ตอนที่ 548
บทที่ 548 แต่คุณหลอกฉันมาตลอด
October 22, 2026
บทที่ 548 แต่คุณหลอกฉันมาตลอด
ลู่เหวินซูล้มเลิกความคิดที่จะกลับไปบริษัท เอาอำนาจทั้งหมดให้รองประธาน ถ้ามีเรื่องด่วนอะไรค่อยแจ้งเขา
เขาถามหลี่ซูเจ๋ว่าอยากวาดรูปหรือไม่จะได้ให้คนใช้ไปซื้อพวกสีมา แล้วจะได้เอาขาตั้งวาดรูปไปวางไว้ในสวน ตากแดดไป วาดรูปไปเป็นเพื่อนหล่อน
ถ้าหลี่ซูเจ๋ไม่อยากวาดก็จะได้ฟังหนังสือหรือเล่นเกมส์ถามตอบกับหล่อน
เขาไม่ใส่อารมณ์กับหล่อนอีกแล้ว เอาแต่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เขาหมดหนทางทำให้หล่อนกลายเป็นเหมือนเมื่อก่อน แต่ว่าไม่เป็นไรแค่หล่อนอยู่ข้างๆเขาก็พอแล้ว
นี่ก็พอแล้ว
หมอก็ให้ยามาขวดนึง ลู่เหวินซูหยอดตาให้หล่อนทั้งเช้าและเย็น
แต่หนึ่งสัปดาห์แล้ว ยาใกล้จะหมดอยู่แล้ว หลี่ซูเจ๋ก็ยังมองไม่เห็น
วันนี้รองประธานโทรหาลู่เหวินซูว่ามีเรื่องด่วนต้องให้เขาไปจัดการเอง
“คุณเป็นเด็กดีอยู่บ้านนะ ผมว่างแล้วจะกลับมา”ลู่เหวินซูจูบปากหล่อน“ตอนกลับมาเดี๋ยวซื้อเค้กมูสมาฝากด้วย เอาไหม？”
หลี่ซูเจ๋พยักหน้า“คุณไปเถอะ มีคนใช้อยู่กับฉัน”
พอลู่เหวินซูออกไป หลี่ซูเจ๋อยากออกไปตากแดด
คนใช้บอกว่าวันนี้ร้อน แดดแรงมากจะส่องทำร้ายผิวได้ หล่อนก็เลยให้คนใช้เปิดทีวีฟังข่าว
บ่ายวันนั้นหล่อนกินไปฟังทีวีไปอยู่ที่ห้องรับแขก
พอตอนเที่ยงลู่เหวินซูก็ยังไม่กลับมา
หลังจากหลี่ซูเจ๋กินข้าวเสร็จก็รู้สึกง่วงๆ หล่อนไม่ได้ให้คนใช้ประคองขึ้นไป แต่ขึ้นไปเอง
พอถึงชั้นบนหล่อนก็ได้ยินเสียงพูดไกลๆเข้ามา
“คุณนายน่าสงสารจริงๆเลย เด็กก็เก็บไว้ไม่ได้แล้ว อาทิตย์หน้าต้องผ่าตัดอีกด้วยแต่หล่อนยังไม่รู้อะไรเลย”
“เห้อ คุณลู่ก็กลัวหล่อนจะเสียใจเลยไม่กล้าบอก”
คนใช้คนนั้นก็ถอนหายใจตาม：“แต่คุณนายตั้งท้องเองนะทำไมถึงไม่รู้ล่ะ？อีกอย่าง ลุงของคุณนายก็เสียไปแล้วจริงๆ คุณชายก็ปิดบังไว้ เห้อ……”
“ได้ยินว่าป้าของคุณนายรีบไปโรงพยาบาลเลยถูกรถชนตาย คาดไม่ถึงจริงๆเลยเนอะ”
คนใช้พูดเบาๆ：“ได้ยินว่า ก่อนหน้านี้ที่คุณนายหนีไปทำให้คุณชายโกรธมาก เลยให้คนไปลงมือกับลุงของคุณนาย……คุณชายนี่จริงๆเลย”
“เหอะ เมื่อก่อนคุณชายก็กักขังคุณนายไว้ ดูสิ ถึงคุณนายจะหนีไปนานแล้วก็จับกลับมาอีกรอบจนได้”
“เห้อ คุณนายคนนี้น่าเวทนาเสียจริง”
“……”
หลังจากคุยเสร็จเหล่าคนใช้ก็ทำงานต่อ
หลี่ซูเจ๋จับราวบันไดไว้แน่นๆจนขาวซีด สั่นไปทั้งตัว
สมองว่างเปล่าไปหมด
หล่อนได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ กัดปากแน่นๆจับราวบันไดไว้ ค่อยๆขึ้นไป ทำเหมือนว่าเพิ่งขึ้นมา
คนใช้สองคนที่จะลงไปก็เห็นหลี่ซูเจ๋อยู่ตรงหน้าบันไดก็ตกใจ
“คุณ คุณนาย”
หลี่ซูเจ๋พยักหน้า พูดด้วยเสียงอ่อนล้า“ฉันง่วงมาก อยากกลับห้องไปนอนสักพัก”
“คุณนาย ให้ฉันประคองไปไหมคะ？”
“ไม่ต้อง”
หลี่ซูเจ๋ค่อยๆขึ้นไป ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนใช้ลงไปพร้อมกับเสียงซุบซิบอย่างตระหนกๆของพวกเขาว่า“คุณนายเพิ่งขึ้นมา ที่เราพูดไปคงไม่ได้ยินหรอกเนอะ？”
“……”
หลี่ซูเจ๋แสบซ่าไปทั่วอกเกือบจะร้องไห้ออกมา
ขาอ่อนไปหมด
พอเข้าห้องไปหล่อนก็ทรงตัวไม่อยู่ล้มลงไปที่พรม เอามือกุมหน้าไว้พร้อมกับกัดปากตัวเองแล้วร้องไห้ออกมา กลัวคนได้ยิน
ที่แท้จ๋องซึงพูดจริงๆ ลุงหล่อนตายไปนานแล้ว
ไม่น่าล่ะช่วงนี้หล่อนคอยถามลู่เหวินซูว่าเมื่อไหร่จะได้เจอลุงหรือให้โทรหา แต่ลู่เหวินซูทำเลี่ยงๆที่แท้พวกเขาก็ไม่อยู่แล้ว