๋าคว่ำลง ของด้านในหล่นลงมา
เหรียญพวกนั้นเด้งไปมาบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังชัด
ลู่เหวินซูเก็บขึ้นมาสองสามเหรียญแล้วมองอย่างหมกมุ่นจากนั้นก็ส่งให้หลี่ซูเจ๋
หลี่ซูเจ๋ถือสามเหรียญนั่นไว้ก็งงหน่อยๆ“ให้ฉันทำไม？”
“อีกแปปต้องใช้ คุณถือไว้ดีๆอย่าทำหาย”ลู่เหวินซูพูดจบก็ประคองหล่อนลงไปทานข้าวด้านล่าง
ตอนทานข้าวเช้าลู่เหวินซูไม่ได้ป้อนหลี่ซูเจ๋ แต่บอกหล่อนว่าข้างหน้าคืออะไรให้หล่อนคลำกินเอง ไม่ว่าจะกินช้าแค่ไหนเขาก็รอได้
รอหญิงสาวกินข้าวเสร็จ ลู่เหวินซูก็เอาทิชชู่ช่วยเช็ดมุมปากให้หล่อน“อยากอ้วกเหรอ？”
หลี่ซูเจ๋ส่ายหัว
“งั้นก็ดี”ลู่เหวินซูเก็บสามเหรียญนั่นเข้ามาวางไว้ในมือหล่อน“งั้นพวกเราออกไปกันเถอะ”
“ฉันก็ต้องออกไปด้วยไหม？”
“อือ”
ลู่เหวินซูเอาผ้าพันคอคลุมหัวหล่อน สวมแว่นกันแดดให้หล่อน จากนั้นสวมรองเท้าส้นเรียบให้หล่อน พอตัวเองเปลี่ยนรองเท้าเสร็จก็อุ้มหล่อนออกไป
หลี่ซูเจ๋เอามือโอบรอบคอเขาอยากถามว่าไปไหน สุดท้ายก็เก็บไว้ในใจ
หล่อนรู้แค่ว่าถูกอุ้มเข้าไปในรถและวางลงที่เบาะนั่งอย่างระมัดระวัง ได้ยินลู่เหวินซูพูดกับคนขับรถว่า‘ไปถนนสวยซิง’จากนั้นรถก็สตาร์ทและขับออกไป
หลี่ซูเจ๋นั่งเงียบๆอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่าลู่เหวินซูจะพาตัวเองไปไหน มีจุดประสงค์อะไร
และก็ไม่รู้ว่าไปนานแค่ไหน รถก็หยุดลง
ชายหนุ่มเข้ามาอุ้มหลี่ซูเจ๋
หลี่ซูเจ๋โอบคอเขา ได้ยินเขาพูดกับอีกคนว่า“เอาบัตรประชาชนมาไหม？คุยกับคนข้างในเรียบร้อยยัง？”
“อยู่ในเอกสารครับและก็คุยกับคนด้านในเรียบร้อยแล้ว วันนี้จะมาบริการประธานลู่กับคุณนาย”
“คุณจะส่งฉันไปต่างประเทศเหรอ？”พอได้ยินว่าบัตรประชาชน หลี่ซูเจ๋นึกว่าอยู่ที่สนามบินก็จับเสื้อผ้าของลู่เหวินซูยุ่งไปหมดแล้วรีบพูด“ฉันไม่อยากไป ฉันอยากเจอลุงกับป้า”
ลู่เหวินซูอุ้มหล่อนเข้าไปที่เขตแล้วก็เอาใจหล่อนไปด้วย：“ไม่ได้ไป ผมพามาทำให้คุณอยู่ข้างๆผม เราไปทำอย่างๆหนึ่งแค่ไม่กี่นาทีก็เสร็จแล้ว”
หลี่ซูเจ๋ไม่พูดอะไรอีก ในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจ
หล่อนมองไม่เห็นและก็ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ได้ยินแต่คนเรียกว่า‘คุณลู่’ข้างๆหู จากนั้นก็ถูกลู่เหวินซูวางลงที่เก้าอี้
“คุณลู่ ทำให้คุณเรียบร้อยหมดแล้ว คุณเซ็นก็เสร็จแล้ว”
“ครับ ขอบคุณ”
หลี่ซูเจ๋ยังนั่งงงอยู่ตรงนั้น รู้สึกเหมือนมีคนยัดปากกาให้หล่อนแล้วจับมือหล่อนไป